Powitanie.


Witam wszystkich czytelników, zarówno tych stałych, jak i okazjonalnych, zainteresowanych urodą północnych regionów Włoch. Znajdziecie tu kontynuację mojego bloga pod tym samym tytułem http://sukienkawkropki.blox.pl/html. Dla zachowania ciągłości, postanowiłam przenieść w to miejsce część moich starych postów, uaktualnionych i poprawionych. Mile są widziane komentarze, jak również pytania osób, które wybierają się w opisywane przeze mnie strony.
Na wszystkie z przyjemnością odpowiem!

środa, 24 lipca 2013

Liguria. Camogli, zapach kawy i pyszne ciasteczka c.d.



Liguria
Po pierwszym, w zasadzie przypadkowym pobycie w Camogli postanowiłam, że pojadę tam ponownie w najbliższym, możliwym terminie. Tak też się stało,  w wolnym czasie kiedy prognoza meteo zapowiadała słoneczny i dość ciepły dzień, wsiadłam do pociągu i przed południem byłam w miasteczku. Jak poprzednio zastałam piękną, słoneczną pogodę jednak wiał bardzo silny wiatr, więc na głównej ulicy czuło się przeciąg niczym w dobrze funkcjonującym kominie. Inny też był nastrój, z uwagi na to że mieliśmy dzień powszedni panował większy ruch na ulicy, choć zapewne nie widziało się takiego tłumu ludzi, jaki tu można spotkać w pełni turystycznego sezonu. W niedługim czasie ponownie znalazłam się w porcie. Tym razem nie tylko obeszłam go wokoło, lecz również poszłam aż do końca długiego, betonowego molo pełniącego rolę falochronu, gdzie od strony morza znajdują się ogromne skalne i betonowe bloki, stanowiące dodatkową zaporę dla fal podczas sztormowej pogody. Na jego krańcu  jest niezbyt duża latarnia morska, i żałowałam, że muszę wyjechać z Camogli przed zmrokiem, więc nie zobaczę jej pulsującego światła...Z portu przeszłam do kościoła, który poprzednio obejrzałam jedynie pobieżnie. Podczas tej wizyty poświęciłam mu więcej uwagi, tym bardziej, że (co się rzadko zdarza po za czasem trwania mszy) w związku z pracami porządkowymi zapalono w nim światło. Kościół, dość skromnie zdobiony na zewnątrz, ma bardzo bogaty wystrój wewnętrzny, pełen złoceń, zaskakujących w tym niewielkim przecież, miasteczku. Inna rzecz, która mnie zadziwiła już za pierwszym razem, to kokieteryjne żyrandole - skonstruowane ze szklanych, kolorowych paciorków, kojarzące  się raczej z pałacowym salonem a nie z wnętrzem świątyni. Podobne żyrandole widziałam w San Fruttuoso, gdzie szczerze mówiąc, wydawały mi się kompletnie nie na miejscu, w połączeniu z surowym stylem Opactwa. Przyszło mi do głowy, że być może jest to dar jakiegoś okolicznego producenta, który specjalizuje się w tego rodzaju wyrobach a może lokalna moda? Oprócz kościoła obejrzałam jeszcze raz zamek i okoliczne zaułki. Pod arkadami domów przylegających do portu znalazłam liczne pracownie i sklepy; podobnie jak w Portofino oferowano w nich pamiątkowe obrazy i obrazki, wykonane we wszystkich możliwych technikach. Po zwiedzeniu portowej części miasteczka, przeszłam do tej położonej wzdłuż nadmorskiego bulwaru. W przeciwieństwie do głównej ulicy i portu gdzie wiatr niemal urywał mi głowę, na plaży panował błogi spokój, a wiatru nie czuło się prawie wcale. Zastanawiałam się, jak to możliwe, czy jest to wpływ jakiegoś specyficznego mikroklimatu, czy obecności zwartych i dość wysokich budynków z tej strony miasta? Pomyślałam też, że chyba nie bez powodu to miejsce nosi nazwę "Golfo di Paradiso" czyli Niebiańska (Rajska) Zatoka, gdyż zastałam tam wiLiguriaele osób korzystających z tego błogosławieństwa natury. Za kościołem, na kamiennym murku - ławce, ciasnym rządkiem niczym ptaki na gałęzi przysiedli starsi ludzie, wygrzewając się na słońcu w tym zacisznym miejscu. Pod tarasami bulwaru siedziała młodzież: zakochane pary i nastolatki zatopione w lekturze, a parę osób beztrosko spało na plaży, przy akompaniamencie szumiących fal. Nie brakowało też młodych matek z rozhasanymi dziećmi w różnym wieku. Szczególnie jedna rzuciła mi się w oczy (a raczej w uszy). Ze stoickim spokojem powtarzała swojemu synkowi wciąż to samo zdanie, monotonnie niczym pęknięta, gramofonowa płyta - ..."solo sassi piccoli, ti ho detto, butta solo sassi piccoli ! " Czyli - ..."powiedziałam ci, rzucaj tylko małe kamienie, tylko małe " ! bowiem jej potomek zabrał się do zasypywania morza, rzucając do wody kamienie z plaży. Czym dłużej matka go napominała, tym większe kamienie zbierał i ciskał w fale. Jego młodsza siostra sekundowała mu dzielnie, a matka niczym uparta kukułka w zegarze powtarzała swą frazę, bez żadnego realnego skutku. Na moje szczęście, po kilkunastu minutach przenieśli się w inne rejony i znów zapanował błogi spokój. Przysiadłam z gazetą na niezbyt wysokim murku i zagłębiłam się w lekturze. Byłam tak rozleniwiona ciepłem słońca i szumem morza, że zaczęłam zasypiać na siedząco. Marzyłam o tym, żeby wzorem innych osób wyciągnąć się na plaży i zapaść w drzemkę. Niestety, nie miałam ani koca ani ręcznika, więc zmusiłam się do kolejnej przechadzki. Patrzyłam przy tym uważnie pod nogi, gdyż po raz pierwszy widziałam plażę tego rodzaju. Kamieniste plaże nie są czymś wyjątkowym, tu jednak kamienie były dość szczególne. Wszystkie były raczej niewielkie, szare, doskonale gładkie, owalne lub okrągłe, lub przeciwnie, zupełnie płaskie, w wiekszości poprzecinane białymi żyłkami. Patrząc na nie, zrozumiałam zamiłowanie Liguryjczyków do budowli w poprzeczne białe i grafitowe pasy. Sądzę, że po prostu naśladowali to, co widzieli w naturze, która sama podsuwa najpiękniejsze i najbardziej harmonijne wzorce. Nawiasem mówiąc, myślę że leżenie na takim plażowym "kamiennym łożu" wcale nie musi być przykre, zważywszy na te łagodne, zaokrąglone kształty. Zabrałam też kilka szczególnie ładnych kamyków do mojej kolekcji. Najbardziej podobał mi się ten na którym znalazłam wzór przypominający skandynawską runę,Liguria i drugi, który wygląda zupełnie jak jajeczko ptaka. Kiedy doszłam do końca plaży i przeszłam na leżący nieco wyżej bulwar, słońce zaczęło chować się za kościołem, dając mi znak, że czas myśleć o powrocie do Mediolanu. Pozostała mi jeszcze jedna misja do wykonania - degustacja lokalnego specjału, ciasteczek zwanych "camogliesi". Nie będę ukrywać, że z natury jestem wręcz patologicznym łakomczuchem, więc staram się unikać ciastkarni i lodziarni, jak przysłowiowego ognia. Moje łakomstwo jest bowiem szczególnego rodzaju - budzi się jedynie na widok słodyczy. Kiedy zdarza się że postanawiam kupić sobie coś słodkiego i wchodzę do sklepu, przeżywam prawdziwe katusze na myśl, że muszę dokonać wyboru. Nie sposób przecież spróbować wszystkiego co wygląda zachęcająco i apetycznie, więc najczęściej wiję się przed ladą w męczarniach, budząc współczucie lub niechęć sprzedawców. Jednak do tej pory nigdy nie uprawiałam tak tu popularnej turystyki gastronomicznej, mimo że we Włoszech większość regionów ma swoje specjały i zazdrośnie strzeżone przepisy, często chronione patentem, w związku z czym, niektóre osoby jadą wiele kilometrów tylko po to, żeby spróbować czegoś, co można zjeść lub kupić tylko tam. O ciasteczkach z Camogli słyszałam niegdyś, lecz uleciało mi to z pamięci. Odświeżyła mi ją koleżanka z pracy, mówiąc, że "koniecznie, ale to koniecznie" muszę ich spróbować. W Camogli przy bulwarze w prawie każdym budynku jest jakiś sklep lub lokal gastronomiczny. Tu też mieści się sklep firmy "Revello" która zajmuje się wypiekiem sławnych ciastek ( i nie tylko). Sklep jest dość skromny i absolutnie nie rzuca się w oczy. Kiedy pokonałam pięć schodków i weszłam do środka, miły sprzedawca przywitał mnie szerokim uśmiechem. Gdy zapytałam o "camogliesi" z dumą wskazał na szklaną gablotkę, gdzie w rządkach, na maleńkich serwetkach z papierowej koronki leżały niewielkie ciasteczka w kształcie kulek. Wyjaśnił mi, że jest ich osiem rodzajów, z czego cztery są wypełnione kremem. Poprosiłam, aby mi zapakował po jednym z każdego rodzaju. Pan pochwalił moją decyzję, bowiem jak stwierdził, każde ma inny i niepowtarzalny smak. Sklep jest wyposażony w kilka stolików, przy których można skonsumować zakupione produkty. Wybrałam jeden ze stojących na zewnątrz, aby jeszcze przez chwilę podziwiać zachód słońca. Na początek postanowiłam zadowolić się trzema ciastkami. Faktycznie, musiałam przyznać, że są nie tylko bardzo dobre, ale wręcz niezwykłe. To, co przede wszystkim zwraca uwagę, to duża ilość rumu użytego do ich wyrobu, gdyż jego smak góruje wyraźnie nad pozostałymi składnikami. Oprócz tego, każdy rodzaj ma inny składnik "wiodący"- orzech laskowy, gianduia (szczególny, "aksamitny" rodzaj czekolady), pomarańcza, migdały, lub amaretto. JLiguriaak się dowiedziałam w sklepie, receptura jest bardzo starannie strzeżoną rodzinną tajemnicą firmy Revello istniejącej od 1964 a jej właściciel opracował w 1970 r na własny użytek przepis na ciasteczka rumowe, które nazwał "camogliesi". Chociaż znalazł kilku naśladowców próbujących mu zrobić konkurencję, nikomu jak dotąd nie udało się stworzyć równie dobrego produktu. Co ciekawe, mimo że zjadłam je wszystkie (na dwie raty) to trudno mi o nich powiedzieć coś więcej, ponad to, że dosłownie rozpływają się w ustach. Cztery rodzaje mają cienką skorupkę z ciasta nieco podobnego do ptysiowego, wypełnioną smakowitym kremem. Z zewnątrz też pokrywa je krem i czekolada, oraz jakaś tajemnicza i bardzo smakowita posypka. Te bez kremu chyba są wykonane z ciasta z bardzo dużą domieszką mielonych migdałów lub orzechów, z której to masy utworzono niewielkie kulki "szczypnięte" przed włożeniem do pieca, co nadaje im charakterystyczny, nieregularny kształt. Mimo iż do produkcji nie używa się konserwantów, "camogliesi" mają długi, bo dwudziestodniowy okres przydatności do spożycia. Niestety, z wymienionych powyżej powodów nigdzie nie mogłam znaleźć oryginalnego przepisu, nawet przepis na "podróbki" jest niedostępny. Poniewczasie żałowałam, że nie wpadłam na pomysł aby zrobić ciasteczkom pamiątkowe zdjęcie, no ale cóż, stało się !
Camogliesi są doprawdy świetne, ale żeby być do końca szczerą, muszę wyznać, że nie zatarły wspomnienia o najwspanialszym ciasteczku mojego życia...
Wiele lat temu, jako młode dziewczę pojechałam z grupką przyjaciół do Budapesztu, który słynie ze wspaniałych kawiarni i cukierni w wiedeńskim stylu. Pamiętam, że weszliśmy do jednej z nich, niedaleko Mostu Małgorzaty, gdzie swoim zwyczajem stanęłam przed gablotką z ciastkami, oniemiała, niczym nieszczęsny osiołek z bajki, któremu "w żłoby dano". Z bólem serca wybrałam dwa ciastka, rezygnując z innych, o równie kuszącym wyglądzie. Pierwsze było, owszem, dobre, ale to drugie! Maleńkie, miało kształt naparstka, i było od niego niewiele większe, całe pokryte jasno - różowym lukrem. Włożyłam je do ust i zamarłam... Pod lukrem był delikatny, nasączony ponczem biszkopt, wypełniony cudownym w smaku kremem z odrobiną kwaskowatej marmolady, a całość tworzyła niespotykaną harmonię smaków. To był po prostu "wielki odlot"! Od tamtej pory minęło ponad trzydzieści lat, lecz ja wciąż pamiętam smak ciasteczka "Mignon"... Wyznam też, że mimo iż Budapeszt zawsze był dla mnie miastem "do zakochania" to głównym powodem dla którego chętnie bym go odwiedziła ponownie, jest myśl, iż być może cukiernia przy Moście Małgorzaty nadal serwuje te maleńkie cuda, o wdzięcznej i pieszczotliwej nazwie...
Jeśli też macie takie smakowite wspomnienia, to bardzo proszę, napiszcie o tym w komentarzach!

Oczywiście jak zwykle zapraszam do obejrzenia pozostałych zdjęć, chciałabym też zaznaczyć, że ich intensywny kolor nie jest wynikiem ich sztucznego "wyciągania" lecz naturalnym efektem spowodowanym zachodzącym słońcem, co w połączeniu z ciepłymi kolorami budynków dało taki właśnie rezultat.
Więcej zdjęć >
https://plus.google.com/photos/113977733476722899989/albums/5587727044220888881?banner=pwa
https://picasaweb.google.com/elzbieta.przymenska/CamogliII#


18 komentarzy:

  1. Nie pamiętam, czy kiedykolwiek o tym pisałam,ale najwyżej będzie powtórka. Z legend mojego dzieciństwa pamiętam rachatłukum /mniej więcej fonetycznie, bo pisowni nie znam/ i pańską skórkę. Nigdy tego nie jadłam, nawet nie próbowałam, ale oba te specjały otoczone były przez moją babcię takimi zachwytami,że wręcz nie wierzyłam, że takie smakowitości istnieją. Z tym pierwszym zetknęłam się stosunkowo niedawno- dostałam jako upominek z wycieczki. Powiedziałabym, że jest to rodzaj tureckiej chałwy- bardzo, bardzo słodkiej.
    Pańską skórkę widuję czasami na straganach na ulicach Warszawy, ale jej wygląd jest dla mnie tak sztuczny, przebarwnikowany, że nie miałam odwagi zmierzyć się z legendą dzieciństwa i do tej pory pańskiej skórki nie spróbowałam! ;))) BBM

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dotąd o tym nie wspominałaś a to ciekawe bo ja też znam te smakołyki ze słyszenia ale sama nigdy ich nie jadłam. Zresztą o ile miałam blade pojęcie czym jest rachatłukum to o pańskiej skórce nie wiem zgoła nic. Poszukam i internecie bo ciekawi mnie z czego jest zrobiona ale taki sztuczny wygląd nie wróży nic dobrego. We Włoszech są sklepy z sycylijskimi marcepanowymi słodyczami, które wyglądem przypominają owoce z wosku i są niesamowicie kolorowe. Kiedyś się na nie skusiłam, były ohydnie słodkie i mimo mojego legendarnego łakomstwa (rekord życia 1,25 kg krówek zjedzonych za jednym przysiadem) nie mogłam ich przełknąć. Pozdrawiam!

      Usuń
    2. Zajrzałam do Googli i już wiem! To słodycze które w Krakowie nazywane są "miodek turecki" czasem zwany też nugatem a sprzedaje się je na Wszystkich Świętych. Ale co ciekawe, we Włoszech są to tradycyjne słodycze gwiazdkowe i nie ma bez nich Bożego Narodzenia. Tam nazywane są "torrone" robi się je z miodu, cukru i ubitych białek z dodatkiem orzechów, pistacji lub migdałów mogą być kolorowane syropami owocowymi ale Włosi jedzą tylko białe lub z dodatkiem kakao. Są takie twarde jak skała do połamania zębów ale jest też wersja miękka. Znalazłam przepis http://www.tp.com.pl/przepisy-kulinarne/panska-skorka.html

      Usuń
  2. Piekne zdjecia, caly album z przyjemnoscia obejrzalam i tylko ciasteczek nie moge znalezc!

    Ja tez mialam przygode z wloskim deserem tiramisu (pisalam o tym na moim blogu), rozpoczela sie ona od Sorrento, bo tam jadlam taki deser po raz pierwszy a do tego czasu bowiem nigdy w zadnej wersji mi tiramisu nie smakowalo i zawsze dziekowalam za poczestunek i nie wybieralam go w cukierniach, a od czasu Sorrento, zawsze tylko ten deser dla porownania no i nigdzie nie bylo tak smaczne jak tam.

    Ale polubilam tiramisu i od czasu do czasu sama przygotowuje w domu :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dobre tiramisu to istotnie świetny deser, też je lubię ale żeby nie było za mokre. Ciasteczka niestety nie zostały sfotografowane bo je pożarłam zanim mi przyszło do głowy zrobić im zdjęcie...

      Usuń
  3. Pięknie opowiadasz, chciałoby się zjeść tego posta, każdy kto to przeczyta zrezygnuje z diety jaką stosuje natychmiast! Niestety nie jestem podróżniczką, ale m.in. miłośniczką smaków, ostatnio zamówiłam sobie bransoletę z sercem, na której można było zamówić wygrawerowane wyznanie, z racji tego, że jestem już w wieku, kiedy czas miłości do facetów lekko ostygł, zastanawiałam się jaki napis zamówić. I wymyśliłam, nic szczególnego, z jednej strony KOCHAM, a z drugiej CZEKOLADĘ !Jednak dzisiaj zjadłam przyrządzone przez moją koleżankę knedle ze śliwkami i jak myślicie? Kolejna bransoletka jakie będzie miała wyznanie? Obawiam się, że braknie miejsca na moich rękach, jak będę kosztować potraw Bożenki, i szlag trafił moje postanowienie o diecie o której to mówiłam rano, po przyjeździe ze spotkania po 25 latch z przyjaciółkami, które wyglądają lepiej niż te 25 lat wcześniej :).Trudny wybór kosztować cudnych smaków czy cudnie wyglądać. Trudny. Może zamówię, bransoletkę z możliwością przesuwania rozmiaru?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Patrząc na Twoje zdjęcie powiedziałabym że należysz do tych szczęściar, które wszystko mają na swoim miejscu nawet jak im przybędzie kilka kilogramów. Co do knedli ze śliwkami to też uważam że nie można im się oprzeć, jest tylko dylemat czy jeść je ze śmietaną i cukrem czy polane przyrumienionym masełkiem z tartą bułeczką... Z bransoletką nie powinno być kłopotu, bo nadgarstek i kostka nogi to chyba jedne z niewielu miejsc gdzie tłuszczyk raczej się nie odkłada!

      Usuń
  4. Jak zwykle ciekawe miejsce do obejrzenia. Gdy tu zaglądam to nie mogę skończyć przeglądania zdjęć na Picasie. :)
    Zerknęłam na zdjęcia z Willi Erba w Cernobbio i bardzo mi się podobały, mam nadzieję, że kiedyś szerzej opiszesz to miejsce.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Może nawet zrobię to na dniach bo ten temat "leży" dość długo i czeka w kolejce. Pozdrawiam!

      Usuń
  5. Bajka! Czarodziejska baśń!...

    OdpowiedzUsuń
  6. Witaj,
    opis ciasteczek jest tak sugestywny, że prawie poczułem, jak mi się rozpływały w ustach. Świetnie piszesz i pięknie obrazujesz. Kolejna wspaniała lektura.
    Serdecznie pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki za ten tak miły komentarz! Jeśli kiedyś zawitasz do Camogli to nie zapomnij skosztować osobiście tych sławnych ciastek. Liguria jest naprawdę piękna również poza sezonem (a może przede wszystkim, bo ludzi mało i spokój wokoło. Pozdrawiam wzajemnie!

      Usuń
  7. Odpowiedzi
    1. Oj jest...nadzwyczaj malownicze miejsce.

      Usuń
  8. Wkraj ujął moje myśli w słowa.Kolejna wspaniała przygoda cudownie opisana.Startujcie z Wkrajem na blogi roku!Wyślę smsy, obiecuję.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hmmm... dzięki za dobre słowo, może istotnie spróbuję w następnej edycji, kto wie? Chociaż mam wrażenie że w porównaniu z Wkrajem który na swoim fantastycznym blogu opisuje miejsca gdzie przy odrobinie dobrej woli (i pewnej sumy pieniędzy) można z Polski dotrzeć bez trudu, mój blog jest raczej "niszowy" i w większości opisuje miejsca leżące na uboczu do których polski turysta raczej nie dociera. Chyba że ktoś chciałby tam spędzić więcej czasu a przy okazji powłóczyć nieco po okolicy...

      Usuń
  9. To dobrze, bo ja właśnie o takich miejscach nie słyszałem :) Dzieki temu można je poznać. :)
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń