Powitanie.


Witam wszystkich czytelników, zarówno tych stałych, jak i okazjonalnych, zainteresowanych urodą północnych regionów Włoch. Znajdziecie tu kontynuację mojego bloga pod tym samym tytułem http://sukienkawkropki.blox.pl/html. Dla zachowania ciągłości, postanowiłam przenieść w to miejsce część moich starych postów, uaktualnionych i poprawionych. Mile są widziane komentarze, jak również pytania osób, które wybierają się w opisywane przeze mnie strony.
Na wszystkie z przyjemnością odpowiem!

piątek, 25 września 2015

Rowery i ludzie.

C omo

Chyba każdy z nas zetknął się z obiegową opinią, że wśród europejskich krajów gdzie rower jest uznanym i bardzo popularnym środkiem transportu prym wiedzie Holandia. Nigdy tam nie byłam, więc nie mam pojęcia jak to wygląda w praktyce, choć niejedno słyszałam o wysokiej kulturze ze strony wszystkich użytkowników dróg i doskonałej sieci ścieżek rowerowych.

W Polsce chyba nadal nam daleko do uznania jego rzeczywistych walorów za to często słyszy się wiadomości o pijanych cyklistach, którzy padli ofiarą wypadków drogowych, i braku respektu ze strony kierowców samochodów w stosunku do użytkowników "dwóch kółek".

 Być może Włosi nie dorastają w tym względzie do Holendrów, lecz mimo to, widzi się  wielu rowerzystów obojga płci i w różnym wieku (niejednokrotnie naprawdę podeszłym).
 Kiedy zamieszkałam w Lombardii nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że chodzenie na piechotę (przynajmniej na północy) jest uważane za jakieś niezdrowe dziwactwo. To fakt, że trudno tu żyć bez samochodu, komunikacja publiczna nie funkcjonuje najlepiej, więc dojazd do pracy czy szkoły niejednokrotnie może być sporym problemem. Jednak samochód trzeba bezpiecznie zaparkować a z tym są kłopoty, zarówno w dużych miastach gdzie ulice są bardzo zatłoczone a miejsc parkingowych brakuje, jak i w małych miejscowościach, zwłaszcza w ich historycznej części z powodu uliczek tak wąskich, że jadąc większym samochodem trzeba uważać żeby nie stracić bocznych lusterek. Z tego względu sporo osób wybiera rower, zwłaszcza jeśli ma do pokonania niewielkie odległości. 
MediolanMam też wrażenie, że jest w tym pewien zdrowy szpan, dowód na inny sposób na życie, bardziej romantyczny, i w zgodzie z ekologią. W Mediolanie nie jest rzadkością widok eleganckiego pana w garniturze lub długim płaszczu czy pani w garsonce i butach na obcasach (sic!) pomykających na rowerze z gracją i dużą wprawą. Nierzadko też widzi się rower na którym jedzie rodzic wiozący jedno lub dwoje dzieci na zamocowanych dodatkowych siodełkach. Zdarzyło mi się widzieć młodą mamę, która chyba pobiła  rekord świata w tym względzie. Właśnie wracałam po nocnym dyżurze więc widząc ją pomyślałam, że troi mi się w oczach z niewyspania. Kobieta jechała na rowerze z jednym dzieckiem na foteliku przymocowanym z przodu, drugie siedziało na podobnym foteliku z tyłu, a trzecie, chyba najstarsze, wyglądające na jakieś sześć lat, na ramie. 

Do tego prowadziła rower jedną ręką, w drugiej bowiem trzymała duży, czarny parasol, gdyż siąpił deszcz.
 Prawdopodobnie wiozła dzieci do przedszkola, które znajdowało się nieopodal i powiem szczerze, że był to widok, który trudno zapomnieć. W pierwszej chwili chciało mi się śmiać, ale się zreflektowałam na myśl o bolesnych konsekwencjach ewentualnej wywrotki zaradnej mamy i jej potomstwa, więc oglądałam się za siebie żeby w razie potrzeby rzucić się na ratunek, aż do chwili kiedy zniknęli mi z oczu. Kiedy mieszkałam w Polsce jazda na rowerze pod parasolem kojarzyła mi się raczej z cyrkowymi popisami, lecz we Włoszech jest to rzecz normalna, i chyba nie budząca zdziwienia nikogo poza mną. W pamięci utkwił mi też widok pewnego pana w dojrzałym wieku, sądząc po stroju robotnika budowlanego, jadącego na rowerze pod kokieteryjną damską parasolką.

Może moje zdziwienie byłoby mniejsze gdyby nie fakt, że był to grudzień, a w nocy niespodziewanie zaczął padać gęsty wilgotny śnieg zamieniający się w mokrą breję po kolana w której grzęzły samochody, więc jazda rowerem w takich warunkach była nie tylko nadzwyczaj trudna, ale wręcz niebezpieczna, do tego ów pan miał na sobie jedynie robocze ogrodniczki i T-shirt z krótkim rękawem....
Podczas bardziej sprzyjających warunków pogodowych z przyjemnością obserwowałam cyklistów i ich pojazdy. Niejednokrotnie były to bardzo piękne egzemplarze o wysmakowanej linii i z pewnością kosztowne, lecz nie brakowało tańszych, przyciągających wzrok designem autorstwa właściciela. Większość rowerów miała zamocowany wiklinowy lub metalowy koszyczek na zakupy, który niejednokrotnie służył właścicielowi do przewożenia ukochanego pieska, zdarzyło mi się też widzieć rowery ze specjalną przyczepką, gdzie po namiocikiem chroniącym od słońca i deszczu siedział np. okazały owczarek alzacki, udający się na wycieczkę wraz ze swym człowiekiem.

 Nierzadko widzi się rowery służące do transportu większej ilości towaru, z jednym lub dwoma wielkimi koszami z wikliny. Wyglądają one niczym bardziej nowocześni, mechaniczni następcy osiołka, i są bardzo popularne min. wśród dostawców dowożących świeże pieczywo do barów. Lubiłam obserwować rowery pozostawione na ulicy, i zgadywać po ich wyglądzie kto też może na nich jeździć. Jednym z moich "ulubieńców" był czerwony rower z wiklinowym koszyczkiem wysłanym czerwoną tkaniną w białe groszki, który często widziałam zaparkowany nad kanałem w Mantovie. Na własny użytek nazwałam go "rowerem Czerwonego Kapturka" a po kilku miesiącach udało mi się "namierzyć" jego właścicielkę. Jak mogłam się spodziewać, była to eteryczna istota płci żeńskiej,  o długich kręconych włosach, ubrana w stylu hippie.

Z biegiem czasu bardzo polubiłam fotografowanie rowerów stojących na ulicy. Czasem był to rower- gentleman,  czarny i elegancki, innym razem rower – robociarz lub rower – pijak leżący pod latarnią, rowery pod sklepem sportowym stojące w gromadce niczym tulące się do siebie szczeniaki lub dwa rowery, mały i duży, spięte razem, niczym matka z dzieckiem trzymanym za rękę. Albo rower - panienka - lekkich -  obyczajów, stojący pod latarnią, z koszyczkiem przystrojonym kwiatkami niczym zalotny kapelusik. Kiedy nabrałam zwyczaju chodzenia z aparatem fotograficznym wypatrywałam na ulicach ciekawych sytuacji z rowerami w roli głównej. Swego czasu bardzo mnie rozśmieszył rower przypięty do słupka z informacją że jest to teren będący własnością prywatną i w związku z tym obowiązuje tu zakaz parkowania. Faktem jest że zakaz odnosił się raczej do samochodów ale mimo to efekt był bardzo komiczny. Niestety, rowery tak jak ludzie, też mają swoich wrogów, którzy nie wahają się przed aktami wandalizmu i bez pardonu uszkadzają zaparkowane dwuślady.

Pewnego lata w Como darzyło mi się widzieć rower, który zwrócił moją uwagę ponieważ został pomalowany przez swego właściciela w zielono -żółte wzorki z pasków i kropek. Sprawny i gotów do jazdy stał na parkingu dla rowerów przed budynkiem poczty, gdzie wielokrotnie widywałam go wieczorami kiedy wracałam z moich górskich wędrówek. Po jakimś czasie zobaczyłam go w tym samym miejscu, wciąż przypięty, lecz zdezelowany przez jakiegoś chuligana. W tym opłakanym stanie stał tam przez kilka miesięcy, gdyż najwyraźniej nikt nie kwapił się aby go usunąć. Podobne obrazki miałam okazję oglądać wielokrotnie, w różnych miejscowościach. Prawdopodobnie dewastacja zaczynała się od paru kopniaków w koło co czyniło rower bezużytecznym, więc rozgoryczony właściciel pozostawiał go na pastwę losu i następnych osobników pragnących
wyładować na nim swą energię.
Później zjawiał się ktoś, komu mogła się przydać jakaś część więc ją wymontowywał, aż kończyło się na tym, że pozostawała z niego jedynie rama przypięta łańcuchem. Wtedy wkraczały służby miejskie, które odcinały te nędzne resztki i po niegdyś sprawnym egzemplarzu pozostawało jedynie wspomnienie...Swego czasu miałam okazję oglądać taki proces destrukcji który trwał kilka tygodni, więc nie mogłam się oprzeć pokusie zrobienia jego dokumentacji fotograficznej. Natomiast kiedy byłam na Wyspie Rybaków na Lago Maggiore w niewielkim porcie zauważyłam rower, który mimo iż nie wygladał na uszkodzony był tak dokładnie pokryty rdzą, że prawdopodobnie spędził tam niejeden deszczowy sezon. Bardzo mnie to zaintrygowało, wygladało to tak jakby właściciel o nim zapomniał i odpłynął stakiem w siną dal, a ponieważ wśród niewielkiej wyspiarskiej społeczności nie znalazł się nikt kto miałby ochotę wejść w jego posiadanie, biedak pozostał tak palony słońcem, chłostany deszczem i wiatrem...Lokaną ciekawostką w Como stała się obecność policjantów na rowerach, umundurowanych na wzór tych, którzy patrolują kalifornijskie plaże.

 Pomysł oceniłam jako świetny z racji wąskich, jednokierunkowych uliczek, gdzie trzeba stracić mnóstwo czasu na pokonanie nawet ich małego odcinka, ponieważ służą one również jako deptaki. Natomiast w Mediolanie kilka lat temu pojawiły się liczne parkingi z rowerami do wypożyczenia, które cieszą się ogromnym powodzeniem zarówno wśród turystów jak i stałych mieszkańców. Czasem jest mi żal, że sama na rowerze nie jeżdżę (mam uraz po przykrej kraksie, a do tego zdarzają mi się zawroty głowy, więc boję się problemów z utrzymaniem równowagi, nie mogę też zapominać że mam skłonność do złamań kości). Myślę że niezłym pomysłem byłoby kupienie trójkołowca, którym mogłabym jeździć na wycieczki oraz na działkę, co byłoby bardzo praktyczne z racji sporego koszyka w jaki są wyposażone takie modele, gdyż zawsze jest coś do zawiezienia, nie mówiąc o tym, że wracając niejednokrotnie mam do zabrania warzywa czy owoce. Szkoda tylko że moje miasto nie rozpieszcza nadmiarem ścieżek rowerowych, a te które są dzięki fantazji architekta na niektórych odcinkach przeplatają się z chodnikami dla pieszych tworząc ósemki...

 Ta rowerowa notka łączy się z moimi starszymi postami na temat kolarstwa wyczynowego i amatorskiego o którym kiedyś pisałam przy innej okazji.
Jeśli ktoś nie trafił na ten temat zapraszam, bo jest to interesujący aspekt włoskiej kultury gdzie sport rowerowy ma wielką tradycję, nie mówiąc o tym, że odbywa się tu jeden z najważniejszych wyścigów czyli "Giro d'Italia" >


Jeśli ktoś chce zobaczyć więcej zdjęć rowerów zapraszam do obejrzenia albumu>https://plus.google.com/photos/113977733476722899989/albums/5587892710971979073


czwartek, 17 września 2015

Święta Lipka, mazurskie sanktuarium.




Poniższy wpis dedykuję Ewie, autorce bloga "Moje klimaty" w którym opisuje Polskę nie tylko wielkomiejską, zabytkową, ale również gminną i powiatową, jej bezdroża, górskie szlaki, pejzaże, to wszystko co w niej ładne i warte zobaczenia, lecz także to, co pomału idzie w zapomnienie i ruinę.
Wszystkim zainteresowanym ciekawymi miejscami jakie widziałam we Włoszech śpieszę donieść, że mam zamiar kontynuować moje relacje na ten temat, który nadal nie został wyczerpany.
Jednak tym razem nie będę pisała o moich włoskich wycieczkach, lecz po raz kolejny o miejscu leżącym o wiele bliżej bo na moich rodzimych Mazurach, więc w zasadzie po sąsiedzku.

Tym miejscem jest sanktuarium w Świętej Lipce, maleńkiej miejscowości położonej pomiędzy Reszlem i Kętrzynem. Po raz pierwszy byłam tam  na wycieczce z moimi rodzicami wiele lat temu;  mimo upływu czasu w mojej pamięci zachował się obraz okazałej bazyliki wzniesionej na wąskim przesmyku pomiędzy dwoma jeziorami, podmokłej łąki i chaszczy rosnących nieopodal. Kiedy wróciłam do Polski na stałe, to wspomnienie niespodziewanie obudziło się w mojej głowie, i od czasu do czasu myślałam o tym, że chętnie bym się tam wybrała, więc zaczęłam namawiać Martę na wspólną wycieczkę. Pewnego letniego dnia udało nam się wprowadzić ów zamiar w czyn, i po krótkiej wizycie w Kętrzynie dotarłyśmy do Świętej Lipki. Po przyjeździe na miejsce okazało się, że obecny stan sanktuarium dość daleko odbiega od tego, jaki widziałam kiedy byłam tam po raz pierwszy. Dawna podmokła łąka zamieniła się w spory parking, a najbliższe otoczenie zostało uporządkowane i przystosowane do przyjęcia dużej ilości turystów oraz pielgrzymów przybywających tam każdego dnia. Jak to zwykle bywa, na widok podobnych zmian miałam dość mieszane uczucia, bo to miejsce całkowicie zmieniło swój charakter; dawne odludzie będące w kontraście z imponującą bryłą bogato zdobionej bazyliki zostało ucywilizowane, podmokły teren odwodniony, a ścieżki utwardzone. Trochę wbrew naszym oczekiwaniom znalazłyśmy się w sporym tłumie; osobiście niezbyt mi to odpowiada, gdyż podobne miejsca lubię zwiedzać w pojedynkę albo w niewielkiej grupie, nie tylko dlatego, że chciałabym się skupić na interesujących mnie detalach architektonicznych oraz elementach wystroju, ale także z wewnętrznej potrzeby paru momentów zadumy i kontemplacji. W sytuacji kiedy po sanktuarium kręcili się pasażerowie bodajże czterech czy pięciu autokarów, nie mogło być mowy nawet o chwili samotności, jednak miało to tę dobrą stronę, że mogłyśmy skorzystać ze źródła wiedzy, jakim była świetnie przygotowana pani przewodnik, ze swadą opowiadająca fascynującą historię tego miejsca.

O najdawniejszych dziejach sanktuarium donoszą nam ustne przekazy, natomiast pierwsze dokumenty pisane pochodzą z XVI wieku. Legenda mówi, że w XIV wieku w lochach kętrzyńskiego zamku przebywał pewien człowiek oczekujący na proces. Wszystko wskazywało na to, że zostanie skazany na śmierć; w nocy poprzedzajacej wydanie wyroku przyśniła mu się Matka Boska, która powiedziała żeby wyrzeźbił jej wizerunek z Dzieciątkiem. Kiedy się obudził, znalazł w swej celi kawałek drewna i narzędzia snycerskie więc wziął się do pracy i stworzył rzeźbę tak piękną i wymowną, że sędziowie darowali mu życie, a następnie uwolnili go z zamkowego lochu. Niedoszły skazaniec postanowił wrócić do rodzimego Reszla, po drodze na wąskim przesmyku pomiędzy jeziorem Wirowym i Dejnowo napotkał rozłożystą lipę, więc umieścił na niej rzeźbę aby wędrowcy mogli się tam pomodlić i poprosić Matkę Boską o opiekę. Wkrótce to miejsce stało się celem pielgrzymek, a wizerunek uznano za cudowny. Aby go należycie zabezpieczyć, wokół lipy zbudowano kaplicę, do której przybywało wiele osób nawet z bardzo odległych stron; jednym z pielgrzymów był wielki mistrz Albrecht Hohenzollern, ten sam, który po przejściu na luteranizm stał się pierwszym księciem Prus i wasalem Polski. Ta zmiana wiary sprawiła, że nastały niepomyślne czasy dla katolików, a z biegiem czasu doszło do rozlicznych prześladowań ze strony protestantów. Przyszedł dzień, kiedy rzeźbę utopiono w jeziorze Wirowym, kaplicę zrównano z ziemią, a lipę ścięto. Legenda mówi, że z jej drewna zbudowano szubienicę, która stanęła na dawnym miejscu kultu. Dopiero w XVII wieku Stefan Sandorski, sekretarz królewski i właściciel dóbr w Prusach, wykupił owe tereny i spowodował, że powstała tam nowa kaplica, a zaginioną rzeźbę zastąpił obraz Madonny z Dzieciątkiem. Pod koniec XVII wieku na miejscu owej kaplicy z inicjatywy zakonu jezuitów wzniesiono obecną bazylikę, która jest uznawana za jeden najwspanialszych przykładów architektury późnobarokowej w północnej Polsce.

Aby ustabilizować grząski grunt gdzie miała stanąć świątynia, w ziemię wbito aż   10000 pali, podobnie jak to czyniono w Wenecji. Budowę rozpoczęto w 1688 roku, większość prac ukończono na przestrzeni pięciu lat, jednak fasada kościoła przybrała swój obecny kształt dopiero w roku 1730. Historia nic nie mówi na temat architekta, który zaprojektował sanktuarium, w dokumentach przechowało się jedynie nazwisko budowniczego nadzorującego prace, był to Jerzy Ertli z Wilna. Fasada bazyliki mimo wszystkich cech baroku jest raczej wyważona, i nie przytłacza nadmiarem zbędnych detali. Zdobią ją dwie piękne wieże, a nad portalem głównego wejścia umieszczono rzeźbę nawiązującą do legendarnego wizerunku Madonny, niegdyś umieszczonego na lipie przez niedoszłego skazańca. Przestrzeń wokół kościoła zamyka czworoboczny krużganek z czterema kaplicami narożnymi, który dawniej dawał schronienie pielgrzymom odwiedzającym to miejsce; całość zamyka ażurowa kuta brama, gdzie również umieszczono elementy nawiązujące do legendy. Wewnątrz kościoła, przy jednej z kolumn, ponownie możemy zobaczyć symboliczne lipowe drzewo, z pokrytą srebrem płaskorzeźbą przedstawiającą Matkę Boską z Dzieciątkiem; wizerunek stworzony na kształt tego, który uległ zniszczeniu z rąk innowierców. Kościół jest bogato zdobiony freskami o subtelnych pastelowych kolorach, równie pięknie prezentuje się główny ołtarz, wykonany przez Krzysztofa Peuckera, zdolnego snycerza  z niedalekiego Reszla, wypełniający niemal całą przestrzeń absydy. 


Ponad nim znajduje się okno, skąd spływa łagodne światło, oświetlające wizerunek  Marii z Dzieciątkiem na rękach. Obraz jest przykryty srebrną barokową sukienką, a spod niej wyłania się kobieca twarz o wielkich, ciemnych oczach. To co zwróciło moją szczególną uwagę, to fakt, że nie jest to twarz wyidealizowana, której pędzel mistrza dał rysy ponadczasowej piękności lecz mimo to, chwyta za serce swoim ciepłem i skupionym spojrzeniem pełnym smutku. Zastanawiałam się kim była modelka, czy malarz znalazł ją po długich poszukiwaniach, a może była to osoba mu bliska, jego żona lub córka? Na wprost ołtarza znajdują się bogato zdobione organy, przyciągające wzrok nie tylko wieloma figurami, ale także świetlistym kobaltowym kolorem i bogatymi złoceniami, oraz swą formą przypominającą falującą zasłonę. Twórcą prospektu jest również Krzysztof Peucker, snycerz, który wykonał główny ołtarz. Organy posiadają skomplikowany mechanizm;  podczas koncertu wprawia on figury w ruch, a dzięki temu słuchacz staje się także widzem. Podobnie jak w przypadku ołtarza, również i na organy spływa światło z dwóch okien o szybkach w kolorze bursztynu, położonych  powyżej, tuż obok siebie, co  wspaniale modeluje cały instrument i podkreśla blask złoceń. Jednak z uwagi na fakt, że kościół był pełen ludzi zarówno podczas koncertu, jak i zwiedzania, trudno było o chwilę skupienia, co nieco mnie rozczarowało, ponieważ jak już wspomniałam, wolę atmosferę nieco bardziej spokojną i sprzyjającą chwilom refleksji.

 Muszę też powiedzieć, że zaskoczyła mnie barwa jaką sanktuarium otrzymało podczas ostatniego remontu. Ponieważ przyzwyczaiłam się do tego, że barokowe budowle zwykle są koloru jasno- żółtego a z tego co pamiętałam tak właśnie prezentowała się bazylika kiedy byłam tam po raz pierwszy, bardzo się zdziwiłam, widząc ją pomalowaną na ciemnoróżowo, z białymi elementami. Mam wrażenie, że wcześniej wyglądała bardziej stylowo, jednak trzeba przyznać, że obecnie zyskała na wyrazie; poza tym, konserwatorzy twierdzą, że jest to jej pierwotny kolor. Żałowałam, że nie miałyśmy czasu żeby dokładniej obejrzeć okolicę i popatrzeć na jeziora, a także przejść szlakiem stacji Drogi Krzyżowej, jaki prowadzi w stronę Reszla. Jednak byłyśmy zdeterminowane godziną powrotu, w związku z tym nie miałyśmy większego wyboru. Ta wizyta pozostawiła mi nieco niedosytu, więc nie wykluczone, że za jakiś czas wybiorę się tam ponownnie...

Pierwsze zdjęcie zrobione z lotu ptaka pochodzi z zasobów internetu. Zamieściłam je, ponieważ pokazuje całość sanktuarium a także najbliższe otoczenie. Jak widać mury mają jeszcze tradycyjny, zółty kolor. 
Można też obejrzeć więcej zdjęć w albumie
>https://plus.google.com/photos/113977733476722899989/albums/5912791917592300353?banner=pwa

wtorek, 15 września 2015

Post na urodziny Julii N.

Istnieć bez zastrzeżeń nie umiemy ani być.
Poranki należą do kormoranów,
nie wron takich zagubionych.

Ilu osobom zginąć było dane,
bym ja trwała tutaj?
Ile serc musiało pęknąć na wskroś,
że nie czuję winy?
Ile wspomnień zaciska skronie,
bez skrupułów w pięści dłonie?

Tylko wnętrze boli -
pamięta ile kosztowały chwile oswojenia.





Dziś są urodziny Julii, młodej osoby która jest mi bardzo bliska, a ten post jest moim urodzinowym prezentem a zarazem reklamą jej bloga, na którym Jula zamieszcza swoje piękne i bardzo dojrzałe wiersze. Jestem z niej dumna i chciałabym zachęcić wszystkich którzy kochają poezję do odwiedzin u Julii

http://teoriapraktyki.blogspot.com/

gdyż można tam znaleźć wiele prawdziwych uczuć i mądrych obserwacji. Julia jest wspaniałą dziewczyną, poetką, harcerką, a do tego robi ciekawe zdjęcia i świetnie sobie radzi w kuchni. Jak na osobę która w tym roku skończyła gimnazjum jest to sporo talentów świetnie rokujących na przyszłość, więc myślę że czytelnicy "Sukienki" przyłączą się do moich życzeń urodzinowych dla Julii.

Julciu, wszystkiego najlepszego, wiele radosnych chwil i pięknych, pogodnych wierszy.

                                                                                                                                     Babcia Ela

środa, 9 września 2015

Koto Chanel, wnuczek Mruczek i Piorun Kulisty, czyli nasi ulubieńcy.

Do napisania tego posta zmobilizowała mnie Avelina, która swego czasu zamieściła wpis o wystawie kotów rasowych. Z przyjemnością  obejrzałam  zdjęcia kociaków, jakie tam zamieściła, ponieważ według mnie są to stworzenia nie tylko nadzwyczaj inteligentne, ale także miłe dla oka i pełne wdzięku. Nie da się ukryć, że choć darzę sympatią większość zwierząt, to koty bezsprzecznie są najbliższe mojemu sercu. Na szczęście również moja córka Marta podziela te uczucia, więc nie mamy problemu z pokojową koegzystencją pomiędzy nami dwiema, a trzema kocimi osobnikami mieszkającymi w naszym domu. Osoby, które czytają mojego bloga od dłuższego czasu, być może pamiętają wpis o niespodziance, jaką swego czasu przyniósł mi wielkanocny zajączek. Tym nieoczekiwanym prezentem była mała, czarna koteczka, którą znalazłam w Wielki Piątek idąc do pracy. Było wtedy niesamowicie zimno, a biedne stworzenie błąkało się nieopodal śmietnika, prawdopodobnie w poszukiwaniu pożywienia. Kiedy ją zawołałam podeszła do mnie i pozwoliła się wziąć na ręce, więc po tak zawartej znajomości pozostało mi jedynie zabrać ją do domu, gdzie chyba jej się spodobało, bo bardzo szybko się zaaklimatyzowała. Dałyśmy jej na imię  Buffy, ale teraz o wiele częściej nazywamy ją Misią, Misiolinką albo po prostu Minią.

 Jest ona nadzwyczaj słodkim zwierzątkiem, spokojnym, łagodnym, i bardzo mądrym. Misia bardzo lubi spać w przedpokoju na chodniku, toteż pewnego razu Marta idąc w nocy do łazienki wpadła na nią w ciemnościach. Od tego czasu kotka kiedy ktoś koło niej przechodzi, niezależnie od pory dnia, czy nocy, wysyła sygnały ostrzegawcze, popiskując cicho, jak by chciała powiedzieć "uważaj, nie wejdź na mnie!". Te dyskretne popiskiwania to jej metoda na porozumiewanie się z nami, w ten sposób daje nam do znać, że trzeba dosypać jedzenia, wymienić wodę w misce, albo jeszcze lepiej- odkręcić kran w łazience, bo kotki lubią zimną, bieżącą wodę. Marta nazywa ją Kotem Od -ważnym, ponieważ Misia każdy dzień zaczyna od wejścia na wagę łazienkową, jakby postanowiła zadbać o linię. Miałoby to nawet swoje logiczne uzasadnienie ponieważ jest  okrąglutka niczym pulpecik, a te okrągłości spowodowały, że jej puszysty ogonek stał się nieproporcjonalnie krótki, i wygląda trochę jak ogon bobra. Misia ma jeszcze jedną cechę, która ją wyróżnia, mianowicie pasję do nitek i krawiectwa. Kiedy wyciągamy maszynę do szycia wskakuje na stół, i na wszelkie sposoby usiłuje wyciągać nawleczone nitki łapkami, albo chwyta je ząbkami. Nie można się od niej opędzić, więc jedynym skutecznym sposobem na dokończenie pracy w spokoju jest zamknięcie jej w innym pomieszczeniu. Kiedyś zaczęłyśmy przy tej okazji snuć żartobliwe domysły, że być może w poprzednim wcieleniu była wybitną krawcową niczym Coco Chanel  (stad wziął się jej przydomek, jaki umieściłam w tytule).

 Buffy - Misia, okazała się być nie tylko prezentem od wielkanocnego zajączka, ale wręcz wielkanocnym "jajkiem z niespodzianką", bowiem niedługo po świętach okazało się, że jest przy nadziei. Było to dla nas ogromne zaskoczenie, gdyż była naprawdę maleńka, więc sądziłyśmy, iż ma najwyżej sześć miesięcy (co jednak zostało zdementowane przez panią weterynarz, która stwierdziła, że kotka ma przynajmniej o rok więcej) Ta jej drobna postura spowodowała, że kiedy nadszedł czas porodu pojawiły się poważne problemy. Pechowo było to w nocy z niedzieli na poniedziałek; co prawda na drugim końcu miasta znalazła się owa pani doktor, która była gotowa udzielić pomocy, ale tak się złożyło, że w domu nie miałyśmy ani grosza na taksówkę, a do tego system naszego banku był w przebudowie, więc nie mogłyśmy pobrać pieniędzy z bankomatu! Pukanie w środku nocy do sąsiadów z prośbą o pożyczkę, lub niemal godzinny spacer z rodzącą kotką nie wchodziły w grę, więc Marta zarzuciła sobie transporter na plecy, wsiadła na rower i popedałowała do lecznicy. Po niemal dwóch godzinach pojawiła się w domu mówiąc "Są oboje!" Jak się okazało, obeszło się bez zapowiadanego cesarskiego cięcia, wystarczył zastrzyk z oksytocyny by na świat przyszło kociątko o tygrysim umaszczeniu i wyjątkowo okazałych pazurkach. Pani weterynarz stwierdziła, że prawdopodobnie jest to chłopiec, ale zaznaczyła, że u takich maluchów trudno jednoznacznie wyrokować o płci. Na nasze i Buffy szczęście, lekarka okazała się nie tylko dobrym fachowcem, ale również wspaniałą i wyrozumiałą osobą, bowiem kiedy Marta jej powiedziała o naszych problemach z bankomatem, wyraziła zgodę na przyjęcie należności za USG oraz pomoc przy porodzie w następnym dniu, gotówką, albo przelewem.

 Tamtej nocy nie spałyśmy ani chwili bo trzeba było czuwać nad Buffy, która dodatkowo dostała jeszcze zastrzyk z Relanium i leżała jak nieżywa oraz zająć się nowo narodzonym kotkiem. Kiedy Buffy doszła do siebie, okazało się, że jest niezwykle czułą matką i bardzo zazdrośnie strzeże swojego potomka. Postanowiła, że wychowa go w naszej garderobie z suwanym drzwiami; mimo że przygotowałyśmy jej posłanie w zacisznym miejscu, z maniakalnym uporem brała go do pyszczka i łapką przesuwała drzwi, żeby schować się w jakimś kąciku. Nie pozostało nam nic innego, jak umieścić tam legowisko i dać jej święty spokój. Kiedy kotek otworzył oczka i zaczął pełzać a następnie chodzić, legowisko w garderobie przestało być potrzebne, ponieważ w domu było mnóstwo innych miejsc gdzie kotki mogły wygodnie ułożyć się do snu. Kiedy dziecko Buffy skończyło miesiąc, w naszym domu niespodziewanie pojawił się jeszcze jeden czworonożny lokator...


Było to wtedy kiedy złamałam nadgarstek i chodziłam z ręką w gipsie. Ponieważ mimo to nie zaniedbywałam wizyt profilaktycznych u moich pacjentów, często towarzyszyła mi córka, która nosiła moją dość pokaźną, służbową torbę. Pewnego czerwcowego dnia szłyśmy razem wiejską drogą, kiedy Marta nagle stwierdziła, że słyszy pisk kociaka. Zaczęłyśmy zaglądać pod krzaki rosnące w przydrożnym rowie, i okazało się, że istotnie leży tam maleńki, zabiedzony kotek. Wszystko wskazywało na to, że jego matka straciła życie potrącona przez samochód, więc postanowiłyśmy uratować biedaka od śmierci głodowej i zabrać do domu z nadzieją, że nasza Buffy wykarmi również i jego. Kotek był tak przerażony, że całą drogę darł się wniebogłosy,  z ogromnym trudem udało się nam nieco go uspokoić głaskaniem i przytulaniem. Co gorsza, nasza kandydatka na mamkę nie stanęła na wysokości zadania i ani myślała przyjmować podrzutka za swoje dziecko, więc musiałyśmy szybko zorganizować specjalne mleko dla kociąt oraz buteleczkę ze smoczkiem. Marta przyjęła na siebie rolę karmicielki, i co 2 -3 godziny w dzień, a także w w nocy, podawała mu jedzenie, ja natomiast zajmowałam się "zmianą pieluch" czyli masowaniem brzuszka i myciem pupy. W tej samej garderobianej szafie w gdzie poprzednio urzędowała Buffy z potomkiem, urządziłyśmy kotkowi legowisko, włożyłyśmy mu tam pluszową maskotkę oraz plastikową butelkę wypełnioną ciepłą wodą i owiniętą w puchaty ręcznik, żeby miał choć namiastkę matczynego ciepła.

 Na szczęście, z biegiem czasu kotek stracił swój pierwotny zapach; prawdopodobnie pomógł w tym starszy kociak, który często do niego zaglądał i próbował się z nim bawić. Dzięki tej wymianie zapachów Buffy zaakceptowała maleństwo i nie protestowała, kiedy go kładłyśmy do karmienia wraz z jej potomkiem.
Rozstrzygnęła się też sprawa jego płci do tej pory niejednoznaczna, ponieważ wraz z przybyciem drugiego malucha różnice anatomiczne okazały się ewidentne i stało się jasne że nasza kotka urodziła córkę. Dałyśmy jej na imię Kulka, zaś nowy przybysz (bez wątpienia będący kocurkiem) został nazwany Baribalkiem, z racji czarnego umaszczenia z białą literą V na szyjce, wypisz, wymaluj, niczym niedźwiedź baribal. Kotek, mimo że w zasadzie został wykarmiony przez Buffy, chyba nie zapomniał pierwszych dni swego życia, i w dalszym ciągu uważał mnie i Martę za swoją naturalną rodzinę. Najlepiej mu się spało kiedy mógł się położyć z noskiem wtulonym w szyję którejś z nas, zresztą robi to nadal kiedy nadchodzą chłodne miesiące, a zanim zapadnie w głęboki sen zawzięcie mruczy nam do ucha swoje kocie kołysanki. Mimo że wyrósł na okazałego kocura, w dalszym ciągu bardzo lubi kiedy któraś z nas bierze go na ręce. Próbuje się wtedy usadowić nam na ramieniu, tak jak to robił w zaraniu życia, co obecnie jest dość trudne, z uwagi na jego rozmiary. Jest bardzo przyjaznym i spokojnym kotem, choć pewnego razu zdarzyło się, że z jego powodu przeżyłyśmy chwile grozy. Miało to miejsce tuż po przeprowadzce, kiedy nasze mieszkanie było jeszcze nie wykończone, a my nadal mieszkałyśmy na kartonach i walizkach.

 Przez kilka tygodni, kiedy trwały  intensywne prace remontowe, wszystkie trzy zwierzaki przebywały u mojej mamy, aż do czasu, kiedy przywiozłyśmy je do naszego nowego locum, gdzie od razu zajęły się rozpoznawaniem terenu. Następnego dnia pod wieczór, po wyjściu pana majstra, zorientowałam się, że w domu są obydwie kotki, lecz brakuje Baribalka. Obszukałam wszystkie dostępne i niedostępne kąty, ale kota nigdzie nie było; moje nawoływania również pozostały nieskuteczne. Przyszło mi do głowy, że byc może   udało mu się niepostrzezenie wyjść z mieszkania, a ponieważ koty w tej sytuacji często wracają do poprzedniego domu, udałam się na poszukiwania na nasze dawne osiedle, niestety, również bez rezultatu... Godzina była późna i zrobiło się zupełnie ciemno; w tym czasie Marta wróciła z pracy, a kiedy usłyszała co się stało, poszła kontynuować poszukiwania, ja zaś postanowiłam jeszcze raz zajrzeć na strych, w nadziei, że Baribal jednak gdzieś się ukrył i śpi w jakimś ciemnym kącie. Właśnie tam wchodziłam, kiedy usłyszałam straszny łomot, który mnie dosłownie sparaliżował. Szybko zeszłam na dół, gdzie moim oczom ukazał przeciągający się i ziewający kot, wychodzący z komina, jaki powstał kiedy majster wykonał obudowę zakrywającą rury biegnące z łazienki na górnej kondygnacji aż do kuchni, pozostawiając jeszcze nie zabezpieczone okienko do odczytu wodomierzy...

 Tuż pod sufitem rury się krzyżują, a ponieważ  zwykle są nagrzane od przepływającej ciepłej wody, prawdopodobnie właśnie tam ukryła się nasza zguba. Szczerze mówiąc podejrzewałam coś takiego, więc pukałam w ów komin i nawoływałam, jednak Baribal albo głęboko spał, albo był zdenerwowany zmianą miejsca i szukał sobie spokojnego kąta. Prawdopodobnie wdrapał się tam po uchwytach mocujących rury do ściany, jednak z powrotem nie mógł po nich zejść z powodu ciasnoty, w związku z tym, ześlizgnął się w dół robiąc przy tym wiele hałasu.
Szybko zadzwoniłam do Marty i nareszcie obydwie mogłyśmy odetchnąć z ulgą, że ów koszmarny wieczór grozy jednak dobrze się zakończył, choć oczywiście ta przygoda kosztowała nas sporo nerwów. Mimo pesymistycznych przewidywań behawiorystów, że kilka kocich osobników w zamkniętym pomieszczeniu może zacząć walczyć o terytorium, w naszym domu (jak dotychczas) nic takiego nie ma miejsca, a zwierzaczki żyją naprawdę zgodnie. Może nie bez wpływu jest to, że wszystkie   zostały w porę wysterylizowane, więc nie mają instynktu walki, poza tym każde z nich ma swoje ulubione miejsce, co ułatwia fakt, że nasze dwupoziomowe mieszkanie ma sporo zakamarków, a do tego jest jeszcze strych, gdzie wszystkie trzy bardzo lubią przesiadywać. Jednymi z ulubionych przez nie sprzętów domowych są komputery, stacjonarny Marty oraz mój laptop, gdzie można popatrzeć na migający ekran, pogrzać się w jego cieple, a także pochodzić po klawiaturze, dopisując swoją część historii do tej tworzonej przez człowieka.

 Niestety, ten ostatni nie przejawia większego zrozumienia dla kociej inwencji i nauczył się chować klawiaturę, albo przymykać klapę laptopa...Innym wspaniałym elementem wyposarzenia służącym kotkom do zabaw i pogoni są wewnętrzne schody, po których niejednokrotnie biegają tam i z powrotem, tupiąc przy tym niczym banda łobuziaków. Baribalek i Kulka świetnie sobie radzą z pokonywaniem stopni, natomiast Buffy ze swoimi krótkimi łapkami nie tyle zbiega po schodach, co z nich zeskakuje; to sprawia, że robi o wiele więcej hałasu, i nawet nie patrząc, wiemy, że to właśnie ona przemieszcza się na dół. Jej córka, czyli Kuleczka, jest bardzo zgrabna i bystra, chociaż nieco postrzelona, a do tego ma dość specyficzny charakterek, objawiający się całkowitym brakiem odporności na wszelkie próby okiełznania i wyrobienia pożądanych nawyków. Dość długo prowadziła egzystencję nieco na marginesie, nie miała zwyczaju przychodzenia na kolana, czy przytulania się do ludzi, prawdopodobnie dlatego, że jej potrzeby emocjonalne zaspokajała Buffy; zresztą w dalszym ciągu wszystkie trzy koty dość często kładą się blisko siebie, wzajemnie się myją, bawią  razem, i toczą pozorowane walki, celem utrzymania należytej kondycji. Jednak od pewnego czasu również i Kuleczka zaczęła przychodzić do nas po swoją porcję pieszczot, co uważamy za ogromną uprzejmość z jej strony.

Jej charakterek ujawnia się w niesfornym zachowaniu; przede wszystkim ma ona manię zrzucania drobnych przedmiotów na podłogę, więc musiałyśmy zrezygnować z pomysłu pozostawiania naszych rzeczy w miejscach, jakie odwiedza; mija się to z celem, ponieważ z reguły kotka ma zupełnie inne zdanie na temat ich należytego umiejscowienia.Tak się ma rzecz z komódką na buty stojącą w przedpokoju; jest ona bardzo płytka, ale stanowi wygodną półeczkę o szerokości 20 cm, gdzie początkowo stał koszyczek na różne "przydasie" a oprócz tego często odkładałyśmy tam na chwilę różne rzeczy, portmonetkę, okulary, książkę itp. Niestety Kulka uznała to miejsce za swoją enklawę, i widząc, że coś tam leży, natychmiast wskakiwała na ów mebel żeby zrzucić ów przedmiot na podłogę. Ta skuteczna tresura ludzi dała dobre efekty, dość szybko dotarło do nas, że po prostu nie należy tam nic zostawiać, bo to miejsce kota, i takim pozostanie.  Podczas jednego z takich skoków, mebelek przewrócił się i upadł na podłogę, robiąc przy tym straszny huk, a ponieważ miało to miejsce w środku nocy, efekt był po prostu porażający. Po tej nauczce komódka została przytwierdzona do ściany, co w zasadzie powinno być zrobione od razu, ale jakoś nam umknęło w natłoku zajęć związanych z przeprowadzką.

Różne większe i mniejsze przedmioty oraz lżejsze książki stojące na półkach, muszą być przysunięte do ściany, gdyż w przeciwnym razie z pewnością także i one szybko wylądują na podłodze. Nie wspomnę o poogryzanych i połamanych kwiatkach doniczkowych, przewróconych wazonach oraz pościąganych chodnikach w przedpokoju. Musimy też pamiętać, że nie wolno pozostawiać uchylonych drzwi do łazienki, ponieważ najlepsza zabawa jest wtedy, kiedy można człowiekowi zrzucić na podłogę słoik z kremem, albo dezodorant, pościągać ręczniki, a jeszcze lepiej porozwłóczyć patyczki, albo waciki.  Kulka ma narzeczonego; jest to kot  z drutu i masy papierowej, wykonany przez młodą rzeźbiarkę, koleżankę Marty. Kot roboczo został nazwany nazwiskiem swojej twórczyni (powiedzmy Kowalski, choć to nie jest akurat to nazwisko) a Kulka zapałała do niego głębokim uwielbieniem,  jeśli nigdzie nie można jej znaleźć, to z całą pewnością śpi na regale obok Kowalskiego.

Jak na kota przystało, większość jej niszczycielskiej działalności odbywa się przede wszystkim w nocy, więc niejednokrotnie budzą nas różne dziwne dźwięki: stukanie, drapanie i szuranie, tym donosniejsze, że z reguły w tych zabawach uczestniczy cała trójka, choć Kulka bez wątpienia jest ich organizatorką i prowodyrką. Dlatego też pewnego razu Marta orzekła, że to nie kotka, lecz prawdziwy piorun, a po namyśle  robiąc aluzję do jej imienia dodała "piorun kulisty", co obydwie uznałyśmy za nadzwyczaj trafne określenie. Mimo wszystko te figle a czasem wręcz szkody spowodowane przez kotki, nie mają wpływu na naszą zgodne współżycie, ponieważ z nawiązką wynagradzają je kołysanki - mruczanki, dotyk jedwabistego futerka, łaskotanie wąsikami i ufne spojrzenie mądrych oczu...

  Jak zwykle można obejrzeć więcej zdjęć w albumach>

https://plus.google.com/photos/113977733476722899989/albums/6192587583229219217?banner=pwa

https://plus.google.com/photos/113977733476722899989/albums/5941195787016811233?banner=pwa

https://plus.google.com/photos/113977733476722899989/albums/5922708211282821393?banner=pwa