Powitanie.


Witam wszystkich czytelników, zarówno tych stałych, jak i okazjonalnych, zainteresowanych urodą północnych regionów Włoch. Znajdziecie tu kontynuację mojego bloga pod tym samym tytułem http://sukienkawkropki.blox.pl/html. Dla zachowania ciągłości, postanowiłam przenieść w to miejsce część moich starych postów, uaktualnionych i poprawionych. Mile są widziane komentarze, jak również pytania osób, które wybierają się w opisywane przeze mnie strony.
Na wszystkie z przyjemnością odpowiem!

sobota, 25 maja 2013

Lombardia. Varenna i zamek w Vezio.


  Jak już wspominałam w poście o willi Monastero, Varenna, widziana podczas rejsu statkiem, przedstawia jeden z najpiękniejszych widoków w obrębie jeziora Como. Pod tym względem może śmiało konkurować z innymi miejscowościami leżącymi na jego obu brzegach, dzięki niezwykłej harmonii z otaczającym pejzażem i prześlicznej zabudowie, składającej się z niewielkich domków w pastelowych kolorach, schodzących na sam brzeg wody, z tłem, które tworzą stoki Val d'Esino, gdzie szare skały prześwitują pośród zieleni porastających je lasów.

  Varennę od innych miasteczek odróżnia to, że nie widać tu imponujących hoteli w pałacowym stylu, jakie powstały w tej okolicy na przełomie XIX i XX stulecia w Bellagio, Cernobbio, czy Menaggio. Zwarta zabudowa znajduje się na różnych poziomach, więc domki wyglądają ciekawie jeden zza drugiego, niczym grupa dzieciaków ustawiona do zdjęcia według wzrostu. Ponad nimi widać szpiczastą wieżę kościoła, a nad całością dominuje wysokie wzgórze, gdzie uważne oczy pośród drzew  na szczycie dostrzegą resztki murów i zamkową wieżę. To właśnie zamek Vezio, który wziął swą nazwę od maleńkiej miejscowości gdzie go wzniesiono. Varenna, jak większość miasteczek i wiosek w tej okolicy, ma bardzo bogatą historię sięgającą VI wieku p.n.e. Z pewnością przewinęły się tu ludy celtycko-liguryjskie, a prawdopodobnie również etruskie. Później przyszli Rzymianie, którzy intensywnie wprowadzali tu  swoją kulturę poprzez osadnictwo i budowę dróg, mając na uwadze znaczenie tych terenów jako linii obrony przed najazdem barbarzyńców.

W późniejszych czasach, miasteczko  przechodziło zmienne koleje losu, kilkakrotnie padając ofiarą lokalnych wojen. Ta bogata, choć trudna przeszłość, ma swoje świadectwo w interesujących odkryciach archeologicznych, lecz przeciętny turysta zachwyca się raczej urokliwymi zaułkami,  restauracyjkami i barami pod okapem kwitnących pnączy oraz małymi sklepikami, gdzie można kupić wyroby miejscowych rzemieślników, lub lokalne specjały. Spacer po miasteczku niesie ze sobą niezapomniane wrażenia, gdyż mimo jego niewielkich rozmiarów, można tu długo krążyć po  uliczkach, pokonując liczne kamienne schody, nad którymi przerzucono łukowate mostki i balkony, łączące domki leżące po ich przeciwległych stronach. Kaskady bluszczu, donice z kwitnącymi kwiatami i koty wygrzewające się na słońcu, dają wrażenie leniwego spokoju, który udziela się także przybyszom, chętnie przysiadającym  na ławkach i murkach, aby odpocząć w cieniu drzew. Jeśli zechcemy udać się do niedalekiej willi Monastero, czeka nas niedługi spacer brzegiem jeziora, po malowniczym pomoście  wiszącym ponad wodą. Stąd można popatrzeć na leżący nieopodal półwysep Bellagio, masteczko Menaggio  na przeciwległym brzegu, i piękne kształty gór zamykające horyzont. Ponieważ jest to miejsce, gdzie jezioro jest najszersze, jego wody nie odbijają zieleni górskich stoków, lecz błękit nieba, co daje im piękną, szafirową barwę. W dniu, w którym przybyłam do Varenny, aby zobaczyć zamek Vezio, pogoda nie była najlepsza; zanosiło się na burzę i od czasu do czasu kropił lekki deszczyk, mimo iż dzień w zasadzie był słoneczny, a chwilami było naprawdę gorąco. Jednak jak to się zazwyczaj dzieje przy tego rodzaju pogodzie, nad jeziorem unosił się opar wilgoci, który zacierał kontury pejzażu, nadając mu wdzięk rozmytej akwareli. 



 Na szczyt wzgórza gdzie leży Vezio można dojść korzystając z asfaltowej drogi jezdnej, lub dawnej mulatiery, wybrukowanej okrągłymi kamieniami. Ja wybrałam mulatierę, i po niedługim czasie znalazłam się w wiosce. Po drodze do zamku wstąpiłam na niewielki cmentarzyk, gdyż zwykle jest to miejsce dające nieocenione świadectwo lokalnej historii.Tu, podobnie jak w innych małych miejscowościach, na tablicach nagrobnych dostrzegłam powtarzające się nazwiska, mówiące o rodzinnych powiązaniach w obrębie tej niewielkiej społeczności. Moją uwagę zwróciła okazała kaplica nagrobna i pamiątkowy monument poświęcony poległym żołnierzom, a także kilka tablic umieszczonych w lapidarium, gdzie wielokrotnie powtarzało się   nazwisko Greppi. Jak się później dowiedziałam, są to obecni właściciele zamku, którzy wspaniale zadbali o przeprowadzenie prac konserwatorskich i jego promocję.

 Sam zamek jest częściowo zrujnowany, lecz to, co z niego pozostało, daje dobre  wyobrażenie jego niegdysiejszym wyglądzie. Dochodząc do celu, na trawiastym pagórku wśród drzew oliwnych, natknęłam się na dawne monumentalne schody zamkowe, dziś prowadzące donikąd, sprawiające niesamowite wrażenie swą bezużytecznością... Nieco dalej wznoszą się mury obronne i potężna wieża, do której prowadzi zwodzony most. Niegdyś były tu jeszcze mury zewnętrzne, schodzące ze wzgórza aż na brzeg jeziora, otaczające również Varennę. Historycy twierdzą, że zamek powstał we wczesnym średniowieczu, na co skazują jego cechy charakterystyczne, lecz o dziwo, stuprocentowo pewne informacje o nim pochodzą  z czasów znacznie późniejszych niż można by się było spodziewać, co jednak nie dowodzi, że wcześniej on nie istniał, gdyż źródła pisane z owej epoki nie są zbyt liczne. Lokalna tradycja przypisuje jego powstanie Teodolindzie, królowej Longobardów, (jest też pewna udokumentowana wzmianka na ten temat), co datowałoby go na VI wiek. Jak już pisałam, zamek został poddany pracom konserwatorskim, i śmiało można powiedzieć, że wykonano tu naprawdę dobrą robotę. Mury zostały zabezpieczone, cały teren pięknie oczyszczony i wzbogacony o nowe atrakcje. 

Jedną z nich jest pokaz tresowanych sokołów,  mieszkających na stałe na terenie zamku. Wszystkie ptaki są urodzone i wychowane w niewoli, więc nie  mogłyby przeżyć na wolności, tu zaś budzą podziw swoimi podniebnymi akrobacjami i doskonałym porozumieniem z prowadzącym je sokolnikiem. Podczas mojego pobytu w Vezio na zamku była również grupa dzieci, które aż piszczały z zachwytu, kiedy ptak słysząc gwizd sokolnika zwijał się w kulę i niczym kamień spadał z nieba wprost na jego ramię. Szczególny entuzjazm wzbudziła Regina, piękna samica myszołowa, siedząca spokojnie  na murku i pozwalająca  się podziwiać rozentuzjazmowanym dzieciakom. Oprócz ptaków, w zamku można obejrzeć rycerskie zbroje oraz wystawę skamielin znalezionych w okolicy z  odciskami prehistorycznych roślin i zwierząt. Niebanalnym akcentem są drewniane i ceramiczne totemy umieszczone na dziedzińcu i "armia duchów" zasiedlająca zamek, wykonana z gazy zmoczonej w roztworze gipsu, którą drapuje się na modelach i czeka aż wyschnie. Takie odlewy wykonuje się co roku na początku sezonu  (zwykle za modele służą turyści chcący wziąć udział w tym przedsięwzięciu) i  umieszcza  w różnych nieoczekiwanych miejscach. Miłośnicy nowszej historii  na stoku poniżej zamku mogą obejrzeć umocnienia należące do linii Cadorna, systemu obronnego wykorzystywanego w czasie I Wojny Światowej. 

 Podobnie jak w innych miejscach położonych na znacznej wysokości, także i tutaj można bez końca patrzeć na  panoramę jeziora zamkniętego pomiędzy pasmami gór. Ja również nie mogłam oderwać oczu od tego widoku, mimo iż widziałam jezioro wiele razy z innych miejsc, o różnych porach dnia i roku. Tym razem zobaczyłam je  pomiędzy szarymi blankami murów, zatopione w lazurowej mgle, z gładką taflą wody, którą zaledwie gdzieniegdzie marszczyła drobniutka fala, z maleńkimi punkcikami żaglówek i szczytami gór gdzie kiedyś byłam, wokoło...Kiedy tak patrzyłam, miałam wrażenie, że śnię; ten zamglony pejzaż wydawał się wprost nierealny niczym senne widziadło, znajome, lecz nierzeczywiste. Stałam na murach, długo chłonąc ten błękit, w magicznym momencie odosobnienia pomiędzy niebem i wodą. Gdzieś niedaleko usłyszałam nawoływania dzieci z wycieczki, a po chwili dobiegł mnie dźwięk kościelnego zegara wybijającego godziny. Po raz ostatni spojrzałam w dół, na zbocze przebite ostrzami cyprysów, pod którym przycupnęła kolorowa Varenna ze swoimi uroczymi domkami i ruszyłam w powrotną drogę...

Więcej zdjęć z zamku Vezio i Varenny znajduje się w albumach
https://plus.google.com/photos/113977733476722899989/albums/5879545380805475441
https://plus.google.com/photos/113977733476722899989/albums/5879550118864039537

środa, 15 maja 2013

Lombardia. Triangolo Lariano, Visino-Valbrona.


Jezioro LeccoSwego czasu kiedy jeszcze mieszkałam we Włoszech przypadkowo natrafiłam na bardzo interesującą stronę internetową, zawierającą wiele ciekawych informacji na temat Triangolo Lariano. Bardzo lubiłam tę okolicę, gdyż oprócz wspaniałych widoków oferuje wiele atrakcji drogich memu sercu - maleńkie, romańskie kościółki z szarego kamienia, barokowe świątynie,
i piękne, eleganckie wille
Visinozatopione w parkach pełnych wspaniałych roślin. Cieszyło mnie, że wstając rano mogę wsiąść do lokalnego pociągu i wyruszyć gdzie mi podpowiada fantazja, czasem zupełnie bez planu, za to biletem "open" w kieszeni (co zapewniało mi możliwość zmiany środka transportu w dowolnym momencie). Dawało mi to cudowne poczucie wolności, zapowiedź nieznanego, i niespodzianki, jaka być może już tam na mnie czeka... Czasem była to zupełnie nowa okolica, zaś innym razem, taka gdzie już wcześniej byłam, lecz wiedziałam, że zawsze mogę tam znaleźć coś, co dotychczas umknęło mojej uwadze. Jednym z takich ulubionych i wielokrotnie odwiedzanych miejsc było dla mnie jezioro Lario, bardziej znane pod nazwą Como (mimo że Como to w zasadzie jedynie jego zachodnie odgałęzienie). Jak już wspominałam w innych postach, ma ono kształt odwróconej litery "Y" i składa się z trzech części. Najmniej poznałam jego wschodnią odnogę, zwaną  Lecco. Nie jest ona tak efektowna jak  Como, również miasto Lecco nie ma tej gracji co  Como-miasto. Ta część jeziora wciska się pomiędzy pasma gór, sporo wyższych niż te, które otaczają zachodnią odnogę. Tam zielone stoki spływają łagodnie w stronę brzegu - tu posępne skały niejednokrotnie prawie pionowymi ścianami schodzą wprost do wody. Również żegluga w tej części jeziora jest o wiele słabiej rozwinięta niż na jeziorze Como, gdzie ustawicznie krążą większe i mniejsze statki. Kiedy przybyłam do Lombardii nie było żadnych rejsów do Lecco, dopiero po kilku latach sytuacja zmieniła się na lepsze i obecnie  można tam  przypłynąć statkiem z Bellagio; jednak mankamentem jest niewielka ilość kursów w dni powszednie. Mimo to, udało mi się opracować stosowną marszrutę z wykorzystaniem pociągu, autobusu, oraz statku, i doprowadzić do skutku również tę wycieczkę. Była ona zupełnie inna niż moje dotychczasowe rejsy pomiędzy Como i Bellagio, które momentami wręcz przytłaczały nadmiarem wrażeń związanych z widokiem uroczych miasteczek i willi. Tym razem mogłam spokojnie oddać się kontemplacji natury, podziwiając zmieniające się widoki na dwa skaliste szczyty leżące na lewym brzegu, zwane odpowiednio Grigna Settentrionale i Grigna Meridionale (czyli Grigna Północna i Południowa). Są to dość wysokie góry liczące niemal 2500 m z wieloma dobrze oznaczonymi szlakami pieszymi, chętnie uczęszczanymi przez turystów. Natomiast prawy brzeg od godzin południowych tonący w cieniu, to potężne urwisko o kilkusetmetrowej wysokości, przecięte głęboką rozpadliną pod którym przycupnęła niewielka miejscowość Onno.
wnętrze kosciołaNieco bardziej na północ widać charakterystyczną sylwetkę  Corni di Canzo, górskiego grzbietu, z którego wyrastają dwie skały z oddali wyglądające niczym rogi byka. Podczas rejsu statkiem zauważyłam, że ze wzniesienia  schodzi w dół malownicza droga wiodąca na brzeg jeziora. Mając w pamięci mapę tej okolicy wiedziałam, że prowadzi z dobrze mi znanego miasteczka Asso, do którego z mojego miejsca zamieszkania mam wygodny dojazd pociągiem. Natychmiast powzięłam zamysł aby w najbliższym czasie wybrać się na  przechadzkę w te strony. Odległość sześciu - siedmiu kilometrów jaka dzieli Asso i Onno, można pokonać idąc górskimi ścieżkami, lub niezbyt uczęszczaną, asfaltową drogą. I tu właśnie zaczęła się moja nieoczekiwana przygoda... Kiedy szukałam w internecie informacji na temat ścieżek w tej okolicy, trafiłam na stronę, gdzie pisano o kościołach na terenie Triangolo Lariano czyli trójkątnym, górzystym obszarze, pomiędzy jeziorami Como i Lecco. Okazało się, że w miejscowości Valbrona którą będę mijać po drodze, a właściwie jej części noszącej nazwę Visino, znajduje się niewielka świątynia, a w niej  skarby sztuki, których nikt nie oczekuje w  wiejskim kościółku na odludziu. Mianowicie są tam obrazy pędzla takich mistrzów jak Ambrogio da Fossano zwany Bergognone, Andrea Appiano, Daniele Crespi, i Pier Francesco Mazuchelli, znany jako Il Morazzone. Znam spro obrazów i fresków stworzonych przez nich zarówno dla innych, sławniejszych i bogatszych lombardzkich kościołów i opactw, jak i z mediolańskich muzeów. Jednak fakt obecności takich dzieł w  wiosce, o której mało kto słyszał, to zupełnie inna sprawa! Pozostało mi tylko poczekać na dzień wolny od pracy, i wybrać się tam, aby zobaczyć to tak ciekawe miejsce. Kiedy doszłam do Visino i ujrzałam pomiędzy drzewami szarą wieboczny ołtarzżę kościółka, zaczęły mnie dręczyć obawy, że ze względu na zbliżające się południe może on być zamknięty. Kiedy dotarłam na miejsce okazało się, że prawda jest o wiele bardziej brutalna, gdyż dwóch starszych panów siedzących na ławeczce nieopodal powiedziało mi, że kościół jest otwierany jedynie w maju na wieczorne nabożeństwa, oraz sporadycznie z okazji ślubów. Nie mogłam wprost uwierzyć w to, co usłyszałam i po prostu przyjąć do wiadomości że odejdę z kwitkiem, całując na pożegnanie klamkę zamkniętych drzwi! Zaczęłam intensywnie myśleć co by tu zrobić w tej sytuacji? Szukać proboszcza? Wrócić ponownie, kiedy będzie jakiś ślub? Nieco speszona, ale nie załamana, postanowiłam iść za moim szóstym zmysłem, który nakazywał mi obejście świątyni dookoła. W ten to sposób dotarłam do dwóch domków przyklejonych do jej południowej ściany. Było tam dwoje drzwi, a przy każdych po dwa dzwonki. Na chybił trafił zadzwoniłam, w głębi zaszczekał pies, a jakaś kobieta gromko wrzasnęła - kto tam? Po chwili w oknie na piętrze ukazała się głowa właścicielki donośnego głosu. Z głupia frant zapytałam, czy może wie, kto ma klucze od kościoła? Jaka była moja radość, gdy okazało się, że trafiłam w dziesiątkę! Usłyszałam bowiem, że pani nie tylko ma klucze, ale chętnie otworzy kościół specjalnie dla mnie. Po chwili zeszła na dół w towarzystwie przyjacielsko nastawionego psiaka, otworzyła podwoje, i zapaliła wewnątrz światło, abym mogła zrobić zdjęcia. Przy okazji wdałyśmy się w rozmowę, a kiedy pani dowiedziała się że jestem Polką, powiedziała mi iż jej ojciec był żołnierzem, a w czasie II Wojny Światowej stacjonował w okolicy Poznania. Nigdy więcej nie wrócił do Włoch, gdyż w Polsce założył drugą rodzinę, natomiast ją wychowała matka. Ojca i przyrodniego rodzeństwa nigdy nie poznała...
 Dokładnie obejrzałam wnętrze kościoła robiąc przy okazji sporo zdjęć, podziękowałam serdecznie pani Lilianie, po czym pożegnałam ją, oraz  jej sympatycznego pieska.
boczny ołtarz Oczywiście, uiściłam też ofiarę na fundusz restauracji kościoła, i bardzo szczęśliwa ruszyłam w dalszą drogę. Miałam nadzieję, że zrobione przeze mnie zdjęcia wyszły przynajmniej znośnie, ponieważ szczerze mówiąc, byłabym wprost niepocieszona gdyby tak nie było, a druga okazja mogłaby się nie powtórzyć...
 Visino to mała wioska, kościółek również jest bardzo skromny, więc tym bardziej zaskakujący jest fakt, iż znajdują się tam dzieła tej klasy. Ołtarz główny to właśnie poliptyk pędzla Bergognone, gdzie w bocznych skrzydłach malarz umieścił wizerunki św. Michała i Jana Chrzciciela, jego dziełem są również postacie innych świętych w  dolnej części ołtarza. Część centralną poliptyku wypełnia wizerunek Madonny z Dzieciątkiem który wykonał  Andrea Appiani, swego czasu nadworny malarz Napoleona. Szczerze mówiąc, samo połączenie dzieł tak odmiennych stylistycznie osobiście uważam za niezbyt szczęśliwe, niezależnie od talentu twórców. Prawdopodobnie pierwotnie znajdował się tam inny wizerunek, dziś  nie wiadomo czy był to obraz, czy figura, gdyż nie ma doniesień na ten temat. W XVII wieku poliptyk umieszczono w marmurowym ołtarzu, który oglądamy obecnie. Natomiast dwa mniejsze, boczne ołtarze, zdobią  wizerunki świętych - Antoniego, dzieło Morazzone, i  Karola Boromeusza, pędzla Daniela Crespi. Obydwaj malarze blisko współpracowali z Janem Baptystą Crespi, zwanym Cerano, a ich dzieła mogłam podziwiać między innymi w przepięknym opactwie Certosa di Pavia, Sacromonte w Varallo, Orcie, oraz Varese. Właściwie trudno się dziwić, że w dobie kiedy bez skrupułów kradzione są obrazy z kościołów,  świątynie kryjące podobnie wartościowe dzieła zamyka się na klucz (zauważyłam, że jest tam również dość rozbudowany system alarmowy). Mogę się jedynie cieszyć, że mój szósty zmysł mnie nie zawiódł, a wyprawa nie poszła na marne. Po wyjściu z kościoła pomaszerowałam dalej, wzdłuż zielonego masywu Corni di Canzo, drogą wiodącą do Onno, leżącego tuż nad brzegiem jeziora. Ale to  inna historia, którą opowiem następnym razem.
Triangolo Lariano













                           


sobota, 4 maja 2013

Lombardia. Willa Monastero w Varennie.



     Varenna to obok Bellagio najbardziej urokliwe miasteczko spośród wszystkich leżących w obrębie Jeziora Como. Może się poszczycić  prześliczną panoramą jaką widzimy kiedy przypływamy tam statkiem, lecz równie pięknie prezentuje się gdy wysiądziemy na ląd, wyruszymy na spacer po jego wąskich uliczkach i malowniczych zaułkach, które aż proszą o uwiecznienie ich pędzlem malarza...

Leży ono pomiędzy brzegiem wody i górą należącą do pasma Valsassina. W tym miejscu jezioro mające kształt odwróconej litery "Y" rozdziela się na trzy części; zachodnie Como oraz wschodnie odgałęzienie  zwane Lecco ciągną się w stronę południa, natomiast na północy zaczyna się odnoga nosząca nazwę Lario. Varenna cieszy się wielką i zasłużoną popularnością wśród turystów, zarówno ze względu na swoje walory, jak i z powodu dwóch interesujących zabytków, które można  zobaczyć w okolicy. Jeden to Castel di Vezio  (napiszę niebawem), a drugi to willa "Monastero" ze swoim pięknym ogrodem, rozciągającym się na terenie dzielącym Varennę i sąsiednią miejscowość Fiumelatte.  Podobnie jak inne wille o jakich pisałam dotychczas, również i ona ma  bardzo bogatą i ciekawą historię, której początki sięgają XII stulecia. Wtedy to  powstał w tym miejscu klasztor sióstr cystersek,  istniejący aż do drugiej połowy XVI wieku, kiedy z powodu małej liczby zakonnic został zlikwidowany na polecenie  kardynała Karola Boromeusza. Opuszczone klasztorne budynki kupił zamożny szlachcic Paolo Mornico  a Lelio, jego syn i spadkobierca,  po dokonaniu wielu wyburzeń i przeróbek stworzył tu luksusową rezydencję.


Domostwo przez dwa stulecia pozostawało w rękach kolejnych członków tej  rodziny, później zostało sprzedane i przez następne  siedemdziesiąt lat kilkakrotnie zmieniało właścicieli. W 1897 roku nabył je bogaty niemiecki przemysłowiec, Walter Kees. Dzięki niemu willa wraz z otaczającym ją ogrodem przeszła następną transformację i osiągnęła dzisiejszy wygląd, jemu też zawdzięcza swą obecną nazwę. Jednak i Kees nie cieszył się długo pięknem tego miejsca, gdyż cała posiadłość po I Wojnie Światowej została przejęta przez państwo włoskie na mocy dekretu,  podobnie jak niedaleka willa Carlotta. W 1925 roku kupił ją Marco de Marchi,  uczony i przemysłowiec w jednej osobie, wieloletni prezes Włoskiego Towarzystwa Naukowego. Po śmierci jego i jego żony Rosy, na mocy testamentu willa przeszła na własność Instytutu Hydrobiologii, i stała się centrum kongresowym gdzie urządzane są spotkania i  konferencje naukowe. W jej wnętrzach pozostało praktycznie całe wyposażenie, zarówno to, które pochodzi z czasów Waltera Keesa, jak i małżonków de Marchi.  Zgodnie z wolą tych ostatnich, willa z biegiem czasu uzyskała również status muzeum, i dzięki temu w wyznaczonych dniach można ją zwiedzać. Kiedy  byłam tam po raz pierwszy, wiele lat temu, nie było jeszcze takiej możliwości, więc musiałam się ograniczyć do wizyty w ogrodzie. Natomiast podczas mojego drugiego pobytu podwoje willi były zachęcająco otwarte, a przy wejściu stali mili panowie z ochrony, którzy z ogromną kurtuazją zapraszali do wejścia wszystkich posiadaczy biletu wstępu. 

Muszę powiedzieć, że wnętrze ze swoim wystrojem naprawdę robi wrażenie! Po poprzednich właścicielach pozostały tu piękne arrasy, rzeźby i obrazy, wspaniałe porcelanowe wazy, a także misternie kute żyrandole. W pokojach rozmieszczonych na dwóch kondygnacjach znajdują się imponujące marmurowe kominki, ściany pokrywają mięsiste tapety naśladujące tłoczoną skórę, oprócz tego zgromadzono tu cenne meble z różnych epok, wielkie lustra w rzeźbionych ramach, i zegary pochodzące z najlepszych pracowni. Jest tu również  oryginalna  klatka schodowa ze ścianami pokrytymi zdobionymi kafelkami, które tworzą podobizny wybitnych przedstawicieli kultury i nauki, oraz łazienka w stylu pompejańskim z wanną wpuszczoną w podłogę, do której wchodzi się po kilku schodkach. Także tutaj użyto pięknych kobaltowych i niebieskich kafelków, oraz ozdobnych ceramicznych paneli. Ta wspaniała wanna pochodzi z czasów Waltera Keesa, natomiast państwo de Marchi kontentowali się skromniejszą wanną z białej porcelany. Jedna z sal na parterze nosi imię Enrico Fermi, włoskiego laureata nagrody Nobla, który w 1954 roku prowadził tu wykłady podczas konferencji z zakresu
fizyki. Po zwiedzeniu willi udałam się na wędrówkę po ogrodzie; co prawda, widziałam go podczas poprzedniego pobytu, ale ponieważ jest to miejsce naprawdę urokliwe, więc zrobiłam to z prawdziwą przyjemnością. Ogród z racji swego usytuowania pomiędzy taflą jeziora i zboczem góry jest bardzo wąski, ale ten teren został świetnie wykorzystany. Jest tu mnóstwo zakątków zagospodarowanych w bardzo przemyślany sposób, z fontannami, kwietnymi tarasami, posągami, i nieoczekiwanymi perspektywami. Na jego południowym krańcu znajduje się niewielka ośmioboczna altanka zwana Caffe-Haus, zbudowana w  mauretańskim stylu, z niewielkim balkonem zawieszonym nad wodami jeziora. Altanka jest bardzo interesująca również z tego względu, że sześć  jej ścian to umieszczone na przemian zwierciadlane panele i okna co sprawia, że kiedy parzymy w lustro widzimy odbity pejzaż za oknem, zwielokrotniony dzięki złudzeniu optycznemu. Po chwili zaczynamy się zastanawiać, czy to, co mamy przed sobą, to rzeczywisty ogród, czy też jego odbicie? To właśnie tam zrobiłam sobie dla żartu zdjęcie, które teraz widnieje przy moim blogowym profilu.

Ogród willi ma rangę ogrodu botanicznego, gdyż można tu zobaczyć wiele cennych i rzadkich roślin, sprowadzonych z różnych zakątków świata. Jednak jego największym walorem jest niezapomniany widok na drugi brzeg jeziora, z leżącym na wprost Menaggio wraz z otaczającymi je górami, zielony i górzysty półwysep Bellagio, oraz rozległą połać jeziora Lecco, z charakterystyczną sylwetką Corni di Canzo w głębi. Parząc na północ widzimy cypel nad którym góruje wieża kościoła w Varennie, a jeszcze wyżej, ponad miastem, pośród drzew możemy dostrzec szare mury zamku królowej Teodolindy, zwanego Castel di Vezio.
Mimo że zarówno willa jak i ogród stanowią zlepek wielu stylów, całość sprawia miłe i gustowne wrażenie. Zapewne nie bez wpływu jest to, że długi i wąski ogród jest wprost predysponowany do tego, aby stworzyć tu  odrębne części o odmiennym charakterze, płynnie przechodzące jedna w drugą. Natomiast willa mimo swego eklektyzmu również nie sprawia wrażenia dysharmonii, dzięki umiejętnemu doborowi mebli i pozostałych elementów wystroju. Wszystkich czytelników zapraszam do obejrzenia  zdjęć w albumach, mam też nadzieję, że przynajmniej w części oddają one atmosferę tego miejsca.

Link do albumu w Googlach +https://plus.google.com/photos/113977733476722899989/albums/587385866076760892

i do albumu ma Picasie
 https://picasaweb.google.com/113977733476722899989/VarennaWillaMonastero

(Są to te same zdjęcia, lecz pokazane w innej konwencji. Ponieważ otrzymałam informację, że nie wszyscy czytelnicy mogą oglądać albumy w Googlach na wszelki wypadek podaję też link do Picasy.)
Jeśli ktoś miałby ochotę zwiedzić willę Monastero radzę zasięgnąć informacji o dniach, w których jest otwarta, w tym roku podobno jest to piątek po południu oraz sobota i niedziela przez cały dzień.