Powitanie.


Witam wszystkich czytelników, zarówno tych stałych, jak i okazjonalnych, zainteresowanych urodą północnych regionów Włoch. Znajdziecie tu kontynuację mojego bloga pod tym samym tytułem http://sukienkawkropki.blox.pl/html. Dla zachowania ciągłości, postanowiłam przenieść w to miejsce część moich starych postów, uaktualnionych i poprawionych. Mile są widziane komentarze, jak również pytania osób, które wybierają się w opisywane przeze mnie strony.
Na wszystkie z przyjemnością odpowiem!

poniedziałek, 29 lipca 2013

Lombardia. Triangolo Lariano - "Muro di Sormano".

Piano di Sormano
 Niemal od pierwszej chwili kiedy przyjechałam do Lombardii, Triangolo Lariano czyli trójkątny, górzysty obszar rozciągający się pomiędzy dwoma ramionami jeziora Como (Lario) stał się jednym z moich ulubionych rejonów gdzie zawsze ciągnęło mnie serce. To tam po raz pierwszy z bliska zobaczyłam Pre -Alpy, tam też odbyłam moje pierwsze górskie wyprawy. U podstawy tego trójkąta, na jego przeciwległych stronach leżą dwa duże miasta - Lecco i Como, a na wierzchołku  Bellagio; popularna od wieków, urocza miejscowość wypoczynkowa. Teren ów, pięknie ukształtowany przez wędrujący lodowiec porastają bukowo - kasztanowe lasy, a dwa najwyższe wzniesienia w tym rejonie to Monte Palanzone, (1436m) i Monte San Primo, (1683m ). U podnóża  Pre-Alp znajduje się kilka miast i miasteczek, a na ich zboczach przytuliło się wiele malowniczych wiosek. W środku trójkąta znajduje się płaskowyż pooddzielany niewielkimi wzniesieniami na trzy odrębne części noszące nazwy Piano di Nesso, Piano di Tivano oraz Piano di Sormano. Przez cały sezon wiosenno -letni aż do pierwszych dni października przyjeżdża tu wiele osób żeby uprawiać trekking, albo pojeździć na rowerze górskim. Oczywiście nie brakuje też wygodnickich, preferujących mniej aktywny wypoczynek, przybywających samochodem na piknik lub żeby poopalać się na górskich łąkach. Nadciągają też liczne grupy  "centaurów"( jak mówią Włosi), czyli motocyklistów na swoich mechanicznych rumakach. Do podnóża gór dojeżdża lokalny pociąg z Mediolanu, a jego ostatni przystanek to Asso, miasteczko leżące w kotlinie pomiędzy górami.
Piano di Sormano Właśnie w Asso zaczyna się droga, która prowadząc serpentyną w górę od wioski do wioski, dociera do najwyżej położonego Sormano, i biegnie dalej, aż do płaskowyżu noszącego tę samą nazwę. Piano di Sormano w dni powszednie jest miejscem raczej spokojnym, natomiast w weekendy kłębią się tam prawdziwe tłumy ludzi, którzy przy okazji zasilają kasę miejscowego restauratora. Dodatkową atrakcją jest niewielkie, lecz w pełni profesjonalne obserwatorium astronomiczne. Na wprost niego, na skraju drogi, znajduje się pokaźny głaz z tabliczką i medalionem przedstawiającym głowę mężczyzny. Jest to pomnik upamiętniający postać Vincenzo Torriani, pomysłodawcy "Muro di Sormano"  jednego z etapów wyścigu kolarskiego wokół Lombardii, czyli "Giro di Lombardia". Ten wyścig to chyba jedno z najstarszych przedsięwzięć tego typu, gdyż liczy sobie (bagatela!) ponad sto lat, zaś "Muro di Sormano" to podobno najtrudniejszy górski etap, jaki mogą przebyć ścigający się cykliści. "Muro" jak nietrudno zgadnąć to po prostu ściana, więc nazwa mówi sama za siebie... Ponieważ moim ulubionym środkiem lokomocji są  własne nogi, postanowiłam na piechotę sprawdzić co się kryje za tą "ścianą". Po przyjeździe pociągiem do Asso wsiadłam do autobusu jadącego do Sormano. Taka jazda po włoskich górskich drogach to bardzo ekscytujące przeżycie gdyż są one dość wąskie, zakręty ostre, a widoczność znikoma. Mimo to, wiele osób jeździ "na wariackich papierach", np. prowadzi jedną ręką,  rozmawiając przy okazji przez telefon. Kierowcom autobusów również nie brakuje animuszu w związku z tym pasażerowie mają się jak ulęgałki w siatce, a do tego na każdym zakręcie są ogłuszani ostrzegawczym klaksonem.
Sormano to spora i zadbana wioska letniskowa, położona na dość znacznej wysokości. Od szczytu wzniesienia gdzie zwykle znajduje się meta wyścigu, dzielą ją  mniej więcej dwa kilometry i około 300 m przewyższenia. Kiedy doszłam do jej ostatnich zabudowań zobaczyłam przed sobą zbocze, po którym prowadziła droga na płaskowyż. Nie wyglądało jakoś szczególnie groźnie, więc z ufnością ruszyłam przed siebie i po chwili doszłam do rozwidlenia dróg. W prawo prowadziła lokalna droga jezdna, zaś ta po lewej, również asfaltowa lecz zdecydowanie węższa, to był właśnie początek "ściany płaczu".
Sormano

















Tuż obok znajdowała się spora polana, na której grupa Cyganów urządziła sobie piknik. Było wszystko co jest potrzebne dla udanej imprezy na świeżym powietrzu, dymiące grille, koce i huśtawki z opon samochodowych zawieszonych na gałęziach. Cyganie we Włoszech nie cieszą się szczególną sympatią i trudno się oprzeć wrażeniu, że ani im, ani nikomu innemu nie zależy na ich faktycznej integracji. W związku z tym, w dalszym ciągu w większości prowadzą koczowniczy tryb życia, gromadnie przemieszczając się swoimi samochodami z miejsca na miejsce. Z reguły mieszkają w przyczepach campingowych lub prowizorycznych szałasach które stawiają na obrzeżach miast, i żyją w tych zaimprowizowanych osiedlach aż do chwili, kiedy lokalna społeczność zmęczona nachalną żebraniną i drobnymi kradzieżami powoduje, że są oni usuwani siłą poza obręb gminy i ponownie podejmują swój exodus. Co prawda część Cyganów próbuje się osiedlić na stałe i buduje sobie zupełnie przyzwoite domy niejednokrotnie nawet otoczone murem, jednak z reguły jest to robione "na dziko"(maniera powszechna w całym włoskim społeczeństwie) więc zdarza się, że w momencie kiedy ktoś się w tym zorientuje (czasem po upływie kilkunastu lat) są one burzone, a mieszkańcy wypędzani. Jest to prawdziwy węzeł gordyjski, tym trudniejszy  do rozwiązania, że po przyjęciu Rumunii do UE rozpoczął się masowy napływ Cyganów z tego kraju.

Muro di Sormano


To właśnie początek etapu Muro di Sormano a widoczne tu napisy mówią o  historii wyścigu. Miałam problemy z ich przeczytaniem, gdyż trudno je ogarnąć wzrokiem; miałam też wrażenie, że przytaczane są tu różne motywujące sentencje, jednak podważałabym ich przydatność z powyższego względu. Jeśli ja idąc powoli miałam problemy z ich odcyfrowaniem, to co tu mówić o kolarzach jadących ze sporą prędkością i skupionych na tym co się dzieje wokoło nich?
Muro di Sormano  To jeden z dalszych fragmentów etapu, tu napisy są bardzo czytelne, przypominają nazwiska zawodników i osiągnięte przez nich wyniki. Na tym zdjęciu widać jak stromo wznosi się droga, również dla mnie było to dość trudne podejście mimo iż nie musiałam pedałować na rowerze a do pomocy miałam mój kijek trekkingowy. Muro di Sormano
  Te niezbyt wysokie góry odzielają Triangolo Lariano od pagórkowatej Brianzy i płaskiej Doliny Padu.
W słoneczny dzień jest to przepiękny widok, gdyż nad całym terenem unosi się złoto - błękitna poświata.                                                                               
Muro di Sormano


















A to panorama Sormano na tle gór. Ten szpiczasty wierzchołek na środku to Corni di Canzo, za nim  w głębi są skaliste Grigne leżące na wschodnim brzegu Lago di Lecco. Natomiast po prawej stronie widzimy wydłużony grzbiet Monte Rai i Monte Crnizzolo, miejsce mojej ostatniej górskiej wycieczki podczas pobytu we Włoszech.
 
Droga w tym miejscu była naprawdę stroma, więc miałamMuro di Sormano wrażenie że za moment zacznę się podpierać nie tylko kijkiem, ale również własnym nosem. Zapewne nie bez znaczenia było to, iż po niemal roku spędzonym w Polsce na moich ukochanych Mazurach straciłam nieco na kondycji. Z zazdrością patrzyłam na muskularnego pana w średnim wieku, który bez żadnego wysiłku, raźnym krokiem pomykał w górę; jednak prawdopodobnie był to trening zawodowca lub przynajmniej zaawansowanego amatora przemierzającego tę trasę nie po raz pierwszy, i wiedzącego jak rozłożyć siły. Mimo mojej nie najlepszej formy ja również posuwałam się do przodu, rozkoszując przy tym przepiękną pogodą, czystym powietrzem i wspaniałą panoramą okolicy. Ostatni odcinek drogi jest bardzo stromy, więc poczułam ogromną ulgę, gdy wreszcie zobaczyłam przed sobą szczyt wzniesienia z charakterystyczną kępą wysokich drzew. Pod tymi drzewami znajduje się pamiątkowa płyta z napisem -

  "Sto lat wyścigu wokół Lombardii 1905-2005, Muro di Sormano,
 9 października 2005r "
Piano di Sormano


















Była niedziela, więc na płaskowyżu zjawiło się  mnóstwo ludzi korzystających z pięknej pogody. Przeciskając się wśród parkujących samochodów dotarłam do niewielkiego placyku, będącego właściwie skrzyżowaniem dróg gdzie zwykle znajduje się meta tego wyczerpującego wyścigu.
Docierając do krańca etapu ja również osiągnęłam mój cel, więc w nagrodę zjadłam wspaniałego loda zakupionego w miejscowej restauracji,  trochę pospacerowałam ścieżkami wiodącymi po zielonej połoninie skąd był wspaniały widok na trawiaste zbocza San Primo ( o wycieczce na jego szczyt pisałam tutaj , po czym wyruszyłam w  powrotną drogę.
Piano di Sormano


Co9lma di Piano
Oczywiście przed odejściem obowiązkowo obejrzałam pomnik dedykowany Vincenzo Torriani, zasłużonemu działaczowi o którym wspominałam uprzednio.

Oto moje tłumaczenie napisu który widnieje na pomniku:

-1124m- Tu kończy się "Ściana Sormano" najtrudniejszy etap górski międzynarodowych wyścigów kolarskich. Maksymalny kąt nachylenia - 25%. Autorem pomysłu był Vincenzo Torriani, patron wyścigu "Wokół Lombardii" i innych przedsięwzięć pod egidą dziennika "Gazetta dello Sport". Trasę etapu zrealizowano pod kierownictwem inżyniera Angelo Testori, syndyka Sormano.

 Kamień położono 24 kwietnia 1997 roku z inicjatywy Administracji Lokalnej oraz Stowarzyszeń Obywatelskich Sormano.

pomnik
Teraz pozostało mi jedynie wrócić do Sormano, a  ponieważ ze względów czasowych nie miałam wielkiego  wyboru, wbrew moim zwyczajom poszłam tą samą drogą, którą przyszłam na górę. Jednak nie był to powód do narzekania, gdyż tym razem idąc bez wysiłku mogłam  na nowo cieszyć oczy pięknym widokiem okolicy, oraz soczystą zielenią drzew i zapachem ziół bujnie kwitnących po obu stronach drogi.


Poniżej piękna panorama gór w okolicy Lecco, z masywem Grigni w głębi.

Muro di Sormano


















W sumie wycieczkę zaliczam do udanych, choć dobry humor nieco mi popsuł lokalny autobus, o którym w godzinie odjazdu nie było ani widu, ani słychu. Jedynie obecność innych osób wyczekujących wraz ze mną na przystanku dodawała mi otuchy. Ponieważ był to ostatni autobus w rozkładzie jazdy, oczami duszy widziałam siebie jak maszeruję pięć kilometrów drogą w dół do Asso, straszona przez przejeżdżające samochody Na szczęście autobus wreszcie się zjawił, choć z dość znacznym opóźnieniem. Mimo wszystko był to dobrze spędzony dzień, nie tylko ze względu na fakt, iż widziałam to bądź co bądź, historyczne miejsce, lecz przede wszystkim na ładną pogodę, która pozwoliła mi na nacieszenie oczu wspaniałymi widokami okolicy.
Muro di Sormano
To widok na Monte Palanzone gdzie swego czasu także byłam wycieczce. Ale o tym innym razem!

Wiecej zdjęć w albumie Google+
https://plus.google.com/photos/113977733476722899989/albums/5658119567873502849

lub na Picasie
https://picasaweb.google.com/113977733476722899989/MuroDiSormano02

22 komentarze:

  1. Niezwykle klimatyczne miejsca. Lombardia jest pełna wspaniałych widoków, zabytków i ciekawych miejsc. Ściana płaczu na pewno do takich należy. Często podziwiam (w TV) jak kolarze pokonują takie wzniesienia. Jako kolarz amator, który w młodości odbył kilka wypraw rowerowych, wiem, że wjazd na takie wzniesienia wymaga ogromnego wysiłku i niesamowitego wytrenowania kolarza. Największa stromizna, jaką kiedyś pokonałem na rowerze miała 14%, a Ty piszesz 25%. Wielki szacunek tym, którzy są wstanie dojechać rowerem do końca tej trasy. Jak zawsze świetnie pokazałaś to o czy napisałaś.
    Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki za odwiedziny i komentarz! Ja niestety na rower nie wsiadam od wieków, chyba że treningowy. To prawda że "muro" zasługuje na swoją nazwę, tym bardziej, że najtrudniejszy odcinek jest na końcu etapu. A Lombardia ma wiele do zaoferowania to fakt. Pozdrawiam wzajemnie!

      Usuń
  2. ciekawe miejsca i ładne foty.., pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki i również pozdrawiam serdecznie!

      Usuń
  3. Ja na rowerze tylko po płaskim :), nawet niewielkie wzniesienie to przeszkoda nie do pokonania :(, więc podziwiam i kolarzy i ciebie. Kiedy patrzę na te piękne zdjęcia zamarzyło mi się odwiedzenie ciotki w Dolinie Aosty.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A ja wcale, zresztą ku mojemu serdecznemu żalowi... nawet miałam zamiar spróbować w tym roku ale chyba lepiej będzie jak sobie dam spokój bo ostatnie złamanie nadgarstka nie wróży dobrze. A Dolina Aosty też jest przepiękna.

      Usuń
  4. Jazda na rowerze to cudowna sprawa, może sprawiać dużo przyjemności, zwłaszcza gdy są to trochę dłuższe wcieczki.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja mogę tylko pozazdrościć bo już chyba na rower nie wsiądę...

      Usuń
  5. Zazdroszczę kolarzom i zwykłym rowerzystom tego wysiłku, pożerania przestrzeni i wiatru we włosach, ale sama z rowerem zaprzyjaźniona nie jestem- wolę piesze wycieczki. ;) BBM

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dokładnie tak jak ja, też mogę tylko pozazdrościć!

      Usuń
  6. Bardzo ciekawy i uroczy region. Pięknie pokazałaś panujący tam klimat. Mam takie wrażenie, ze ludzie jakby żyją w zwolnionym tempie porównując z życiem dużych polskich miast?
    Z kolei patrząc na Cyganów, to chyba prowadzą wszędzie podobny tryb życia.

    Świetny opis. Ja też chciałbym tak pięknie pisać, ale chyba takiego daru nie mam. ;)

    Pozdrawiam i dziękuje za cudna wycieczkę po Włoszech. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Co do stylu życia masz rację, włoska prowincja żyje spokojnie, ludzie są przywiązani do lokalnej tradycji i cenią sobie swoją odrębność. W dużych miastach życie narzuca inny rytm z wiadomych powodów ale i tak Włosi mają sporo luzu w swoim stylu życia. Jeśli chodzi o pisanie to chyba nie masz mi czego zazdrościć, osobiście bardzo cenię Twój styl i cały blog, który jak wiesz, czytam regularnie. Mój mnie kosztuje bardzo wiele pracy ale i tak zawsze znajduję w nim coś do poprawienia a to zły szyk wyrazów a to przecinek nie tam gdzie trzeba...a poza tym mimo iż jestem zagorzałą patriotką to Włochy są naprawdę piękne więc jedyny problem jest w tym żeby nie nadużywać przymiotników! Serdecznie pozdrawiam (czekam na burzę bo parno i duszno, choć pochmurnie)

      Usuń
  7. Sama bym tak pojeździła jak oni ;]

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Chyba każdy by chciał...ale ja bym preferowała z góry na dół(gdybym mogła wybierać).

      Usuń
  8. A ja całe zycie pedałuję gdzie tylko chcę, to lepsze niż wszystkie diety. Bardzo piękny ten opisany zakątek. Zdjecia super. Alina.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja mogę Ci tylko zazdrościć, też bym chciała puścić się przed siebie z wiatrem we włosach...

      Usuń
  9. Wspaniała wyprawa, niezwykłe miejsce, cudowne widoki, ten podjazd to dla rowerzystów magia:) Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki za odwiedziny ponieważ jesteś fanką dwóch kółek z pewnością zainteresuje Cię najnowszy wpis, który własnie się opublikował (będzie jeszcze jeden na ten temat).Również pozdrawiam!

      Usuń