Powitanie.


Witam wszystkich czytelników, zarówno tych stałych, jak i okazjonalnych, zainteresowanych urodą północnych regionów Włoch. Znajdziecie tu kontynuację mojego bloga pod tym samym tytułem http://sukienkawkropki.blox.pl/html. Dla zachowania ciągłości, postanowiłam przenieść w to miejsce część moich starych postów, uaktualnionych i poprawionych. Mile są widziane komentarze, jak również pytania osób, które wybierają się w opisywane przeze mnie strony.
Na wszystkie z przyjemnością odpowiem!

wtorek, 11 grudnia 2012

Muzyka.



Mediolan jest pełen muzyki. Pisząc to, nie mam  na myśli ani sławnej La Scali, ani znanych klubów w rodzaju "Blu Note",  czy sal koncertowych. Na ulicach, zwłaszcza w centrum miasta, targowiskach, stacjach, i wagonach metra, spotyka się wielu mniej, lub bardziej wprawnych muzyków, którzy grają i zbierają datki, aby w ten sposób zarobić na życie. Ich produkcje na ogół cieszą się dużym zainteresowaniem, wiele osób przystaje, żeby posłuchać, więc nierzadko zbiera się przy nich dość spora gromadka przechodniów. Ludzie chętnie dają muzykom pieniądze, i z zapałem biją brawo.
saksofonista
Czasem ktoś ze starszych słuchaczy puszcza się w tany, szczególnie gdy zabrzmią tradycyjne, włoskie utwory. Uliczni muzycy to towarzystwo międzynarodowe, oprócz Włochów można spotkać przede wszystkim Rumunów, przybyszów z dawnego Związku Radzieckiego, oraz Cyganów. Część muzykujących robi to nielegalnie (na takie występy potrzebne jest zezwolenie wydawane przez kwesturę) lecz liczni są też tacy, którzy oficjalnie wykonują wolny zawód ulicznego artysty -muzyka. Oprócz tego, są też w mieście wydzielone miejsca, gdzie każdy uliczny artysta może dokonać prezentacji swoich umiejętności bez żadnej rejestracji. Jednak może się zdarzyć, że policja zechce kogoś takiego wylegitymować, a nie wszyscy posiadają niezbędne wizy, wymagane od obywateli spoza UE. Dlatego też niektórzy z muzyków milkną i chowają instrumenty gdy na horyzoncie pojawiają się karabinierzy, zaś inni spokojnie przygotowują swoje stanowisko, rozstawiają mikrofony oraz wzmacniacze, i dają prawdziwe koncerty. Czasami są to osoby, które w okresie swojej świetności cieszyły się sporą popularnością, śpiewały w salach do tańca, nagrywały płyty. Bardzo polubiłam tę uliczną muzykę, taką miłą i lekką, dodającą miastu wdzięku, i szczególnego kolorytu. Jednym z uprzywilejowanych miejsc dla takich występów jest via Dante, bardzo piękna, szeroka ulica, wiodąca od Placu Duomo aż do Castello Sforzesco. Ze względu na ograniczony ruch samochodowy służy ona za deptak; nawet w dzień powszedni przemieszcza się tam mnóstwo ludzi, więc podobnie jak w innych popularnych miejscach można tu spotkać wielu artystów ulicznych liczących na znaczący zarobek. Pamiętam, jak niedługo po przyjeździe z Polski, spotkałam tam po raz pierwszy rumuńskiego akordeonistę, zwykle siedającego po zacienionej stronie ulicy i grającego motywy z „Ojca chrzestnego”.
muzyk Robił to pięknie i z polotem, a dźwięki jego instrumentu słyszało się z daleka. Słodka, sentymentalna melodia wypełniała przestrzeń, miało się wrażenie, że ludziom nagle poprawiły się humory, a w powietrzu krąży pozytywna energia...  Rumun przez kilka kolejnych lat grał w tym miejscu, zmieniając jedynie stronę ulicy w poszukiwaniu cienia. Pewnego razu, przechodziłam obok niego w momencie gdy odpoczywał, więc przystanęłam żeby porozmawiać. Przy tej okazji powiedział mi, że w Rumunii był nauczycielem muzyki, lecz powszechna bieda w rodzimym kraju skłoniła go do emigracji. Na moje pielęgniarskie oko nie cieszył się najlepszym zdrowiem, był bardzo otyły, z opuchniętymi nogami, które z trudem się mieściły w obszernych klapkach. Powiedziałam mu, że również jestem cudzoziemką, i że bardzo lubię słuchać jak gra. Gawędziliśmy przez chwilę, a na koniec zapytał jaką piosenkę chciałabym usłyszeć. Poprosiłam o stary, włoski utwór „Le ragazze di Trieste”. Chyba mnie zapamiętał, bo później niejednokrotnie kiedy przechodziłam ulicą obok niego, uśmiechał się do mnie, a po chwili słyszałam jak gra tę melodię. Miałam też innych grających i śpiewających ulubieńców. W wagonach metra często spotykałam pewną koncertującą parę, mężczyzna grał na skrzypcach, a jego towarzyszka śpiewała. W przeciwieństwie do innych osób muzykujących (a raczej żebrzących pod tym pretekstem) które robią to raczej „na odczepnego” (chyba wychodząc z założenia, że hałas i tak zagłusza wszystko) wkładali w swoje występy wiele zapału.
sobowtór Obydwoje byli bardzo biednie ubrani, z twarzami o niezdrowym kolorycie, lecz zawsze sympatycznie uśmiechnięci. Bez wątpienia znali się na muzyce, a dziewczyna miała naprawdę piękny, niski głos. Odrzucała głowę do tyłu i śpiewała pełną piersią, w jakimś nierozpoznawalnym dla mnie języku. Nigdy nie miałam okazji aby z nimi porozmawiać, więc nie dowiedziałam się z jakiego kraju pochodzą, jednak patrząc na rysy ich twarzy, odniosłam wrażenie, że mogli być Albańczykami, albo obywatelami jednego z państw wchodzących w skład dawnej Jugosławii.

Niewątpliwie najbardziej egzotyczną muzykę proponowali Indianie z obu Ameryk. Wykonywali utwory typowe dla swojej kultury, na ogół ubrani w narodowe, lub plemienne stroje, zdobione koralikami skóry i pióropusze. Dobrze przygotowani, sprzedawali swoje płyty, a oprócz tego piszczałki i grzechotki wykonane z łupin orzechów.
W ciągu tych lat, jakie spędziłam we Włoszech, spotkałam jeszcze wielu innych muzyków zasługujących na uwagę. Saksofonistę, grającego klasyczne, jazzowe evergreeny, sobowtóra Michaela Jacksona w długiej białej szacie, z jakimś egzotycznym, przypominającym gęśle instrumentem, skrzypków, trębaczy, i gitarzystów. Wiele nacji, wiele gatunków muzyki... Jedno z tych spotkań szczególnie zapadło mi w pamięć. Było to w tunelu pod Placem Dumo, gdzie krzyżują się dwie linie metra. Aby się przesiąść z linii „czerwonej” na „żółtą”, trzeba pokonać długi, podziemny korytarz. Szłam tym tunelem w tłumie ludzi, gdy nagle dobiegł mnie dźwięk muzyki. Początkowo był stłumiony, słyszało się jedynie wyrwane z całości nuty. W miarę jak posuwałam się do przodu, ten dźwięk narastał, aż po chwili, kiedy pokonałam kolejny zakręt korytarza, ogłuszył mnie i porwał, niczym fala przypływu.
W tunelu muzykowało trzech Cyganów. Byli bardzo młodzi, wyglądali jakby jeszcze nie przekroczyli dwudziestu lat życia; jeden z nich grał na akordeonie, a dwaj pozostali na skrzypcach. Wykonywali allegro z 3 Koncertu Brandenburskiego Bacha, z taką maestrią i brawurą, że mógłby im pozazdrościć sam Paganini. Miałam wrażenie, iż muzyka spada na mnie niczym jastrząb na zająca, a dźwięki zwielokrotnione śindianincianami tunelu otaczały mnie, wywołując zimne dreszcze na plecach i łzy w oczach. Efekt był tak niesamowity, że trudno było uwierzyć, iż to niezwykłe zjawisko nie ma miejsca w sali koncertowej, a wykonawcy to obdarci cygańscy chłopcy. Przez jakiś czas spotykałam ich w tym miejscu, i za każdym razem słysząc jak grają nie mogłam wyjść z podziwu. Wszyscy zapewne znają historyjki o cudownej wirtuozerii cygańskich skrzypków z dawnych rosyjskich szantanów, a ja sama miałam okazję słyszeć ich niezrównaną grę podczas pobytu na Węgrzech. Jednak w tym wypadku najbardziej zaskakujący był młody wiek muzyków i nadzwyczajne zgranie tego trio. Po pewnym czasie chłopcy zniknęli z podziemia, sądziłam że zmienili miejsce, lub wyjechali do innego miasta. Niestety, prawda okazała się bardziej brutalna... Kiedyś, przez przypadek, usłyszałam w lokalnej telewizji końcówkę wywiadu, który przeprowadziła z nimi młoda, niezależna reporterka. Z rozmowy wynikało, iż padli ofiarą prawa pozwalającego policji skonfiskować instrument, jeśli służy on do nielegalnego zarobkowania. Zostali więc pozbawieni możliwości gry, ponieważ nie stać ich było na kupno nowych skrzypiec (akordeon ocalał).
Dziewczyna przygotowująca reportaż wyraziła nadzieję, że być może znajdzie się jakiś wielkoduszny
sponsor, który  ich wesprze w zakupie nowych instrumentów i zalegalizowaniu działalności. Przez dłuższy czas nic o nich nie słyszałam, jednak niejednokrotnie zastanawiałam się co się z nimi dzieje, i czy ten program oglądał ktoś, kto zechciał im pomóc. Dlatego poczułam ogromną radość i
satysfakcję, kiedy po upływie kilku lat, w okresie  poprzedzającym
Boże Narodzenie, niespodziewanie spotkałam ich ponownie w Como, a kilka dni później w Mediolanie. Dawny tercet stał się kwartetem, teraz ich zespół składał się z trojga skrzypiec i akordeonu. Wszyscy nieco wyrośli i zmężnieli, ale ich gra była równie ekscytująca i porywająca, jak wtedy, kiedy ich słyszałam po raz pierwszy. Bardzo mnie to ucieszyło, i pomyślałam, że jednak cuda się zdarzają... Przypomniała mi się wtedy inna zadziwiająca historia, jaką słyszałam kilka lat temu, kiedy to wiele mówiono o młodziutkiej dziewczynce, bodajże Rumunce, zarabiającej na życie tańcem w podziemiach metra. Podobno jej wrodzony talent zwrócił uwagę nauczycielki ze szkoły baletowej przy Operze, która pomogła jej w zdobyciu stypendium do tejże szkoły. Dziewczynka podjęła naukę, a jej nauczyciele uważają że rokuje wielkie nadzieje.

więcej zdjęć>

16 komentarzy:

  1. Fascynujące obrazy, historie, z co niektórych można by film nakręcić; bieda zmusiła tych ludzi do zarobkowania na ulicy, tylko nielicznych ktoś dostrzeże; smutne scenariusze pisze życie, a Ty, z racji swego zawodu, zauważasz jeszcze inne rzeczy; pozdrowienia ślę.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zgadzam się z Tobą że są to niesamowite historie które napisało samo życie...niejednokrotnie zastanawiałam się jak to jest kiedy się zarabia w ten sposób? Z pewnością dla części tych muzyków to ostatnia deska ratunku aby utrzymać się na powierzchni, lecz są też tacy którzy "wolni duchem" spełniają się w takim bezpośrednim kontakcie z ludźmi i jest to dla nich sposób na życie. Taki jest ten pan z saksofonem z drugiego zdjęcia, który miał przed sobą kartkę z tekstem mówiącym że gra na ulicy bo to kocha a datki są mile widziane ale nie konieczne. Pozdrawiam!

      Usuń
  2. Często Ci uliczni grajkowie okazują się nieodkrytą perłą muzyki i to właśnie ulica pozwala im zaistnieć.A tych Indian to i u nas można spotkać przy różnych okazjach.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja podobną (jeśli nie tę samą) grupę Indian widziałam pewnego lata w Gdańsku na Jarmarku Dominikańskim. A generalnie bardzo mnie cieszy widok ludzi muzykujących na ulicy, jeśli poważnie traktują swoją pracę a nie tylko udają, że coś robią. Masz rację że można tam spotkać wiele osób z talentem, niejednokrotnie grają też zawodowi muzycy na urlopie, lub studenci konserwatorium żeby podreperować swój budżet

      Usuń
  3. z jednej strony urozmaicają ulice, ale za tym często stoją osobiste tragedie i ciężkie wybory...tak jak Twój nauczyciel muzyki, choć dla wspomnianej dziewczynki jest nadzieja :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zapewne nie jest to proste, zwłaszcza na początku, ale we Włoszech chyba nieco łatwiejsze ponieważ wszyscy kochają muzykę i dość chętnie dają pieniądze. Jedynym wyjątkiem jest metro gdzie wielokrotnie widziałam jak pasażerowie udają, że nie widzą wyciągniętej ręki z kubkiem. Ale to chyba dlatego, że granie w wagonach metra jest nielegalne i w zasadzie mija się z celem, gdyż niesamowity hałas wszystko zagłusza i ludzie mają to za nieuzasadnione nagabywanie.

      Usuń
  4. Pierwsze skojarzenie z ulicznymi muzykami to niestety niesympatyczne skojarzenie z żebrakami rzępolącymi niczym Tekla z bajki o pszczółce Mai. Takich spotykam najwięcej, zwłaszcza w rodzimym mieście, ale i w metrach (Rzymu, Paryżu, a nawet Marsylii). Upodobali sobie żebracy ten sposób zarobkowania, bo sporo ludzi chętnie zapłaci, aby tylko pozbyć się natręta, który w zatłoczonym środku komunikacji przekrzykuje hałas pędzących wagoników. Ale miałam też szczęście spotkać kilkoro pięknie grających muzyków; pierwszy był to murzyn, który przepięknie śpiewał i grał na gitarze w Stuttgarcie. Było to dość dawno temu, kiedy jeszcze u nas uliczne muzykowanie nie było w modzie. pamiętam, że zebrało się dookoła spore audytorium, ja sama stałam około godziny i nie mogłam wyjść z podziwu. Druga to Francuska śpiewająca pod Panteonem w Rzymie - a ja zasłuchana w pobliskiej kawiarni; patrząc na Panteon i słuchając prawdziwej frrancuskiej piosenki. Jakże żałuję, że nie kupiłam płyty, kosztowała tylko 10 euro, ale był to mój ostatni dzień pobytu i zabrakło mi środków. Kolejny... nie, nie będę wyliczać, bo zbyt mi się komentarz rozrośnie. Pozdrawiam serdecznie

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Z metrem to święta prawda, poza tą parą o której pisałam i która po pewnym czasie zniknęła, faktycznie całą resztę można wsadzić do dużego worka "rzępołów"żebrzących pod pretekstem muzykowania...ale jak piszesz, można spotkać zdolnych ludzi którzy nam dają wiele radości.

      Usuń
  5. Przepiękny tekst, bardzo poruszający. Myślę, że muzyczne wolne ptaki winny być zwolnione od wszelkich zezwoleń, opodatkowań i innych. Dają jedynie radość a zarabiają?- raz zarobią więcej, raz na dnie leży parę wytartych miedziaków. Trzeba bardzo kochać muzykę, zeby wybrać tę formę zarobkowania.
    Co do pojazdów - zgadzam się: tam muzyka jest natrętem, coś jak disco polo w filharmonii. ;) BBM

    OdpowiedzUsuń
  6. Bardzo lubię ulicznych muzykantów, ale ostatnio zaskoczył mnie - jednak - widok dziewczyny grającej na cmentarzu!


    OdpowiedzUsuń
  7. Swojego czasu znałam paru początkujących muzyków, którzy zawsze mi powtarzali, że bycie muzykiem, to jeden z najtrudniejszych zawodów. Musisz ciągle ćwiczyć i grać, aby nie wyjść z wprawy, a z pracą jest krucho i jeszcze każdy wyśmiewa przysłowiowe 'granie do kotleta'.
    Często, gdy mijam ulicznych muzyków, przypominiam sobie to stwierdzeniei podziwiam tych ludzi, że potrafili schować swoją dumę głęboko (bo tak pewnie często jest) i nie poddawać się.
    Poza tym, tak samo jak Ty, uważam, że muzyka nadaje ulicom specyficzny klimat. Działa 'rozchmurzająco' i zachęcająco. Nawet ta rzewna :)

    OdpowiedzUsuń
  8. piękna historia Sukienko .. pozdrawiam bardzo serdecznie .. coż to za bezduszne prawo co zabiera instrument biedakowi a jednocześnie pozwala na cokolwiek politykom .. .. ale fajnie, że Ci chłopcy powrócili do muzyki

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się że znalazłeś chwilę czasu aby tu zajrzeć! Kiedy ich ponownie zobaczyłam była to dla mnie ogromna radość, bo tak jak piszesz, często prawo jest po to aby gnębić maluczkich podczas gdy rekinom uchodzi wszystko...Serdecznie pozdrawiam Ciebie i Twoje Dziewczęta!

      Usuń
  9. Wspaniały temat gratuluję wrażliwości

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja miałam tam dobrą pracę i mieszkanie ale w pewnym sensie jechałam na takim samym wózku...Bycie emigrantem zarobkowym jest niełatwą rzeczą, zawsze ma sie poczucie, że jeśli skończy sie dobra passa łatwo można się znależć na mieliźnie.

      Usuń
  10. Dzieki temu artykulowi spojrzalem na poruszony
    temat z zupelnie innej, lepszej strony. Sto punktow dla autora!


    A to jest moja strona Czarna Hańcza

    OdpowiedzUsuń