Powitanie.


Witam wszystkich czytelników, zarówno tych stałych, jak i okazjonalnych, zainteresowanych urodą północnych regionów Włoch. Znajdziecie tu kontynuację mojego bloga pod tym samym tytułem http://sukienkawkropki.blox.pl/html. Dla zachowania ciągłości, postanowiłam przenieść w to miejsce część moich starych postów, uaktualnionych i poprawionych. Mile są widziane komentarze, jak również pytania osób, które wybierają się w opisywane przeze mnie strony.
Na wszystkie z przyjemnością odpowiem!

sobota, 6 kwietnia 2013

Lombardia. Laveno-Mombello i Sasso di Ferro.






Kiedy  chcemy wyruszyć komunikacją publiczną z okolic Mediolanu na lombardzki brzeg Lago Maggiore, możemy wybrać do tego celu Ferrovie dello Stato, czyli pociąg jadący ze Stazione Centrale i zmierzający w stronę Szwajcarii, albo lokalne Ferrovie "TreNord", obsługujące większość małych miejscowości w północnej części regionu, wyjeżdżające z dworca Cadorna. Obydwa zawiozą nas do Laveno- Mombello, niewielkiej, lecz bardzo malowniczej miejscowości. Pierwsza linia ma swój dworzec nieco na uboczu miasteczka, natomiast pociąg lokalny zatrzymuje się nieopodal centrum, praktycznie nad samym brzegiem jeziora. Tu się kończą perony, a umieszczone na ich krańcu zapory sprawiają wrażenie, że ustawiono je z powodu obawy aby cały skład wraz z podróżnymi nie zażył przypadkowej kąpieli... Kiedy jechałam tam po raz pierwszy, po wyjeździe z Varese  mój wzrok najpierw przyciągnął widok Masywu Monte Campo dei Fiori, który mogłam oglądać za oknami pociągu po prawej stronie; później, tuż przed Laveno potężna, prawie pionowa  ściana Sasso di Ferro, porośnięta liściastym lasem, oraz nieco niższe, zielone  pagórki wokoło. Gdy pociąg się zatrzymał i wyszłam na peron, pomiędzy kwitnącymi oleandrami zobaczyłam wielką, błękitną przestrzeń, zamkniętą wysokimi górami widocznymi na horyzoncie. Pomimo ciepłej, wiosennej pogody ich szczyty nadal okrywał śnieg, więc odcinały się wyraźnie na tle błękitnego nieba. Tuż obok dworca zobaczyłam nieduży port z pomostem dla jachtów i żaglówek, oraz okazałym ruchomym trapem gdzie  przybija prom kursujący pomiędzy przeciwległymi brzegami jeziora.


Później byłam tam jeszcze wiele razy i przekonałam się, że podobnie jak to było w przypadku Jeziora Como, również Lago Maggiore pokazało mi się wtedy ze swojej najlepszej strony. Taka piękna pogoda z kryształowo przejrzystym powietrzem w Lombardii nie jest regułą, i często ogromna ilość wilgoci ogranicza widoczność do minimum. Co prawda, daje to bardzo interesujące efekty wizualne kiedy promienie słońca wydobywają z oparów kontury gór, jednak te uroki można docenić raczej przy kolejnych wizytach. Będąc w okolicy po raz pierwszy, chciałoby się zobaczyć coś więcej i nacieszyć oczy nieznanym miejscem, więc miałam dużo szczęścia, że trafiłam na odpowiednią aurę. W Laveno  byłam jeszcze wiele razy, gdyż stąd wyruszałam na dalsze wędrówki po okolicy. Jedna z najmilej wspominanych przeze mnie wycieczek to ta, której celem był punkt widokowy nieopodal szczytu Sasso di Ferro. Można tam wejść pieszo wybierając jedną ze ścieżek, albo wjechać wyciągiem kubełkowym, funkcjonującym  w sezonie turystycznym. Szczerze mówiąc, nigdzie poza Laveno nie widziałam podobnego urządzenia, gdzie zamiast zwyczajowych siedzisk są transportery przypominające wysokie wiadro otwierane z boku, do którego należy szybko wskoczyć, gdyż wyciąg funkcjonuje metodą non-stop. Oczywiście można liczyć na pomocne ramię personelu, który czuwa nad wszystkim, pomaga mniej sprawnym osobom, i fachowo zatrzaskuje blokadę drzwiczek.  Jak zwykle w takich wypadkach wjazd na górę jest atrakcją sam w sobie, więc ja również postanowiłam skorzystać z tego udogodnienia i muszę przyznać, że widok  jest  po prostu fantastyczny, gdyż stojąc w "kubełku" ma się możliwość oglądania całej okolicy, co naprawdę jest niezapomnianym przeżyciem.  Wyciąg tego typu ma tę wyższość nad wyciągiem krzesełkowym, że mamy tu swego rodzaju "dwa w jednym" gdyż możemy się dowolnie obracać, patrzeć przed - i za siebie, więc w sumie podczas jednego kursu mamy widoki, które z wyciągu krzesełkowego możemy zobaczyć jedynie podczas jazdy tam i z powrotem.
Kolejka zatrzymuje się
na wysokości 1000 m n.p.m, nieco poniżej właściwego  szczytu, na skalnym występie, który nosi nazwę Poggio Sant' Elsa. W budynku stacyjki oprócz maszynowni kolejki znajduje piękny, obszerny taras widokowy, a także hotel oraz restauracja (również z dużym tarasem) i sklep z pamiątkami .
Kiedy się tam wybrałam był początek kwietnia, i właśnie zaczynała się wiosna.W Lombardii jest to przepiękny czas, a jeśli pogoda dopisze, można nie tylko skorzystać z pierwszych promieni słońca, które niejednokrotnie podnosi temperaturę do 20 ( i więcej) stopni, ale także z przejrzystego powietrza, dzięki czemu nasz wzrok biegnie daleko, daleko...A jest wtedy co podziwiać, gdyż góry właśnie pokrywają się świeżą zielenią, zaś niebo i wody jeziora nabierają głębokiej, szafirowej barwy. Część drzew liściastych jest już okryta delikatnymi listeczkami, a inne dopiero pokazują swoje nabrzmiałe, kosmate pączki. W ogrodach na dole  kwitną gardenie, magnolie, azalie i glicynie, lecz  góry także oferują naszym oczom to, co mają najpiękniejszego, śliczne kwiaty tarniny o delikatnym zapachu, kępki narcyzów, krokusów, i  alpejskich fiołków. Włoski kwiecień naprawdę zasługuje na swoją nazwę, a przebudzona przyroda robi wszystko, żeby kolorami i zapachami wynagrodzić nam miesiące zimowej szarości, jednak chyba  największe wrażenie wywołuje kontrast  zieleni gór i błękitu jeziora oraz nieba z ośnieżonymi szczytami gór.


Wiosenne noce nadal są chłodne, więc na wysokości powyżej 1200 metrów śnieg utrzymuje się dość długo co sprawia, że ostre wiosenne światło pięknie wydobywa wszystkie kontury i modeluje załamania terenu. Szczególne mnie zafascynował widok kopulastego wierzchołka Monte Rosa, rozłożystego czterotysięcznika, który  bardzo lubiłam obserwować, od chwili, kiedy niespodziewanie zobaczyłam go podczas jazdy pociągiem do Mediolanu. Ta ogromna góra, mimo iż dość odległa, przy dobrej pogodzie jest nieźle widoczna w okolicy Como i Varese. Tym razem miałam ją jak na dłoni, widoczną po drugiej stronie jeziora, wyraźnie dominującą nad pozostałymi szczytami. Równie wspaniale prezentowała się cała reszta okolicy z kobaltowym jeziorem w dole, zamknięta od wschodu masywem Monte Lema, ze szmaragdową Monte Campo dei Fiori oddzielającą lombardzką równinę od prealpejskich wzniesień. Długo mogłabym podziwiać widok z tarasu, jednak przyszedł czas aby ruszyć w drogę, gdyż chciałam wejść na właściwy szczyt góry, a następnie zejść na dół, do Laveno. Po drodze minęłam chłopaka krzątającego się przy paralotni, miałam nawet ochotę poczekać aż wystartuje, gdyż nigdy nie widziałam tego momentu na żywo, lecz ponieważ nie zanosiło się na to że ów start nastąpi w miarę szybko, udałam się w dalszą drogę. Wygodna ścieżka wśród drzew poprowadziła mnie zakosami po zboczu aż na sam brzeg jeziora, do  portu, gdzie cumowało mnóstwo żaglówek o nagich masztach, cierpliwie czekających aż ich właściciele znowu ruszą w rejs...


Wzdłuż brzegu jeziora wiedzie  bulwar z zadbanymi kwietnikami, gdzie można odpocząć na jednej z licznych ławek.  Tu, na małym cyplu, umieszczono bardzo ładną grupę rzeźb, przedstawiającą wołu i osiołka wraz ze św. Franciszkiem, który prezentuje zwierzętom Dzieciątko Jezus. Bardzo lubiłam ten pomnik, zawsze mnie wzruszało jego ekologiczne przesłanie, więc oniemiałam widząc, iż  otoczono go pancernymi szybami! Zapytałam jakiegoś przechodnia o przyczynę tego stanu rzeczy i usłyszałam, że wiele osób wdrapywało się na grzbiety zwierzaków aby zrobić sobie zdjęcie,  mimo iż obok umieszczono tablicę z napisem nawołującym do zaniechania podobnych zachowań. Podobno to właśnie z tego powodu, aby zapobiec dewastacji rzeźby posunięto się do tak drastycznego środka i umieszczono ją w szklanej klatce...W tym momencie miałam ochotę zawołać niczym Cyceron " O tempora, o mores!" Ci, co myślą podobnie, pewnie chętnie by się przyłączyli, lecz dla myślących inaczej są one jedynie wołaniem na puszczy....Z tym monumentem jest związana bardzo ciekawa historia, gdyż wzniesiono go aby upamiętnić XV Kongres Konstruktorów Bożonarodzeniowych Szopek, jaki odbył się własnie w Laveno-Mombello. Miasteczko to jest sławne wśród nich, ponieważ ma jedyną na świecie podwodną szopkę, której figury (naturalnej wielkości) są umieszczone na dnie jeziora, na wprost centralnego placu. Co roku w Wigilię odbywa się uroczysta procesja, podczas niej figurka Dzieciątka Jezus jest przenoszona z pobliskiego kościoła na brzeg, gdzie przejmują ją płetwonurkowie aby umieścić ją w podwodnym żłóbku. Pomysłodawcami i wykonawcami  tej niezwykłej szopki byli  płetwonurkowie z grupy "Amici del Presepio" którzy zrealizowali ten niezwykły pomysł w 1979 roku. Niestety, osobiście nigdy nie widziałam owej procesji, gdyż w zwykle w okresie przedświątecznym intensywnie pracowałam, albo wyjeżdżałam  do Polski żeby spędzić święta z moimi bliskimi. Jednak znając zamiłowanie Włochów do spektakularnych uroczystości nie wątpię, że jest ona imponująca w każdym calu!

Więcej zdjęć z Laveno Mombello i Sasso di Ferro jest pod linkiem
w Google +
https://plus.google.com/photos/113977733476722899989/albums/5862701333180193249

lub na Picasie
https://picasaweb.google.com/113977733476722899989/LavenoSassoDiFerro

23 komentarze:

  1. ależ widoczki, przecudnie tam ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zgadza się, z tego powodu dużo ludzi jeździ na górę na piknik albo do restauracji bo widoki wspaniałe a do tego świeże powietrze i zieleń wokoło.

      Usuń
  2. Odpowiedzi
    1. Kwiecień w Lombardii to już wiosna, choć w tym roku też chyba nie dopisał.

      Usuń
  3. Cudnie! Już chyba czuć nawet lato w powietrzu, a my tu w zimowych warunkach.
    Zdjęcia i opis mówi wszystko.

    Gratuluje i serdecznie pozdrawiam. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki Kris! Mam wrażenie że w tym roku wiosna i we Włoszech przyszła z opóźnieniem, czasem widzę mapę pogody, chyba też jest chłodniej niż zwykle. Ale kiedy patrzę na te zdjęcia z przyjemnością wspominam chwile tam spędzone i modlę się żeby i u nas wreszcie się zazieleniło! Również serdecznie pozdrawiam!

      Usuń
  4. Podwodna szopka jest dla mnie równie abstrakcyjna jak wchodzenie na grzbiet zwierzętom przy św. Franciszku, choć pewnie inna skala pomysłowości.
    A wyciąg wiaderkowy bardzo mi się podoba! BBM

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Faktycznie pełna abstrakcja, Włosi to lubią, jeśli chodzi o szopkę to powiedzmy jest to sympatyczne choć dziwne. Natomiast wchodzenie na pomnik i to w wypadku kiedy obok stoi tablica w kilku językach z prośbą żeby tego nie robić to prawdziwe horrendum. A wyciąg super, jazda niezwykle emocjonująca. pozdrawiam!

      Usuń
  5. Przy naszej obecnej zimie takie wspaniałe zdjęcia powodują, że się cieplej na sercu robi. Z przyjemnością pojechałabym w tamtą okolicę i podziwiałabym siedząc w słoneczku te piękne widoki.
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Może kiedyś się wybierzesz? Z tego co widzę podróżujesz często i chętnie a długi weekend niedaleko! Pozdrawiam serdecznie!

      Usuń
  6. Jak zwykle piekne widoki i ciekawa wyprawa. Nie widzialam nigdy takich kubelkowych siedzen w kolejkach gorskich, ale to pewnie jakas nowosc i zapewne wygodniejsza niz klasyczne krzeselko a jeszcze z tego co piszesz mozna sie krecic, kiedy w klasycznym trzeba bardzo uwznie siedzec.

    Pozdrawiam serdecznie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję za odwiedziny Różyczko, wyciąg jest tam od kilku lat, istotnie o wiele fajniejszy od kolejki linowej albo krzesełek a widoki bez porównania! Pozdrawiam wzajemnie!

      Usuń
  7. Był początek kwietnia i właśnie zaczynała się wiosna :) Może i u nas zacznie się wiosna. Wyciąg wiaderkowy - niesamowity, nie wiem, czy bym się odważyła. A Św. Franciszek w klatce - brrr. przypominają mi się ludzie, którzy robią sobie zdjęcia na ołtarzach w świątyniach, może niedługo będą stawać zamiast figury Jezusa na tle krzyża...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też nie mogę się doczekać wiosny i cieplejszych dni...z wyciągiem z pewnością byś się odważyła, chociaż za pierwszym razem jest to nieco stresujące, widoki sprawiają, że szybko zapomina się o lęku. A klatka też mnie głęboko zbulwersowała, z tego co zrozumiałam, specjalistami od pomnikowej wspinaczki są podobno turyści, może im się pomylił św. Franciszek z Julią w Weronie? Widzę że też się spotkałaś z podobnymi zachowaniami i podzielasz moje oburzenie.

      Usuń
  8. Ten pomnik w szklanej klatce pewnie teraz przyciąga jeszcze większe tłumy. A i tak zawsze można się wdrapać na to szklane coś...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W zasadzie jestem wrażliwa na ludzką krzywdę ale w tym wypadku życzyłabym takiej osobie bolesnego upadku na cztery litery!

      Usuń
    2. Haha, jak znam ludzi to nie cofną się przed niczym.

      Usuń
  9. Przepiekne widoki!!! Oj chcialo by sie tam teraz byc :))
    A odnosnie wchodzenia na pomniki to wszystkim tym co to robia zycze tego samego co TY i by ich te cztery litery tak z tydzien bolaly dla nauczki :) Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Przy pięknej pogodzie jest istotnie bajecznie! a co włażenia to nie mam pojęcia skąd te pomysły ludziom przychodzą do głowy. Pozdrawiam wzajemnie!

      Usuń
  10. Wspaniałe, niezwykłe krajobrazy. Pięknie położone są te włoskie jeziora. Już tyle razy pokazywałaś zdjęcia ze swoich wycieczek a mi wciąż mało i chłonę je z otwartymi ustami. Podoba mi się też ten wyciąg. Aż zazdroszczę takiej jazdy. Zresztą jeszcze bardziej zazdroszczę cudnych widoków.
    Pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też nie dziwię się że od wieków jest to turystyczna Mekka bo i krajobraz jedyny w swoim rodzaju i wiele pięknych obiektów, malowniczych miejscowości itd. Jazda również była niezapomnianym przeżyciem. Pozdrawiam wzajemnie!

      Usuń
  11. Wspaniałe widoki, wspaniała wycieczka! Tamten kwiecień był wiosenny ale w tym roku to jeszcze nic się nie zieleni z wyjątkiem trawy, trzy tygodnie pada w północnych Włoszech. Siedzę w domu i czekam na słońce. Pozdrawiam. Alina.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. wiosna spłatała brzydkiego figla w całej Europie...mam nadzieję że Twoja wycieczka odbędzie się podczas pięknej pogody. Również pozdrawiam!

      Usuń