Powitanie.


Witam wszystkich czytelników, zarówno tych stałych, jak i okazjonalnych, zainteresowanych urodą północnych regionów Włoch. Znajdziecie tu kontynuację mojego bloga pod tym samym tytułem http://sukienkawkropki.blox.pl/html. Dla zachowania ciągłości, postanowiłam przenieść w to miejsce część moich starych postów, uaktualnionych i poprawionych. Mile są widziane komentarze, jak również pytania osób, które wybierają się w opisywane przeze mnie strony.
Na wszystkie z przyjemnością odpowiem!

czwartek, 31 grudnia 2015

Wenecja, dzień drugi, wszędzie woda...





Kiedy następnego ranka obudziłam się po dobrze przespanej nocy, przede wszystkim szybko otworzyłam okiennice, żeby sprawdzić co się dzieje na zewnątrz, i jaka jest pogoda. Kiedy poprzedniego dnia zainstalowałyśmy się w pokoju były one przymknięte i tak je pozostawiłyśmy wychodząc do miasta, więc nie zauważyłyśmy, że przylegający do hotelu spory kwartał pomiędzy domami jest pięknym, zielonym ogrodem. Niestety, jeśli chodzi o aurę widok nie napawał optymizmem, niebo było bardzo zachmurzone, a w powietrzu unosił się wilgotny opar, który szybko zamienił się w drobny, siąpiący deszczyk.

Mimo to, mając w pamięci słowa Daria, nie zamierzałyśmy rezygnować z wyjścia, nie mówiąc o tym, że bezczynne siedzenie w niewielkim pokoju byłoby po prostu stratą czasu. Zaufałyśmy naszym ciepłym, nieprzemakalnym kurtkom oraz solidnym butom, i po śniadaniu ruszyłyśmy na zwiedzanie miasta. Miałam nadzieję, że uda się nam odwiedzić kilka weneckich kościołów, gdzie można zobaczyć piękne rzeźby i obrazy, jednak w tym względzie spotkała nas niezbyt miła niespodzianka. Ponieważ była niedziela i w kościołach odprawiano msze, przed drzwiami stały czujki parafian, broniące turystom dostępu do ich wnętrza, Trudno się było dziwić takiemu nastawieniu, ponieważ ktoś kto przychodzi aby uczestniczyć w zbiorowej modlitwie z pewnością nie chce, aby mu przeszkadzali zwiedzający, którzy niejednokrotnie w czasie mszy próbują również robić zdjęcia (zdarzyło mi się być świadkiem podobnych zachowań). Przed pięknym Kościołem braci franciszkanów znanym jako Santa Maria dei Frari, udało się nam uprosić panów z czujki, żeby pozwolili nam wejść do środka; zgodzili się bez entuzjazmu, pod warunkiem, że aparat fotograficzny schowamy do plecaka. Kiedy znalazłyśmy się w świątyni, natychmiast kilka głów odwróciło się w naszą stronę, a parę osób zmierzyło nas niechętnym spojrzeniem.

 Przemieściłyśmy się nieco w głąb, co pozwoliło nam choć rzucić okiem na wnętrze kościoła; moją uwagę zwrócił piękny nagrobek w kształcie piramidy wzbogaconej grupami symbolicznych rzeźb, wykonany z białego marmuru. Był to grobowiec Canovy, wykonany przez uczniów rzeźbiarza według jego rysunków (artysta stworzył je projektując monument pierwotnie przeznaczony dla Tycjana). Kryje on jedynie serce artysty, gdyż jego doczesne szczątki spoczywają w rodzinnej miejscowości. Kościół jest ogromny i raczej surowy, o wspaniałych proporcjach i pięknej apsydzie rozświetlonej strzelistymi oknami. Ołtarz główny zdobi obraz Tycjana przedstawiający Wniebowstąpienie Marii, zaś w bocznych kaplicach można zobaczyć miedzy innymi tryptyk Giovanniego Belliniego oraz rzeźbę Donatella przedstawiającą Jana Chrzciciela. Zgodnie z daną obietnicą unikałyśmy natrętnego zachowania; po dyskretnym rozejrzeniu się zmówiłyśmy modlitwę i po cichu wyszłyśmy. Obeszłyśmy kościół dookoła, oglądając z zaciekawieniem jego bryłę, gdyż z zewnątrz jest on równie imponujący i wyniosły; wzniesiony z czerwonej cegły, z wysoką dzwonnicą, ozdobiony białymi ornamentami i pięknymi płaskorzeźbami.

Spacerowałyśmy po okolicy zatrzymując się na niewielkich, malowniczych placykach, gdzie na ogół centralne miejsce zajmowała kamienna, cembrowana studnia, przykryta metalową klapą.  Pogoda nadal była kiepska, od czasu do czasu padał przelotny deszcz, a wąskie zaułki były niemal całkowicie bezludne. Zupełnie przypadkowo zauważyłyśmy piękną bramę zamykającą niewielki dziedziniec, otoczony budynkami, których architektura wskazywała, że powstały na pograniczu gotyku i renesansu.  Jak się okazało, była to Scuola Grande di San Giovanni Evangelista, będąca niegdyś siedzią bractwa biczowników. Biczownicy nie cieszyli się w Wenecji estymą a ich praktyki szybko zostały zakazane. Bractwo szczyciło się tym, że posiada relikwie św. Krzyża, z którymi wiązano legendy o licznych cudach. Przedstawiono je na cyklu obrazów,  pędzla tak znanych artystów jak Perugino, Carpaccio i Gentile Bellini. Relikwie do dziś znajdują się w Oratorium Scuoli, natomiast obrazy przeniesiono do galerii Akademii. Co ciekawe, ponieważ przedstawiono na nich scenerię ówczesnej Wenecji, przez niektóre kręgi były traktowane jako swego rodzaju dokument odnoszący się do faktów historycznych, a nie odzwierciedlenie legendy. Niestety, Scuola podobno niezbyt często otwiera swoje podwoje, więc nie miałyśmy okazji zobaczyć jej wnętrza, gdzie nadal można podziwiać dzieła Tintoretta i Tiepola. Za to zobaczyłyśmy coś, co choć nie zasługiwało na miano dzieła sztuki ani na miano cudu, również wywołało nasze ogromne zadziwienie.

 Było to stadko gołębi, które pracowicie rozdziobywały ceglany mur na wysokości kilkudziesięciu centymetrów od ziemi. Prawdopodobnie robiły to od dawna, ponieważ w tym miejscu w ścianie było widać znaczne ubytki. Zastanowiło nas to dość niezwykłe zachowanie, ja sądziłam że być może w murszejącej ścianie zagnieździły się jakieś larwy stanowiące ich przysmak, natomiast Marta uważała, że w ten sposób dostarczają sobie mikroelementów służących do budowy skorupki jaj (według mnie w tym celu powinny raczej dziobać wapień, którego wokoło nie brakuje). Podumałyśmy chwilę nad tym zagadkowym zjawiskiem, zrobiłyśmy ptakom zdjęcie i ruszyłyśmy na dalszą wędrówkę.  Deszcz rozpadał sie na dobre; kiedy dotarłyśmy na plac Św. Marka okazało się, że jest on cały  zalany wodą, która wystąpiła na nabrzeże na wysokość kilkunastu centymetrów. W najbardziej uczęszczanych miejscach ustawiono kładki z wysokich podestów, aby mogli się po nich przemieszczać ludzie, których nie brakowało mimo paskudnej pogody. Zapewne w większości byli to turyści, którzy podobnie jak my nie dawali za wygraną, i mimo niesprzyjającej aury postanowili realizować swój program zwiedzania Wenecji .


 Na podestach stały kilkusetmetrowe kolejki do katedry i Pałacu Dożów, jedynie dzwonnica nie cieszyła się powodzeniem, co nietrudno było zrozumieć, bo widoczność z jej szczytu podczas deszczu zapewne była znikoma, nie mówiąc o wietrze szalejącym na wysokości kilkudziesięciu metrów. Ponieważ deszcz zamienił się w ulewę, postanowiłyśmy dołączyć do kolejki stojącej przed Pałacem, która mimo imponującej długości dość szybko się przemieszczała, więc do środka weszłyśmy po zaledwie kilkunastominutowym oczekiwaniu. O ile bez przeszkód mogłyśmy swobodnie podziwiać okazały renesansowy dziedziniec, wspaniałe, monumentalne schody i stojące u ich szczytu posągi dłuta Sansovina, to wewnątrz zastałyśmy prawdziwe tłumy, podobnie jak poprzedniego dnia w bazylice Św. Marka. Pojedynczy zwiedzający mógł się przyłączyć do jednej z licznych  grup oprowadzanych przez przewodników, można też było zwiedzać samodzielnie i jedynie od czasu do czasu słuchać informacji, jakie dobiegały ze wszystkich stron (język do wyboru). Jednak mimo niezaprzeczalnej wspaniałości tego miejsca, podobnie jak w bazylice trudno było się skupić na dziełach sztuki pokrywających ściany i sklepienia.

W oczach po prostu dwoiły się i troiły nagie i ubrane postacie ludzi, bohaterów, bogów i bogiń, alegorie i symbole. Żywe, jaskrawe kolory i złocenia oszałamiały swoim bogactwem, a do tego Sala Wielkiej Rady po prostu przytłaczała swoim ogromem. Jej ściany i sufit zdobią malowidła świetnych malarzy, jednak nie są to freski, lecz cykl obrazów wykonanych na płótnie, ujętych w drewniane, złocone ramy, a imponujący efekt ich pracy może przyprawić o zawrót głowy. W zdobieniu pałacu mieli udział min. Veronese, Tintoretto i Jakub Palma Młodszy. Obrazy te powstały po wielkim pożarze, który w dużej mierze zniszczył poprzedni wystrój, więc malarze musieli się pośpieszyć żeby jak najszybciej wykonać  zadanie, które im powierzono, aby pałac na powrót odzyskał swój dawny splendor. Ten pośpiech prawdopodobnie jest przyczyną tego, że (jak uważają znawcy sztuki) nie są to najwybitniejsze dzieła tych skądinąd bardzo zdolnych i uznanych artystów. Jednak mimo to, Pałac nadal robi ogromne wrażenie, a w czasach świetności Republiki był z pewnością świadectwem jej bogactwa i potęgi.  Niestety, podobnie jak w bazylice, nadmiar szczegółów wartych, aby im się uważnie przyjrzeć, niezbyt dobre oświetlenie, a także mnóstwo ludzi kręcących się dokoła, spowodował, że nie byłam w stanie skupić się na zwiedzaniu w sposób, na  jaki ten obiekt zasługuje. Pozostałam z wrażeniem, że owszem, byłam tam, ale nie była mi dana możliwość obejrzenia Pałacu tak dokładnie, jak bym tego chciała, i to nie tylko z powodów, jakie wymieniłam powyżej, ale z tej prostej przyczyny, że mój system nerwowy nie był w stanie przystosować się do przetworzenia tego nadmiaru bodźców i informacji.

Po zwiedzeniu wszystkich pięknych sal na pierwszym i drugim piętrze, wraz z grupą turystów przeszłyśmy na Most Westchnień, gdzie  przez ażurowe okno mogłyśmy spojrzeć na wyspę San Giorgio tonącą w deszczu. Zapewne nikomu nie jest obcy fakt, że romantyczne miano mostu nie pochodzi od westchnień kochanków, lecz skazańców, którzy tędy przechodzili, ponieważ most łączy salę gdzie wydawano wyroki, z budynkiem więzienia zwanym Prigioni Nuove i salą tortur. Część cel były to tzw. pozzi (studnie) lochy znajdujące się poniżej lustra wody, gdzie więźniowie faktycznie byli pogrzebani za życia w towarzystwie wszędobylskich szczurów, natomiast w pomieszczeniach na najwyższej kondygnacji, umieszczonych pod ołowianym dachem, w letnich miesiącach wprost umierali z gorąca i braku powietrza. Miałyśmy okazję zobaczyć taką celę, niewielką, o niskim, kolebkowym sklepieniu. Swego czasu czytałam pamiętniki Casanowy, który jako jedyny zdołał stąd uciec; podobno dokonał tego wyczynu robiąc otwór w stropie i wychodząc przez dach. Zastanawiałam się jak mu się to udało, bo podobno jego jedynym narzędziem był metalowy pręt, a jeszcze bardziej dziwiło mnie to, że jego zabiegi pozostały przez nikogo niezauważone. Mimo iż Casanowa opisuje całe zajście bardzo dokładnie, w moim sceptycznie nastawionym umyśle zrodziło się podejrzenie, że może po prostu przekupiono kogo trzeba, po czym niewygodny więzień został dyskretnie wypuszczony, a dla zatarcia śladów przekupstwa stworzono historię o jego brawurowej ucieczce (ale to moja prywatna teoria).

Kiedy po ponad dwóch godzinach wyszłyśmy z pałacu było wczesne popołudnie, ulewa minęła, ale deszcz nadal padał, choć ze zmiennym natężeniem. Znowu przeszłyśmy pod Wieżą Zegarową, po czym ruszyłyśmy przez mostki i zaułki w stronę mostu Rialto. W miarę jak się do niego zbliżałyśmy, znajdowałyśmy coraz więcej uliczek zalanych wodą. Co prawda nie były to rwące strumienie, ani woda do kostek, jak na placu Św. Marka, ale i tak miałyśmy powody, aby błogosławić nasze solidne trzewiki, dzięki którym mogłyśmy chodzić z suchymi nogami. Gdy doszłyśmy nad Wielki Kanał, okazało się, że i tu woda wystąpiła z brzegów, zalewając miejsca, gdzie były wystawione stoliki z okolicznych barów i kawiarni. Patrząc na moknącą okolicę musiałyśmy przyznać rację Dariowi, że Wenecja podczas deszczu jest nie mniej malownicza, jak podczas słonecznej pogody. Piękne pałace po obu stronach kanału tonęły w szaro - perłowej poświacie, i choć ich kolory były przygaszone, to nie mniej tworzyły naprawdę wspaniałą perspektywę. Przy palach pomalowanych w kolorowe, spiralne pasy cumowały gondole przykryte plandekami; pływały jedynie nieliczne, gondolierzy dla ochrony przed deszczem pozakładali czarne sztormiaki, a ich pasażerowie chronili się pod parasolami.

Ponieważ ciągnęło nas do dalszego zwiedzania poświęciłyśmy krótką chwilę na obejrzenie mostu  Rialto i pobieżnie rzuciłyśmy okiem na sklepy pod jego podwójnymi portykami, gdzie oprócz tradycyjnych, weneckich pamiątek można kupić także wysmakowaną, oryginalną biżuterię wykonaną ze złota i srebra. Zeszłyśmy z mostu i ponownie zapuściłyśmy się w zaułki dzielnicy San Marco, szukając ulotnej atmosfery tonącego miasta; znów jak poprzedniego dnia przekraczałyśmy kolejne mostki i słuchałyśmy wody cicho uderzającej o murszejące fundamenty. Mijałyśmy nieliczne domy pięknie odnowione, i te, które ząb czasu nadkruszył i pokrył zaciekami wilgoci. Znowu uderzyła nas cisza wyludniającego się miasta, umierającego powolną śmiercią, tak bardzo odmiennego od pozłocistego, kolorowego obrazka, jaki można oglądać na placu Św. Marka. Patrzyłyśmy na kruszejące detale wykute w jasnym kamieniu, wysokie kominy, balkony, portale i ostrołukowe okna. Po oszołomieniu wspaniałościami bazyliki i Pałacu Dożów oraz kilkugodzinnym przebywaniu w tłumie, tu znalazłyśmy zupełnie inną atmosferę, ciszę, spokój, i odosobnienie. Co prawda od czasu do czasu spotykałyśmy innych przechodniów; niekiedy byli to stali mieszkańcy, a innym razem zakochane pary, czy pojedyncze osoby, podobnie jak my szukające miejsc, gdzie można być sam na sam z miastem, jednak to w żaden sposób nie mąciło naszego poczucia, że mamy je tylko dla siebie...

Kilkakrotnie weszłyśmy w ślepe uliczki, a na koniec chyba zabłądziłyśmy krążąc po labiryncie podwórek i zaułków, zresztą nie zależało nam szczególnie na tym, żeby trzymać się mapy. Tak, czy inaczej, obszar w którym się poruszałyśmy był dość ograniczony, poza tym pociągał nas ten aspekt niespodzianki i zaskoczenia, kiedy raptem ukazywała się nam jakaś budowla widziana niedawno, lecz pod innym kątem i w innej perspektywie. Prawdopodobnie obeszłyśmy dzielnicę dookoła, ponieważ po jakimś czasie znów znalazłyśmy się w sąsiedztwie bazyliki. Mimo że zapadał wieczór, zalany wodą plac nie opustoszał i nadal było tam sporo ludzi. Moją uwagę zwróciła pewna dziewczyna, która  pośród turystów ubranych w ciepłe kurtki oraz sportowe buty, lub kalosze, wyróżniała się nadzwyczaj oryginalnym strojem, a także dość niebanalną urodą. Nieduża i drobna, w zasadzie nie była pięknością, miała szeroką twarz o bardzo jasnej cerze i  niemal białe włosy, tak że można było ją wziąć za albinoskę. Była upudrowana, miała też mocno uróżowane policzki, czym nieco przypominała rokokowe damy, jednak jej strój w żaden sposób nie nawiązywał do tej epoki. Ubrana była w krótką, powiewną sukienkę w odcieniu bardzo jasnego różu, widoczną spod kremowego, dopasowanego płaszcza, na nogach miała złote balerinki i białe pończochy. Jej jasne włosy sięgały ramion, zdobił je wianek z drobnych kwiatów,  w dłoniach trzymała podobne kwiaty, zebrane w niewielki bukiet. Kiedy tak stała samotnie w tłumie ludzi, wyglądała niczym dziwaczna panna młoda czekająca na swojego oblubieńca. Zastanawiałam się, co ma znaczyć to niezwykłe ubranie-przebranie, czy jest zabłąkaną cosplayerką, aktorką, która nie zdjęła kostiumu po spektaklu, uczestniczką ulicznego happeningu, a może zwykłą dziewczyną, która postanowiła w obcym mieście, gdzie nikt jej nie zna, w ten sposób wyrazić swoją osobowość, na co dzień głęboko ukrytą pod bardziej banalnym strojem? Nie miałam odwagi zrobić jej zdjęcia, więc ten obraz przetrwał jedynie w mojej pamięci...

Z placu ponownie ruszyłyśmy w stronę Ponte Rialto, aby przekroczyć Wielki Kanał i późnym wieczorem dotarłyśmy do hotelu. Ten deszczowy dzień pokazał nam inną Wenecję, niż ta, którą widziałyśmy po przyjeździe, ale jak słusznie powiedział Dario - Venezia e'sempre Venezia...




















Czytelników zapraszam do obejrzenia pozostałych zdjęć jakie zrobiłam tego dnia>
https://plus.google.com/photos/113977733476722899989/albums/6232954347993691489

18 komentarzy:

  1. Znowu zafundowałaś nam fantastyczny spacer po Wenecji i choć w strugach deszczu to przyjemnie z Tobą zwiedzać bo dostarczasz tyle ciekawych informacji o miejscach, które widzimy :)
    A są to nie byle jakie miejsca :)
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki Aniu, faktycznie, Dario miał rację i warto było zmoknąć. Mam nadzieję że dzień trzeci także Ci się spodoba. Również pozdrawiam!

      Usuń
  2. Sympatyczny i bardzo kreatywny spacer:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Za kilka dni zaproszę czytelników na dzień trzeci, mam nadzieję że też będzie ciekawie!

      Usuń
  3. Jakże inna jest Wenecja oglądana z perspektywy deszczowego dnia. Do tego jeszcze te zalane wodą place i ulice. Chociaż inna od tej, jaka zapamiętałem to podoba mi się i w tej odsłonie. Myślę, że po raz trzeci chciałbym ja zobaczyć właśnie zalaną wodą, chociaż niekoniecznie w taki ulewny dzień. No i Wenecja nocą, to kolejne marzenie, wciąż przede mną.
    Dziękuję za piękny spacer, pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Za kilka dni będzie część trzecia czyli opis dnia kiedy Wenecja pokazała nam jeszcze inną, zaskakujacą twarz. Mnie się marzy wyjazd wiosną, np. w kwietniu, chciałabym wtedy dotrwać do świtu i zobaczyć jak wschodzi słońce. Wyobrażasz Sobie ten widok? Musi być czarodziejsko...Pozdrawiam!

      Usuń
  4. Tak Wenecja jest zawsze Wenecją. Mnie się marzy Wenecja w karnawale, choć znając swą niechęć do tłumów, zapewne szybko bym stamtąd uciekała. Zawsze jednak można się zgubić wśród zaułków i mostków. Deszczowa Wenecja ma zapewne ciekawy klimat, którego mnie nie było dane doświadczyć. Świątynia Santa Maria dei Frai jest niezwykle urokliwa, zresztą większość tamtejszych świątyń to bezpłatne galerie sztuki (choć- wróć - niektóre mają płatne wstępy, ale z tego co pamiętam tamta miała bezpłatny wstęp). Mnie zdarzyło się ją zwiedzać o poranku, jak tylko została otwarta, w dzień powszedni. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też niezbyt dobrze czuję się w tłumie więc karnawał nie dla mnie. co do pogody miałyśmy szczęście bo zobaczyłyśmy Wenecję i w słoncu i w deszczu i przy takiej sobie pogodzie więc w sumie niemal pełen obraz ( na zaspy śniegu raczej trudno tam liczyć). W sumie chętnie bym tam wróciła bo wielu miejsc nie widziałyśmy, ale w ciagu trzech dni trudno wszystko zwiedzić. Pozdrawiam;)

      Usuń
  5. Wenecja deszczowa jest równie atrakcyjna jak ta wcześniej fotografowana. A swoją drogą trochę mnie dziwi, że nie uzupełnia się tych wydziobanych przez ptaki cegieł...BBM

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Racja Babciu Dario miał świętą rację jest tam pięknie przy każdej pogodzie. Co prawda zwiedzanie w deszczu to nie szczyt marzeń ale dla tego miasta warto zmoknąć. Co do tego ptasiego dziobania to wyrwa ciągnęła się przez całą ścianę i faktycznie przydałaby się rekonstrukcja. ale budynek bardzo zabytkowy więc zapewne sprawa nie jest prosta tym bardziej że jak zauważyłam jest tam mnóstwo potrzeb a robi się chyba niewiele poza placem św. Marka. Teraz kiedy buduje się tam tamę p/zalewową to chyba z finansami jest naprawdę krucho...Pozdrawiam i zapraszam na 3 część (za kilka dni).

      Usuń
    2. Z przyjemnością zajrzę! :) BBM

      Usuń
  6. Kocham Wenecję i jeszcze kiedyś uda mi się wieczorem tam spacerować, niechby nawet padło...aby nie grzmiało.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też myślę o powrocie...mam nadzieję że niedługo.

      Usuń
  7. Dziekuje:) Przypomnialas mi nasza wizyte tam. Podczas chlodnego listopada, tez poruszalismy sie po tych prowizorycznych mostkach..Tylko nam tak, nie padalo.
    Ni echcialam jechac do Wenecji, bo nie i juz. Maz mnie namowil, i nie zaluje. Trudno o bardziej fascynaujace miasto. Kto nie byl, nie zrozumie. Jakby sie bylo elementem jakiejs scenografii teatralnej. Niesamowite wrazenia!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dokładnie! Wenecja to jedna wielka dekoracja filmowo - teatralna. Co ciekawe, moja córka Marta najlepiej wspomina własnie ten deszcz, ja natomiast co innego, ale o tym będzie w następnym poście.

      Usuń
  8. Wenecja od dawna pozostaje na liście miejsc do odwiedzenie, choć już tam byłam i pływałam gondolą po kanałach, ale jeszcze mi mało zwiedzania i bardzo chciałabym tam znów pojechać. Miło się czyta takie relacje. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też chciałabym tam wrócić i chętnie bym poświęciła więcej czasu muzeom i kościołom. Gondolą nie płynęłam i raczej nie popłynę. Wydaje mi się bardzo mało stabilna (oczywiście jest to bzdura, ale niestety, budzi we mnie lęk) poza tym kiedy byłam we Włoszech w TV bardzo się rozwodzono nad kłótnią pomiędzy dwoma gondolierami, którzy na koniec zaczęli bójkę na wiosła i wykąpali turystów w kanale. Co prawda nie co dzień dzieją się takie rzeczy, ale nie chciałabym żeby na mnie padło! Serdeczne pozdrowienia przesyłam;)

      Usuń
  9. Nawet w deszczu jest piękna!
    O.

    OdpowiedzUsuń