Powitanie.


Witam wszystkich czytelników, zarówno tych stałych, jak i okazjonalnych, zainteresowanych urodą północnych regionów Włoch. Znajdziecie tu kontynuację mojego bloga pod tym samym tytułem http://sukienkawkropki.blox.pl/html. Dla zachowania ciągłości, postanowiłam przenieść w to miejsce część moich starych postów, uaktualnionych i poprawionych. Mile są widziane komentarze, jak również pytania osób, które wybierają się w opisywane przeze mnie strony.
Na wszystkie z przyjemnością odpowiem!

niedziela, 28 sierpnia 2016

Lombardia. Mulini del Perlo i majowe Bellagio.



Jak wiadomo, po zimie zawsze przychodzi wiosna, więc również na łamach mojego bloga (gdzie ostatnio pisałam o Bellagio w jesienno - zimowych klimatach) nadeszła kolej na zmianę dekoracji i drugą odsłonę w całym blasku wiosennego słońca. Będzie to ostatni post na temat tej uroczej okolicy, a jednocześnie relacja z mojej wycieczki do niewielkiej osady Mulini del Perlo, leżącej na stoku wzniesienia, które pnie się od nasady półwyspu Bellagio aż do najwyższego punktu Triangolo Lariano,  jakim jest szczyt Monte San Primo.

 Już przedstawiałam wiosenne oraz letnie klimaty w zieleni i błękicie, jednak tym razem wyjdziemy poza granice miasteczka, na piękne łąki, gdzie ścieżka zaprowadzi nas nad strumień Perlo, pomiędzy drzewa gęsto porastające zbocza Prealp. Bezpośrednim impulsem do odbycia tej wycieczki była informacja, jaką znalazłam w moim przewodniku, mówiąca o tym, że jest tam miejsce skąd świetnie widać cały półwysep i jezioro rozgałęziające się na trzy odnogi. Było to jeszcze zanim wybrałam się na Monte San Primo, skąd roztaczają się podobne oszałamiające widoki, link z tą różnicą, że z wysokości ponad 1600 metrów. Jednak to mogłam stwierdzić dopiero za rok, więc tymczasem nawet nieznaczna, bo niespełna 200 metrowa  różnica poziomów, pozwalająca na swobodne podziwianie panoramy, wydawała mi się bardzo atrakcyjną możliwością. Tego dnia pogoda była naprawdę piękna; co prawda  nad jeziorem unosił się wilgotny opar, jednak mimo to widoczność była nie najgorsza. Moim punktem wypadowym była frakcja San Giovanni, jak zwykle nie mogłam się oprzeć jej tak dobrze mi znanym urokom, więc zamiast od razu wyruszyć do celu mej wycieczki, zeszłam nad brzeg jeziora i poszłam aż do Loppi, z przyjemnością oglądając ulubione zakątki.

Po tej krótkiej przechadzce nie skierowałam się jak zwykle do centrum Bellagio, lecz w przeciwną stronę; najpierw przemierzyłam schody niegdyś prowadzące do willi Giulia a później ruszyłam w kierunku południowo - wschodnim. Po drodze minęłam maleńką kapliczkę poświęconą Jezusowi Ukrzyżowanemu zwaną w lokalnym dialekcie "Signurin" a po chwili dotarłam do obszernego domostwa. Zaciekawiły mnie dwie bramy wiodące na  posesję, pierwsza była bez wątpienia zmodernizowana, za to druga, prowadząca na dziedziniec, wyglądała na zabytkową, a jej architektura była zdecydowanie barokowa. Budynek także nosił pewne cechy tego stylu, chociaż w sumie prezentował się dość skromnie mimo swej okazałej bryły. Odniosłam wrażenie, że prawdopodobnie niegdyś był zasobną rezydencją a może klasztornym konwentem? (Czytając historię Bellagio dowiedziałam się, że kiedyś w San Giovanni  rezydowały dwa zakony.)


Odważnie weszłam na dziedziniec, licząc na to, że uda mi się spotkać kogoś z mieszkańców i zasięgnąć języka. niestety nie napotkałam żywego ducha, za to obejrzałam z bliska edicolę gdzie znajdowało się ujęcie wody ze sporą cysterną w kształcie antycznego sarkofagu.
Wyglądało na to, że w czasach świetności edicola była ozdobiona freskami, jednak czas zatarł je niemal kompletnie, więc do naszych czasów pozostały z nich jedynie bardzo wyblakłe zarysy. Po drugiej stronie dziedzińca mieściła się wielka spiżarnia w kształcie rotundy przykrytej stożkowatym dachem, z kokieteryjną, kulistą ozdobą na czubku. Niegdyś, przed epoką lodówek, w takich dobrze izolowanych budynkach o kamiennych ścianach, można było bez problemu przechowywać żywność nawet podczas upalnego, włoskiego lata. Nieco zawiedziona, że nie napotkałam nikogo, kto mógłby mi udzielić informacji, opuściłam dziedziniec; po drodze minęłam obudowane źródełko (tym razem  od strony ulicy) gdzie woda spływała  metalową rurką do zagłębienia wykutego w dużym głazie.

Niebawem wyszłam poza obręb zabudowań i skierowałam swe kroki na ścieżkę biegnącą poprzez piękną, zieloną łąkę z bujną trawą poprzetykaną polnymi kwiatami. Powietrze było pełne aromatów ziół, kwitnących krzewów dzikiego bzu i akacjowych drzewek. Był to bardzo przyjemny spacer, szłam przed siebie bez większego wysiłku, tym bardziej, że ścieżka biegła w górę łagodnym łukiem. Po drodze napotkałam kilka osiołków oraz krowy żujące trawę z zasępionymi minami. Na szczęście odgradzał mnie od nich elektryczny pastuch, więc bez obawy mogłam im zrobić parę zdjęć. Idąc, często oglądałam się za siebie, aby spojrzeć na miejsca, które niedawno opuściłam, teraz znajdujące się sporo niżej. W oddali było widać  błękitne jezioro i biały dach willi Melzi ukrytej w ciemnej zieleni parku, a nieco bliżej domostwo, które mnie tak zaintrygowało. Szłam przed siebie wygodną, dobrze ubitą ścieżką, mijając kolejne wiejskie zabudowania, wzniesione z szarego kamienia, pokryte czerwonawymi dachówkami.

Bardzo lubiłam te malownicze, skromne domki, niewymyślne w swej architekturze, lecz za to wspaniale harmonizujące z otaczającym je pejzażem. Dróżka zaprowadziła mnie na skraj strumienia, przeszłam przez antyczny mostek i znalazłam się w niewielkiej osadzie, która na pierwszy rzut oka wyglądała na wyludnioną, jednak po bliższym przyjrzeniu się widać było, że bez wątpienia nadal jest zamieszkana. To miejsce, zwane  Mulini del Perlo, niegdyś tętniło życiem; w kilku małych, rodzinnych zakładach tłoczono oliwę z orzechów  a w innych mielono kukurydzę na mąkę do przyrządzania polenty. Jeden z tych młynów jest czynny do dzisiaj, o czym świadczą festony kukurydzy suszącej się pod dachem na drewnianym krużganku. Na podwórkach i dziedzińcach nadal można zobaczyć ogromne młyńskie kamienie, ślady tej dawnej działalności. Wyglądało na to, że jest tam również cenione źródło wody pitnej, ponieważ na jednym z podwórek zastałam wielką ilość plastikowych kontenerów pełnych butelek wyglądających jakby czekały na napełnienie. Strumień Perlo nie jest zbyt szeroki, ale bardzo wartki, dzięki temu, że płynie z dość znacznej wysokości a do tego po drodze pokonuje sporo skalnych progów.

Poszłam przed siebie ścieżką prowadzącą w górę jego biegu, wśród liściastego lasu porastającego zbocze góry, aż do miejsca, gdzie nurt rzeczki przegradzał uskok bez wątpienia stworzony ludzkimi rękami celem wzmożenia naturalnej energii wody. Nieco dalej napotkałam resztki czegoś, co wyglądało jak fragment zrujnowanej, lub nieukończonej tamy,  zardzewiałe, metalowe belki i niewielkie, betonowe platformy otoczone balustradą. W tym miejscu ścieżka kończyła się definitywnie, poza tym zauważyłam napis ostrzegający, że jest to miejsce niebezpieczne, więc nie pozostało mi nic innego, jak tylko ruszyć w drogę powrotną. Kiedy ponownie doszłam do osady, również i tym razem nie napotkałam nikogo, z kim można byłoby porozmawiać o dawnym życiu na jej terenie. Jedynymi ludźmi, jakich  napotkałam, byli cudzoziemscy robotnicy o ciemnej karnacji, zajęci przy budowie domu, którzy zapewne nie mogli mi nic powiedzieć na interesujący mnie temat, więc powędrowałam w stronę niewielkiego hotelu Il Perlo, położonego nad głębokim jarem przecinającym zbocze.

Za hotelem jest taras ze wspaniałym widokiem na okolicę, skąd można podziwiać piękną panoramę będącą celem mojej wycieczki. Naprawdę było na co popatrzeć, poniżej, jak na dłoni widać było cały półwysep ze  wzniesieniem na cyplu gdzie rozciągają się rozległe ogrody otaczające Willę Serbelloni, trzy odnogi jeziora, a nieco bliżej zabudowania wszystkich frakcji składających się na gminę Bellagio. Pejzaż był naprawdę niezapomniany, jezioro i otaczające je góry tonęły w błękicie, walczącym o lepsze ze świeżą zielenią przyrody jeszcze nie zwarzoną letnimi upałami. Wyobrażam sobie zachwyt hotelowych gości, którzy mogli oglądać taki widok z okna swego pokoju o wschodzie słońca; pomyślałam sobie też, że jest on z pewnością wart swojej ceny ( powyżej 100 euro za noc).

Po opuszczeniu hotelowego tarasu poszłam kawałek drogi pod górę, miałam bowiem pewien plan na dalszą wędrówkę, jednak po rozważeniu wszystkich za i przeciw, doszłam do wniosku, że mogę nie zdążyć na ostatni autobus, więc zmieniłam zamiary i zeszłam w dół, do frakcji Visgnola. Dotychczas nigdy nie byłam tej części Bellagio, gdyż przewodniki niewiele mówią na jej temat, poza tym z racji swojego położenia pozostaje ona nieco na uboczu bardziej uczęszczanych szlaków. Jednak we Włoszech jest mało miejsc, w których nie znajdziemy czegoś interesującego, więc i w Visgnoli napotkałam  kilka malowniczych zaułków z zabytkowymi, kamiennymi domkami, obszerne lavatoio (czyli dawną pralnię) przykryte dachem wspartym na eleganckich arkadach, a jako swego rodzaju wisienkę na torcie, zabytkowe domostwo, w którym niegdyś,  u schyłku XVIII wieku, spędzali wakacje fizyk Aleksander Volta i Giuseppe Parini, poeta i myśliciel. Co ciekawe, gościł ich równie nieprzeciętny człowiek, Giacomo Rezia, wybitny lekarz owej epoki. Gospodarz domu  i Aleksander Volta byli profesorami uniwersytetu w Pavii, do tego urodzili się w tym samym roku - Volta w Como, a Rezia w Menaggio, więc byli także rówieśnikami i krajanami, a nawet zmarli mniej więcej w tym samym wieku (Volta odszedł z tego świata dwa lata później). Obydwaj naukowcy, podobnie jak starszy od nich o kilkanaście lat Giuseppe Parini, który także był znaczącą postacią swojej epoki, hołdowali ideałom Oświecenia; nic więc dziwnego, że właściciele trzech tak wybitnych umysłów i zbieżnych poglądów, znajdowali upodobanie w swoim towarzystwie.

Zastanawiałam się, jak wyglądały ich wspólne wakacje, czy może dyskutowali w szlafrokach przy porannej kawie, a możne chodzili na przechadzki tym samym szlakiem, jaki ja przemierzyłam tego dnia? O pobycie Volty i Pariniego w owym domu dowiedziałam się z napisu na marmurowej tablicy pamiątkowej, jaką w 1902 roku na jednej ze ścian umieścił jego ówczesny właściciel, inżynier Barelli. Sam budynek jest dość spory, z dużym ogrodem na tyłach. Z zewnątrz wygląda na dość zniszczony, jednak prawdopodobnie w środku przedstawia się o wiele lepiej, sądząc z  dobrze utrzymanej, obszernej sieni, gdzie na ścianie umieszczono kilka interesujących litografii. Co ciekawe,  we włoskich domostwach należących do naprawdę zasobnych ludzi, niejednokrotnie mogłam zobaczyć pięknie wyremontowane wnętrza, podczas gdy  fasada na pierwszy rzut oka pozostawiała wiele do życzenia. Swego czasu, pewna osoba powiedziała mi,  że często jest to celowy zabieg, z różnych powodów mający odwracać uwagę od rzeczywistej wartości majątku właścicieli.

Z Visgnoli powędrowałam w stronę północnego krańca półwyspu; minęłam Willę Giulia i Oliviero, aż na koniec dotarłam do Pescallo i jego uroczego nabrzeża. Łódki nadal odpoczywały na kotwicach, lub wyciągnięte na brzeg czekały na prawdziwe rozpoczęcie sezonu, w szeroko otwartych oknach powiewały firanki, a koty jak zwykle wylegiwały się na słońcu, nie zwracając uwagi na nielicznych przechodniów. Po krótkim odpoczynku w cieniu platanów, ruszyłam w górę salitą Serbelloni w kierunku centrum Bellagio. W miasteczku było jeszcze niewielu turystów, jednak właściciele sklepików szeroko otworzyli ich podwoje, czekając na potencjalnych klientów. Witryny zapełniły się rękodziełem i pamiątkami, a w oszklonych gablotkach umieszczono kolorowe akwarele przedstawiające różne zakątki Bellagio i sąsiednich miejscowości leżących nad jeziorem Como.

Lubiłam patrzeć na te obrazki, choć szczerze mówiąc, ich dość jadowite kolory i wysoka cena skutecznie mnie powstrzymywały przed pomysłem zabrania jednej z nich do domu. Prawdę powiedziawszy, zawsze miałam wrażenie, że tak zwane pamiątki wyglądają atrakcyjnie w sklepie, gdzie w pewnym sensie są częścią naturalnego środowiska, natomiast wyrwane z niego i przeniesione w nowe miejsce często pasują do niego niczym kwiatek do kożucha, więc zwykle dobrze się zastanawiałam, zanim zdecydowałam się na nabycie czegokolwiek. Jednak czasami trudno człowiekowi oprzeć się pomysłowi podobnych zakupów i zapewne stąd w moich ulubionych sklepach "Mercato di usato" oferujących rzeczy z drugiej ręki, można było znaleźć wiele takich przedmiotów, wystawionych za parę groszy przez kogoś, kto zbyt późno doszedł do podobnego wniosku. Z natury jestem zapaloną szperaczką, więc często w  nich bywałam i wygrzebałam tam niejedną prawdziwą perełkę, albumy o sztuce i przewodniki, niejednokrotnie bez najmniejszych śladów użycia, miedziane utensylia kuchenne, piękną ceramikę pochodzącą z różnych regionów Włoch, a nawet tradycyjne, sycylijskie marionetki.

Z przyjemnością pospacerowałam po Bellagio grzejącym się w blasku wiosennego, popołudniowego słońca i doszłam do wniosku, że pora myśleć o powrocie o domu. Cała wycieczka nie była zbyt wyczerpująca, w sumie zrobiłam nieco ponad  sześć kilometrów, jednak wydawała mi się o wiele dłuższa, zapewne z tej racji, że miejsca, jakie odwiedziłam, różniły się od siebie tak bardzo, iż stanowiły niemal inne światy. Zielone pastwiska na zboczu, strumień ukryty w lesie, młyny,  taras przy hotelu, zaułki Visgnoli, znane tylko jej mieszkańcom, urokliwe Pescallo i Bellagio, oczekujące na turystów z całego świata. Miejsca zupełnie odmienne, a mimo to połączone w jedną całość, oferujące swoje uroki komuś, kto tak jak ja, zechce zadać sobie nieco trudu żeby je odnaleźć i pokochać...

Osoby które zechcą zobaczyć inne zdjęcia z tej wycieczki zachęcam do obejrzenia ich w albumie

https://photos.google.com/share/AF1QipP7qIjeMeb4XDNpW7luqRmcJRp7CuPlK2u2mw2QI03Iic0qZA-cZGN3tpnbP03xow?key=MEVtNTFPS3E2MzFXVjR3TDFmYThIVXF2YmZsZWhn

8 komentarzy:

  1. Miałaś zachwycającą wycieczkę, no i Twoje piękne wiosenne zdjęcia:)
    Obawiam się, że w marcu Toskania nie będzie się tak pięknie prezentować no i pogoda chyba też bywa wtedy dosyć różna?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki a co do Waszego wyjazdu - tak zielono może jeszcze nie będzie, ale mimo to powinno być ładnie. Wiosna w Toskanii i Ligurii przychodzi znacznie wcześniej niż w Lombardii, w lutym już się czuje pierwsze jej powiewy. Za to z pewnością nie będzie zbyt wielu turystów więc będzie dobrze! Serdecznie pozdrawiam.

      Usuń
  2. "Jednak we Włoszech jest mało miejsc, w których nie znajdziemy czegoś interesującego" - otóż to :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Jak zawsze, pełne uroku miejsca. Miło przypomnieć sobie te krajobrazy.
    Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  4. Dawno tu nie zaglądałem, a tu takie perełki.
    :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Całe lato nie miałam czasu pozaglądać na blogi, i kiepski internet i masa spraw rodzinnych do rozwiązania, teraz dopiero odpoczywam i nadrabiam powoli zaległości.

    Piekny wpis, jak zawsze u Ciebie i zdjęcia ilustrujące opisywana okolicę... nie trzeba więc aż tak wyobraźni nadwyrężać.
    Z przyjemnością pospacerowałam z Toba po okolicy :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Moje marzenie to wycieczka do Włoch!

    OdpowiedzUsuń