poniedziałek, 29 września 2025

Warmińskie historie. Lidzbark Warmiński, czyli temat nie do wyczerpania


Gotycki Zamek Biskupów Warmińskich o charakterystycznej bryle z czerwonej cegły i różowych tynkach, ze strzelającą w górę fontanną na środku fosy i wyraźnym odbiciem murów w tafli wody.

Zgodnie z tym, co zapowiadał poprzedni post p.t. Lidzbark Warmiński i zamek biskupów — post drugi, ale nie ostatni wracam, aby kontynuować moją opowieść o tym ślicznym miasteczku, które swoimi  zabytkami i atmosferą zauroczyło mnie tak bardzo, że już po tygodniu od pierwszej wizyty wybrałam się tam ponownie. Miałam plan, żeby jeszcze raz spokojnie pospacerować po jego uliczkach zwłaszcza w tej części, gdzie przedtem nie dotarłam, jeszcze raz odwiedzić zamek biskupów warmińskich, a przede wszystkim obejrzeć go od strony południowej i wschodniej. Poza tym chciałam wybrać się do Oranżerii Krasickiego i na pobliski zabytkowy cmentarz komunalny, znany z pięknego położenia i bardzo ciekawej historii. Na tę drugą wycieczkę pojechałam sama, gdyż Maja musiała wrócić do Gdyni, aby zająć się swoimi sprawami.

Klimatyczna, brukowana uliczka zakręcająca łagodnie pod górę obok potężnej baszty z czerwonej cegły oraz urokliwego domu, którego boczna elewacja została w całości porośnięta gęstym, zielonym bluszczem.

Malownicza panorama rzędu zabytkowych, kolorowych domków o tradycyjnych, spadzistych dachach z czerwonej dachówki, widoczna ze stromego, zielonego i mocno nasłonecznionego wzgórza.

Odnowiony, parterowy budynek o jasnej elewacji i spadzistym dachu z widocznym okrągłym logo z drzewem i napisem "Dębowa", stojący przy brukowanej drodze w pełnym słońcu.

Zrekonstruowane historyczne mury obronne z kamienia i czerwonej cegły, ciągnące się wzdłuż brukowanej, zacienionej przez rosnące obok drzewa ścieżki spacerowej w Lidzbarku Warmińskim.

Perspektywa malowniczej, brukowanej uliczki schodzącej w dół wzdłuż potężnego, kamienno-ceglanego muru obronnego, po której w świetle i cieniu drzew spaceruje samotna postać w różowej bluzce.

Spokojne, szerokie zakole rzeki Łyny, w której odbijają się zielone drzewa, z widoczną na brzegu ścieżką spacerową, rzędem garaży pokrytych kolorowymi muralami oraz zamkową wieżą wyłaniającą się w tle.

Tym razem nie poszłam w stronę centrum miasta, lecz skręciłam w boczną, zadrzewioną uliczkę prowadzącą po skarpie schodzącej wprost nad Łynę. Poniżej, brzegiem rzeki, biegnie też ścieżka spacerowa — przez chwilę pomyślałam, że warto byłoby sprawdzić, dokąd prowadzi. Jednak zrezygnowałam z tego pomysłu, gdyż nie wiedziałam, ile czasu zajmie mi realizacja głównego planu.

Wzdłuż ścieżki stoi rząd garaży, a na ich ślepych ścianach widnieją kolorowe murale. Na jednym z nich zza okularów patrzył na mnie Ozzy Osborne, idol moich nastoletnich lat (do dziś pamiętam zawrót głowy, jakiego doznałam, gdy po raz pierwszy usłyszałam Paranoid). Mural nie wyglądał na całkiem nowy, ale z pewnością nie pochodził z czasów mojej młodości, więc ucieszyło mnie, że wciąż rosną nowi wielbiciele muzyki Ozzy’ego. (Nieco dalej znajduje się też mural z anielskimi skrzydłami, przy których można sobie zrobić zdjęcie).

Pierwszym celem mojego spaceru był kościół farny. Miałam zamiar obejść go naokoło, by dotrzeć do urokliwego mostu, który widziałam w oddali, kiedy tydzień wcześniej fotografowałam mural z Mikołajem Kopernikiem (pisałam o nim w poście pt. Lidzbark Warmiński, uroczy świadek doniosłej przeszłości). Most ma ponad sto lat, wzniesiono go jako most jezdny w 1909 roku, jest zbudowany z żelbetu, co w tamtych czasach było techniką wysoce innowacyjną. Pierwotnie w połowie przęsła na zachodniej barierce znajdował się pamiątkowy edykuł z popiersiem Kopernika, jednak już w 1939 roku żelbet zaczął pękać. W związku z tym, żeby zmniejszyć obciążenie edykuł usunięto, a przeprawę przeznaczono wyłącznie dla ruchu pieszego. 

Z mostu jest bardzo ładny widok na zakola Łyny i jej brzegi porośnięte bujną roślinnością; kiedy przejdziemy na jego drugą stronę możemy w całej okazałości zobaczyć farę, której wielka czerwona bryła z wyniosłą wieżą góruje nad miejską zabudową. Chociaż byłam już u stóp wzgórza, gdzie znajduje się Oranżeria Krasickiego, z uwagi na zbyt wczesną godzinę odłożyłam na później jej zwiedzenie i wróciłam na Plac Kościelny. Jest to zaciszne i klimatyczne miejsce, prawdziwa oaza spokoju z ładnymi zabytkowymi budynkami i ogrodami opadającymi ku rzece. 

Ponad stuletni, żelbetowy most pieszy przerzucony nad zakolem rzeki Łyny, częściowo przesłonięty przez pnie i gałęzie rosnących na pierwszym planie drzew.

Boczna perspektywa stuletniego, żelbetowego mostu nad Łyną z charakterystycznymi łukowymi zdobieniami barierek i spiczastymi elementami dekoracyjnymi, otoczonego wysokimi trawami.

Malownicze, leniwe zakole rzeki Łyny o ciemnej tafli wody, w której wyraźnie odbijają się rosnące na brzegach zielone drzewa oraz fragmenty okolicznych zabudowań.

Zabytkowy budynek o piaskowej elewacji z ozdobnym szczytem, przed którym przebiega brukowany most z kamiennymi barierkami, otoczony gęstą, soczystą zielenią drzew.

Wielka, czerwona bryła kościoła farnego w Lidzbarku Warmińskim z wyniosłą, zabytkową wieżą zwieńczoną ozdobnym hełmem, górująca nad miejską zabudową i ogrodami w słoneczny dzień.

Zabytkowe, kamienno-ceglane budynki o spadzistych dachach z czerwoną dachówką, z wyróżniającą się okrągłą wieżyczką oraz rzędem dekoracyjnych kwiatów posadzonych na zadbanej rabacie.

Szeroka, brukowana uliczka zakręcająca wokół potężnej ściany kościoła z czerwonej cegły z widocznym w głębi ozdobnym murem z rzeźbami i jasnymi kamieniczkami.

Ceglany mur otaczający Plac Kościelny, na którego filarach ustawiono kamienne rzeźby apostołów, ciągnący się wzdłuż urokliwej, brukowanej ścieżki obok fragmentu ściany świątyni.

Jak już wspominałam na początku, główną częścią mojego planu było zwiedzenie północno-wschodniej części miasta i przejście na tyły zamku. Powędrowałam malowniczymi brukowanymi uliczkami w stronę Placu Wolności, skąd jest piękny widok na Wysoką Bramę w głębi. Podczas spaceru mogłam zaobserwować, jak ciekawe jest ukształtowany teren, na którym leży Lidzbark. Uliczki na przemian prowadziły mnie w górę i w dół, zauważyłam także schody, które niczym warszawskie Kamienne Schodki łączą ulice znajdujące się na różnych poziomach. Obejrzałam stylowe kamieniczki i eklektyczny Ratusz z czerwonej cegły oraz zrekonstruowane mury miejskie, niegdyś broniące miasta od strony północnej. Starałam się nie zwracać uwagi na niepasującą do nich klockowatą powojenną zabudowę,  gdyż taki misz-masz często się widzi na Warmii i Mazurach. Po przejściu frontu większość miast i miasteczek leżała w gruzach, a nowi osiedleńcy potrzebowali mieszkań, więc stawiano na bardziej nowoczesną zabudowę, co gwarantowało powstanie dużej ilości lokali w krótkim czasie.  

Z tyłu za Ratuszem na skraju skarpy znajduje się niewielki placyk, skąd jest piękny widok na dolną część miasta i zamek. Ucieszyłam się, bo zauważyłam, że są tam też schodki, prowadzące na ulicę biegnącą poniżej, co pieszym pozwala znaczne skrócić drogę. Szczerze mówiąc schodki, aczkolwiek użyteczne, nie sprawiają najlepszego wrażenia, przydałby się im remont i uporządkowanie najbliższego otoczenia, a wtedy razem z placykiem powyżej mogłyby stać się naprawdę uroczym zakątkiem i świetnym punktem widokowym. Jednak w Lidzbarku wciąż dużo się dzieje, więc być może przyjdzie czas na upiększenie również i tego miejsca? 

Również niektóre starsze budynki w tej okolicy są jedynie cieniem dawnej świetności. Nie bawię się w krytykanctwo, jedynie stwierdzam fakt, ponieważ z własnego doświadczenia wiem (mieszkam w kamienicy z 1906 roku), że odnowienie tego rodzaju obiektu jest drogą przez mękę, zwłaszcza jeśli ma on nie jednego a kilku właścicieli. Takie domy, które zwykle liczą około stu lat i więcej, są pod opieką konserwatora zabytków, dlatego wszelkie remonty muszą się odbywać według jego wskazań. Nie ma mowy o tym, żeby po prostu wziąć wiaderko farby i pomalować elewację na dowolny kolor, czasami wymaga to badań historycznych i odtworzenia pierwotnego wyglądu.

Urokliwa, wąska i brukowana uliczka staromiejska, biegnąca między starymi, tynkowanymi kamienicami o spadzistych dachach z czerwonej dachówki.

Ciąg piętrowych kamieniczek przy brukowanej, stromej ulicy z widocznym na pierwszym planie szyldem Odzież Skandynawska i przypiętym obok rowerem.

Zabytkowa kamieniczka o żółtej elewacji z kawiarnią Dolce Vita na parterze, nad której wejściem i pasiastą markizą zawieszono flagi Unii Europejskiej, Lidzbarka Warmińskiego oraz Polski.

Widok wzdłuż brukowanej uliczki w Lidzbarku Warmińskim w stronę potężnej, obronnej Wysokiej Bramy z czerwonej cegły, zwieńczonej wysokim, spadzistym dachem.

Perspektywa brukowanej, pnącej się pod górę ulicy w Lidzbarku Warmińskim z zaparkowanymi samochodami, nowoczesną zabudową oraz widocznym w głębi domem z muru pruskiego.

Brukowany deptak miejski wysadzany rzędem równo przyciętych drzewek w ozdobnych osłonach, z widocznymi w oddali kolorowymi, zabytkowymi kamieniczkami.

Kolaż dwóch zdjęć z Lidzbarka Warmińskiego: po lewej wąskie przejście między budynkami ze schodami w dół i widokiem na kamienicę z napisem Rowery; po prawej zbliżenie na wejście do starej kamienicy z betonową posadzką ozdobioną motywem gwiazdy lub róży wiatrów.

Kolaż dwóch zdjęć przedstawiających neogotycki Ratusz z czerwonej cegły z wieżyczką narożną i ozdobnym szczytem oraz przylegającą do niego brukowaną ulicę z parkingiem.

Zbliżenie na surowy fragment zrekonstruowanych, ceglanych murów obronnych z widocznymi otworami strzelniczymi, skąpany w mocnym, kontrastowym słońcu i cieniu.

Historyczne mury obronne z czerwonej cegły, ciągnące się wzdłuż zarośniętego dziką zielenią i krzewami  terenu w Lidzbarku Warmińskim.

Rozległa panorama Lidzbarka Warmińskiego ze schodów na skarpie, ukazująca dachy domów, dziedziniec przedzamcza oraz górujący nad miastem Zamek Biskupów Warmińskich.

Na tyłach zamku na dość ograniczonej przestrzeni są aż cztery z siedemnastu lidzbarskich mostów. Najdłuższy zbudowany tuż za zamkiem, spina  brzegi Łyny. Ponieważ rzeka dzieli się tu na dwie odnogi tworzące wyspę, powstały kolejne przeprawy, a czwarty most prowadzi nad jej dopływem Symsarną. 

Na skraju wyspy znajduje się dość niepozorny niebieski budynek z wieżyczką a obok niego urządzenia do spiętrzania wody — jak się okazało, jest to mała elektrownia. Druga podobna elektrownia wodna, lecz tym razem z budynkiem z czerwonej cegły, znajduje się nad rzeką kilkaset metrów dalej. Trochę mnie to zaskoczyło, bo pełna zakrętów Łyna płynie dość leniwie, jednak widocznie jej nurt jest na tyle wartki, by to przedsięwzięcie było opłacalne.

Próbowałam sfotografować miejsce, gdzie zbiegają się mosty, jednak z uwagi na ich położenie względem siebie, okazało się to niewykonalne. W zamian za to mogłam podziwiać piękny widok na skarpę, gdzie znajduje się najstarsza część miasta i rzędy ładnie odnowionych kolorowych domków. Myślę że ta wręcz pocztówkowa panorama ma ogromny potencjał turystyczny, i po wprowadzeniu paru poprawek kosmetycznych śmiało mogłaby konkurować z widokiem na warszawską starówkę lub Kłodzko. Lidzbark często jest nazywany Perłą Warmii, a jego położenie, mnóstwo zieleni i wspaniałe zabytki sprawiają, że ta nazwa jest w pełni zasłużona. 

Z tego, co wiem, już biskup Krasicki oferował swoim gościom kąpiele w uzdrawiających wodach, ta tradycja ożyła i niedawno miasto uzyskało status uzdrowiska, do czego ma niezłą bazę — są tu tężnie solankowe, park zdrojowy i termy z naturalną wodą mineralną otwarte w 2016 roku.

Ażurowa, czarna barierka mostu drogowego, za którą rozciąga się panorama urokliwych, warmińskich kamienic o pastelowych elewacjach, wznoszących się schodkowo na wzgórzu.

Widok z barierki mostu na rzekę Łynę i charakterystyczną, wielopiętrową kamienicę o wąskiej strukturze z wykuszami, której mury schodzą wprost do lustra wody.

Widok zza drogowej barierki na rzekę Łynę, zabytkową kamienicę o spadzistym dachu oraz ciąg kolorowych domków tworzących pierzeję staromiejską na skarpie.

Perspektywa drogi i mostu prowadzącego w stronę serca Lidzbarka Warmińskiego, z górującą w tle potężną, okrągłą wieżą zamkową z czerwonej cegły.

Szeroki kadr z barierki nowoczesnego mostu na malownicze zakole rzeki Łyny, w której wodzie idealnie odbijają się rosnące na brzegach drzewa oraz historyczny most łukowy w głębi.

Zabytkowy, kamienno-ceglany most łukowy przerzucony nad spokojną taflą Łyny, otoczony gęstymi koronami zielonych drzew w pełnym, letnim słońcu.

Ujęcie z zielonego, ocienionego wzgórza na fragment ceglanego muru obronnego oraz spiętrzone nad rzeką stare kamienice o skomplikowanej bryle i różowych dobudówkach.

Rozległa panorama z widocznym po lewej stronie fragmentem wysokiej wieży zamkowej, amfiteatrem miejskim na dole oraz białymi budynkami w tle.

Przy północno-wschodnim narożniku zamku u stóp wieży znajduje się amfiteatr, gdzie odbywa się coroczny przegląd zespołów kabaretowych. Impreza jest znana jako Lidzbarskie Wieczory Humoru i Satyry a ich patronem jest biskup Ignacy Krasicki — znany satyryk, poeta i pisarz. Ignacego Krasickiego i jego twórczości raczej nie trzeba nikomu przedstawiać, więc dodam jedynie, że biskupstwo warmińskie objął w wieku 32 lat, jako młody oświecony człowiek o ukształtowanych poglądach. Urząd księcia biskupa i senatora Rzeczypospolitej sprawował do III rozbioru Polski w 1795 roku, następnie objął stanowisko prymasa, które piastował do śmierci. Jego działalność jako satyryka upamiętnia jedna z metalowych tabliczek umieszczonych na chodniku prowadzącym do amfiteatru. 

Podobnie jak południowa i zachodnia również wschodnia część miasta znajduje się na skarpie, dzięki czemu zamek znajduje się w niecce pomiędzy wzniesieniami, w widłach, jakie tworzą Łyna i Symsarna. Symsarnę od zamkowej fosy rozdziela trakt spacerowy, na który od strony miasta można przejść po drewnianym japońskim mostku, skąd jest piękny widok na zamek.

Jednak równie wielkie wrażenie robi przedzamcze, które dopiero z tego miejsca widać w całej okazałości. Można wtedy dostrzec, że jego dziedziniec wewnętrzy jest położony wyżej niż dno doliny, dzięki czemu budynki, które od wewnętrznej strony mają dwa piętra, na zewnątrz są dużo wyższe. Szczególnie malowniczo wygląda pałac Grabowskiego, posadowiony na masywnym przyziemiu wzmocnionym przyporami, z okrągłą wieżą w południowym narożniku. W pogodny dzień zamkowe zabudowania odbijają się w wodach fosy, tworząc niezapomniany widok.

Wąski kanał rzeki Symsarny o spokojnym, ciemnym nurcie, ciągnący się wzdłuż metalowego ogrodzenia, trawiastych brzegów i rzędu drzew w pełnym słońcu.

Cerkiew greckokatolicka św. Cyryla i Metodego w Lidzbarku Warmińskim o jasnej elewacji z charakterystyczną, ciemną wieżą zwieńczoną baniastym hełmem, posadowiona na wysokiej skarpie wzmocnionej murem z polnych kamieni.

Widok z tarasu schodów udekorowanego donicami z różowymi pelargoniami, spoglądający na zielony szpaler tui, deptak spacerowy oraz widoczne w tle ceglane mury przedzamcza.

Potężna, gotycka bryła Zamku Biskupów Warmińskich z wysoką basztą, otoczona fosą oraz dopływem rzeki Symsarny, z widocznym na pierwszym planie drewnianym mostkiem.

Niski, drewniany i łukowaty japoński mostek przerzucony nad dopływem Symsarny, prowadzący w stronę zielonego zbocza i schodów spacerowych.

Zamek Biskupów Warmińskich w pełnej okazałości z widocznymi trzema wieżami z czerwonej cegły, częściowo zasłonięty przez potężną, zieloną płaczącą wierzbę rosnącą nad fosą.

Długa i wysoka elewacja pałacu Grabowskiego w kolorze różowym z białymi detalami okiennymi, posadowiona nad fosą z widoczną w oddali działającą fontanną.

Malowniczy widok na fosę zamkową z tryskającą wodą fontanny, w której tafli odbijają się różowe ściany pałacu Grabowskiego oraz cylindryczna wieża przedzamcza.

Południowa część z drewnianym mostem nad fosą i wieżą zegarową przedstawia się równie interesująco. Na przestrzeni wieków przedzamcze było wielokrotnie przebudowywane, a swój obecny wygląd zawdzięcza gospodarnemu biskupowi Grabowskiemu. Jego najstarszą częścią jest wyżej wspomniana cylindryczna wieża z XV wieku. Z dziedzińca jest ona praktycznie niewidoczna, za to można ją zobaczyć podczas spaceru ścieżką prowadzącą wokół zamku lub z punktu widokowego na wieży zegarowej. Drewniany most prowadzący do bramy pełni funkcję raczej dekoracyjną, ponieważ od strony ulicy dostęp do niego jest zamknięty. Jednak nie da się ukryć, że mimo to wygląda bardzo stylowo i stanowi ładny łącznik  pomiędzy zamkiem i  miastem. 

Pod koniec pierwszego dziesięciolecia XXI wieku przedzamcze przeszło gruntowny remont połączony z badaniami archeologicznymi, a w 2011 roku otwarto w nim hotel Krasicki. Adaptacja była tak udana, że w następnym roku obiekt z Lidzbarka zdobył nagrodę główną Stowarzyszenia Hoteli w prestiżowym konkursie Architektura i Design na najlepszy hotel w Europie i na świecie (startowała w nim setka hoteli z Europy i kilkaset z całego świata) oraz dwie nagrody w kategorii Najlepsza nowa budowa i projekt hotelu. Z wieży zegarowej jest rozległy widok na zamek i okolicę, o czym miałam okazję przekonać się osobiście.

Widok na zamkową fosę w Lidzbarku Warmińskim, nad którą wznosi się potężna cylindryczna baszta z XV wieku o spadzistym dachu z czerwonej dachówki, a w tle majaczy wieża kościoła farnego.

Zbliżenie na drewniany most wsparty na palach, prowadzący do bramy przedzamcza w Lidzbarku Warmińskim, z widocznym na drugim planie jasnoróżowym pałacem Grabowskiego i wysoką wieżą zegarową.

Szeroka panorama przedzamcza zamkowego zaadaptowanego na Hotel Krasicki, ukazująca bramę wjazdową, masywne ceglane mury obronne, wieżę zegarową oraz basztę nad brzegiem spokojnej fosy.

Odbicie w lustrzanej tafli fosy zamkowej różowej elewacji pałacu Grabowskiego oraz wysokiej wieży zegarowej w pełnym, jasnym słońcu bezchmurnego dnia.

Perspektywa drewnianego pomostu i rampy wejściowej na dziedziniec hotelu, wzdłuż której powiewają wysokie, pionowe bordowe flagi reklamowe z napisem Hotel Krasicki.

Spojrzenie z góry na rozległy dach pałacu Grabowskiego pokryty czerwoną dachówką z lukarnami, z widocznymi po lewej stronie potężnymi wieżami głównego zamku gotyckiego.

Rozległy widok z lotu ptaka z wieży zegarowej na dolną część miasta, zielone korony drzew parku, ulice dojazdowe, parkingi oraz majaczące w oddali wzgórze z białą sylwetką Oranżerii Krasickiego.

Widok z wieży na spadziste, geometryczne dachy zabudowań przedzamcza, szczyt okrągłej baszty obronnej oraz biegnący poniżej wzdłuż muru zielony trakt spacerowy.

Ostatnim, ale nie najmniej ważnym etapem mojej wędrówki, było wzgórze, gdzie znajduje się Oranżeria Krasickiego, zwana też Oranżerią Kultury. Nie udało mi się do niej dotrzeć podczas wycieczki z Mają, ale jej sylwetka była mi znajoma, bo widziałam ją wiele lat temu, kiedy była jedynie opuszczonym i niszczejącym budynkiem zamkniętym na głucho. O Oranżerii wspominałam w pierwszym poście o Lidzbarku, przypomnę jednak, że już od XV wieku wzniesienie leżące na wprost zamku było terenem, gdzie znajdowały się ogrody biskupie. Kolejni użytkownicy upiększali je wedle swoich upodobań, lecz podczas konfliktów w XVII stuleciu zostały zniszczone przez wojska szwedzkie. 

Zalążkiem obecnej Oranżerii był barokowy pawilon ogrodowy zbudowany w pierwszym ćwierćwieczu XVIII wieku dla biskupa Teodora Potockiego. Dzisiejszy kształt nadano mu kilkadziesiąt lat później w czasach Ignacego Krasickiego, który nakazał jego rozbudowę w modnym ówcześnie stylu stanisławowskim, który godził harmonię i porządek klasycyzmu z wdziękiem odchodzącego rokoka. Zresztą biskup nie tylko rozbudował Oranżerię, dzięki niemu ponownie wypiękniały ogrody. Niestety w XIX wieku zaczęła się ich degradacja, lecz w ostatnich latach również i one powoli zaczęły odzyskiwać swój dawny wygląd. Podczas remontu w latach 2013-2015 Oranżerii przywrócono dawną świetność, a w jej centralnej sali odrestaurowano cenne malowidła naścienne, prawdopodobnie pochodzące z czasów biskupa Krasickiego. 

Byłam bardzo ciekawa, jak budynek i park wyglądają obecnie, dlatego nie mogłam ominąć okazji, by zobaczyć je z bliska. Park rzeczywiście zmienił się na korzyść — doskonale widać jego ciekawe tarasowe założenie z kwiatowymi rabatami, krzewami i pięknymi drzewami. U stóp wzgórza w zakątku wśród róż stoi cokół z popiersiem biskupa Ignacego Krasickiego, któremu ogrody zawdzięczały swoją świetność i rozkwit. Szkoda jedynie, że piękne barokowe schody prowadzące do Oranżerii są w remoncie, więc nie mogłam zobaczyć widoku z ich szczytu. Za to sam pawilon Oranżerii mnie nie zawiódł, i okazał się równie piękny, jak tego oczekiwałam. Jego wielkie okna pomiędzy półkolumnami oraz środkowy ryzalit z tympanonem tworzą całość pełną zarazem prostoty i uroku. 

Widok z dołu tarasowego ogrodu na wznoszący się na wzgórzu pawilon Oranżerii Krasickiego, otoczony bujną zielenią, krzewami róż oraz latarniami parkowymi.

Ciemny, metalowy profil popiersia biskupa Ignacego Krasickiego ustawiony na wysokim, granitowym cokole, na tle zielonych drzew parku i zaparkowanego w oddali autobusu.

Klasycystyczny, jasny pawilon Oranżerii Krasickiego w Lidzbarku Warmińskim, otoczony gęstą zielenią drzew i krzewów, oświetlony jasnymi promieniami słońca.

Długa elewacja Oranżerii Krasickiego z widocznymi rzędami wysokich okien, dekoracyjnymi półkolumnami oraz białą ławką stojącą na kamiennym chodniku przed budynkiem.

Zbliżenie na elewację Oranżerii Krasickiego z trzema dużymi, półkolistymi oknami o gęstym podziale szybowym, osadzonymi w ozdobnych arkadach.

Kolaż dwóch zdjęć wnętrza Oranżerii Krasickiego: po lewej widok przez otwarte białe drzwi na salę z krzesłami, po prawej zbliżenie na odrestaurowany, barokowy fresk naścienny przedstawiający postacie pośród chmur.

Obszerna, jasna sala Oranżerii pod kopułą, oświetlona wielkim, kryształowym żyrandolem, z rzędami stylowych krzeseł, witrynami oraz barokowymi malowidłami na ścianach.

Wnętrze centralnej sali Oranżerii Kultury z widocznym pianinem przykrytym ażurowym obrusem, sztalugami z plakatami oraz zabytkowymi freskami na ścianach.

Ujęcie na odrestaurowane, fragmentarycznie zachowane freski przedstawiające cztery pory roku, wyeksponowane na jasnych ścianach centralnego salonu w Oranżerii.

W budynku mieści się Biblioteka Pedagogiczna, natomiast w jego centralnym pomieszczeniu odbywają się spotkania, imprezy kulturalne i koncerty. Wnętrze można oglądać w godzinach pracy placówki, a przemiłe panie chętnie dzielą się ciekawostkami na temat pawilonu i innych zabytków miasta. Byłam urzeczona tym co tam zobaczyłam, malowidła z czterema porami roku, choć zachowane fragmentarycznie, odrestaurowano i pięknie wyeksponowano na tle jasnych ścian. Światło wpadające przez okna wspaniale podkreśla wszystkie elementy i detale obszernej sali, a gra światłocieni wydobywa ich urodę. Piękna zadbana posadzka oraz delikatne stylizowane mebelki, świetnie pasują do wnętrza, które można nazwać nie tylko Oranżerią, ale wręcz Salonem Kultury.

Niegdyś na szczycie wzgórza rozpościerał się wielki park angielski. Obecnie w jego zachodniej części znajduje się cmentarz komunalny, założony w 1925 roku, a co warto podkreślić, odbyło się to z poszanowaniem drzewostanu i parkowego założenia. O pięknie cmentarza miałam okazję przekonać się naocznie i myślę, że niebawem poświęcę mu posta z okazji Święta Zmarłych. Jednak przedtem chciałabym zobaczyć go jeszcze raz, najlepiej w pięknej jesiennej szacie. 

Jak się okazało, temat Lidzbarka Warmińskiego trudno jest wyczerpać, gdyż ciągle odkrywam ciekawe szczegóły, których wcześniej nie znałam. Może trzytygodniowa kuracja w ramach NFZ (na co na razie się nie zanosi) dałaby mi dość czasu, by zobaczyć wszystko, na co warto zwrócić uwagę w tym mieście… ale na razie muszę zadowolić się kolejnymi wyprawami na własną rękę!

Pozostałe posty na temat Lidzbarka Warmińskiego są tu:

Lidzbark Warmiński, uroczy świadek doniosłej przeszłości

Lidzbark Warmiński i zamek biskupów - post drugi, ale nie ostatni

Wrześniowy dzień w Lidzbarku Warmińskim — pomiędzy ezoteryką a racjonalizmem

Cmentarz Leśny w Lidzbarku Warmińskim

O mnie

Moje zdjęcie
Czytelników bloga zachęcam do dzielenia się swoimi refleksjami i pozostawiania komentarzy — w miarę możliwości odpowiadam na nie na bieżąco. Ze względu na spam jakiś czas temu podjęłam decyzję o moderacji wszystkich wypowiedzi, które z tego powodu pojawiają się z niewielkim opóźnieniem. Ma to jednak tę zaletę, że dzięki temu żaden głos nie zostanie przeoczony, nawet w przypadku starszych postów.