Powitanie.


Witam wszystkich czytelników, zarówno tych stałych, jak i okazjonalnych, zainteresowanych urodą północnych regionów Włoch. Znajdziecie tu kontynuację mojego bloga pod tym samym tytułem http://sukienkawkropki.blox.pl/html. Dla zachowania ciągłości, postanowiłam przenieść w to miejsce część moich starych postów, uaktualnionych i poprawionych. Mile są widziane komentarze, jak również pytania osób, które wybierają się w opisywane przeze mnie strony.
Na wszystkie z przyjemnością odpowiem!

sobota, 23 marca 2013

Piemont. Cannobio, Orrido di Sant' Anna.


CanobbioW mojej "turystycznej karierze" przeżyłam wiele miłych niespodzianek, lecz jak to zwykle bywa w życiu, nie brakowało również niezbyt przyjemnych zaskoczeń i uczucia niedosytu. Bardzo często zdarzyło mi się, że jakieś zdjęcie, fragment filmu, lub nazwa gdzieś zasłyszana, poruszyły moją wyobraźnię do tego stopnia, że myślałam - "prędzej czy później, muszę to zobaczyć". Z różnych względów odkładałam te projekty w czasie, lecz mimo wszystko przychodził dzień, kiedy mówiłam sobie, iż jest to dobry moment na realizację któregoś z tych długo piastowanych zamierzeń. Jedną z takich "idee fixe" było zobaczenie Orrido di Sant' Anna w  Cannobio, małej miejscowości leżącej nad Lago Maggiore, tuż przy granicy ze Szwajcarią, gdzie z alpejskich zboczy spływa  do jeziora potok noszący tę samą nazwę co miasteczko. Idąc jego brzegiem w głąb gór, w odległości niespełna czterech kilometrów od Cannobio dotrzemy do miejsca, gdzie znajdują się dwa mosty leżące tuż obok siebie, i niewielki kościóCanobbiołek pod wezwaniem Świętej Anny.
Za nimi zaczyna się skalisty wąwóz, zwany po włosku "orrido". Pewnego razu, przeglądając album o Lago Maggiore i jego okolicy, trafiłam na piękne zdjęcie tego wąwozu, przedstawiające ogromne głazy doskonale wygładzone przez wodę, leżące w łożysku potoku. W głębi, poza nimi widniał malutki, malowniczy kościółek. Zafascynowało mnie to miejsce, lecz ponieważ Limbiate i Cannobio dzieli dość znaczna odległość, z reguły skłaniałam się do realizacji mniej skomplikowanych projektów.  Kiedy uzyskałam stały dostęp do internetu mój świat skurczył się nieco, ponieważ nareszcie bez większych trudności mogłam studiować rozkłady jazdy i wybierać najlepsze połączenia, co znacznie zwiększyło moją mobilność, i pozwoliło mi dotrzeć do wielu miejsc bez zbytniej straty czasu, oraz nadkładania drogi. W ten sposób udało mi się ustalić korzystną marszrutę do Cannobio, i pewnego ranka,  po zakończeniu nocnego dyżuru, wyruszyłam w drogę do tego wymarzonego miejsca. Mimo nieprzespanej nocy czułam się dość dobrze, oprócz tego czekały mnie prawie trzy godziny jazdy, więc miałam nadzieję, iż uda mi się zdrzemnąć w pociągu lub autobusie. Pociągiem dojechałam do Laveno na lombardzkim brzegu Lago Maggiore i po przeprawie promem na brzeg piemoncki wsiadłam do autobusu jadącego w stronę granicy ze Szwajcarią. Okazało się, że Cannobio to miasteczko gdzie na ulicy bardzo często słyszy się nie tylko język włoski, lecz również  niemiecki.

CanobbioMimo to, bez większych problemów dopytałam się o dalszą drogę i ruszyłam w stronę gór. Pogoda była średnia, a słońce gdzieś wysoko pracowicie usiłowało przebić się przez cienką warstwę chmur. Osobiście nie przepadam za taką aurą, powietrze jest wtedy ciepłe i wilgotne, co daje efekt sauny i działa "antyenergetycznie". Z nadzieją, że niebo jednak się rozpogodzi, szłam przed siebie drogą wśród lasu, a w wąwozie po prawej stronie towarzyszył mi szumiący potok. Wreszcie pośród drzew zobaczyłam szarą wieżę znaną mi ze zdjęcia i po chwili droga zaprowadziła  mnie na niewielki most, za którym wznosił się kościół. Dużo sobie obiecywałam po tej wycieczce, gdyż podobno w kościółku są bardzo interesujące freski. Niestety, był on zamknięty, a niewielkie  okienko mimo iż otwarte, zakryto siatką tak gęstą, że  we wnętrzu nic nie można było dojrzeć. I tu muszę wyrazić moje głębokie rozczarowanie! Cannobio bardzo reklamuje atrakcję, jaką jest wąwóz i stojąca nad jego brzegiem świątynia. Ta reklama  najwidoczniej przynosi wymierne efekty, gdyż oprócz mnie było tam  sporo ludzi; kilka rodzin z dziećmi (słyszałam język niemiecki, francuski i angielski) spora grupa młodych osób i szkolna wycieczka. Zdawać by się mogło, iż w Canobbiotej sytuacji należałoby znaleźć człowieka, który mógłby udostępnić kościół zwiedzającym, tym bardziej, że prowadzi tam wygodna droga jezdna, i kustosz nie miałby najmniejszego problemu z dotarciem na miejsce. Przyszli mi na myśl wolontariusze opiekujący się położonymi wysoko w górach romańskimi bazylikami San Pietro link, czy San Benedetto, gdzie jedynym środkiem lokomocji są własne nogi, i myślę, że mieszkańcy Cannobio mogliby się od nich wiele nauczyć! Samo orrido jak się okazało również bardzo zazdrośnie strzeże swych wdzięków, gdyż wąwóz jest praktycznie niedostępny i widać zaledwie jego początek. Jak już wspomniałam, tuż obok kościoła znajdują się dwa wysokie mosty; jeden współczesny, stylem naśladujący ten drugi, liczący sobie kilkaset lat, na który nie wolno wchodzić z przyczyn technicznych. Za mostami zaczyna się głęboki, skalisty wąwóz, leżący pośród zalesionych górskich stoków, a nieco dalej, za kościołem, jest niewielka restauracja z pięknie położonym tarasem. Mimo że wywieszka głosiła iż nie nadeszła jeszcze godzina otwarcia, sympatyczni kelnerzy nie mieli nic przeciwko  temu abym tam weszła, i zrobiła parę zdjęć tej części wąwozu, która jest niewidoczna z mostu.
                                                       
CanobbioJednak mimo wszystko pozostało mi przykre uczucie niedosytu, gdyż sądzę, że widok jaki miałam przed sobą to zaledwie zapowiedź tego, który był niedostępny moim oczom. Podobno nie ma  żadnej możliwości aby przeciętny turysta mógł zapuścić się w głąb wąwozu, ponieważ teren jest niebezpieczny i nie ma żadnej oznakowanej ścieżki wzdłuż jego krawędzi. W związku z tym, pozostało mi zejście na brzeg rzeki, gdzie w jej kamienistym zakolu buszowały cudzoziemskie rodziny z dziećmi. Dzieciaki hasały po kamieniach, niektóre tylko w koszulkach, a inne gołe, jak je Pan Bóg stworzył. Tu zobaczyłam ogromne głazy, które kiedyś  tak mnie zafascynowały na zdjęciu. Okazało się, że istotnie są imponującej wielkości, a rzeka, bardzo głęboka w okolicy mostu, tu jest płyciutka, lecz dość rwąca, i tworzy na kamieniach małe kaskady. Wreszcie pokazało się słońce i zrobiło się bardzo ciepło, więc przysiadłam na jednym z głazów i oddałam kontemplacji. Zmęczenie po nieprzespanej nocy zaczęło mi się dawać we znaki i być może zapadłabym w sen, gdyby nie fakt, iż w wodzie niedaleko brzegu zobaczyłam niewielki kształt, który początkowo wzięłam za patyk. Nie zwróciłabyCanobbiom na niego uwagi gdyby nie niemieckojęzyczny tata dwojga maluchów, który bacznie go obserwował, a po chwili zaczął mu robić zdjęcia. Kiedy się zbliżyłam, dostrzegłam, że jest to ni mniej, ni więcej, tylko mały  wąż, który chyba niezadowolony z sensacji, jaką wzbudził, oddalił się po chwili płynąc w poprzek nurtu. Prawdopodobnie był nieszkodliwy sądząc po białych plamach na bokach głowy, ale mimo to, jego obecność popsuła mi humor na tyle, że powzięłam decyzję o powrocie do miasteczka. Szczerze mówiąc, po zamkniętym kościele i częściowo widocznym wąwozie, obecność węża była ostatnią kroplą, która przelała czarę goryczy. Od zawsze mam ogromny lęk przed wężami, i struchlałam na samą myśl o tym, że siedząc na kamieniu mogłabym raptem ujrzeć jakiegoś gada nieopodal mojej nogi.

Biorąc rzecz obiektywnie nie miałam powodu do narzekania, okolica wąwozu jest piękna, pogoda również mi dopisała, więc chyba po prostu moje oczekiwania i wyobraźnia nieco przerosły rzeczywistość. Rozczarowanie to nieco się zmniejszyło gdy wróciłam do miasteczka, i w czasie dzielącym mnie od odjazdu autobusu udałam się nad jezioro. Okazało się, że Cannobio ma bardzo ładnie zagospodarowane nabrzeże, do którego przylega rząd pięknych, stylowych kamieniczek. Żałowałam, że ze względu na znaczną odległość od domu nie mogę jechać późniejszym autobusem. "W locie" zrobiłam jeszcze kilka zdjęć, i z mieszanymi uczuciami ruszyłam w drogę powrotną...


Jak zwykle zapraszam do obejrzenia innych zdjęć które są w albumie w Googlach+


 i na Picasie >

20 komentarzy:

  1. teraz to ja czuję niedosyt ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. Iza, Jo, może rzeczywiście powinnam być zadowolona ale wąż i zamknięty kościółek nieco mnie rozbiły. Pozdrawiam i życzę miłej niedzieli!

    OdpowiedzUsuń
  3. Człowiek zawsze chciałby więcej, ale- z mojego punktu widzenia- to jedna z Twoich piękniejszych wycieczek! Kościółki bywają podobne, krajobrazy- nie. A te są wyjątkowo urokliwe! :) BBM

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Muszę się zgodzić jeśli chodzi o krajobraz, bardzo mnie zakręcił widok gór wokoło, chętnie poszłabym dalej w głąb ale czasu było zbyt mało na dłuższe wycieczki...Pozdrawiam serdecznie!

      Usuń
  4. I znów przecudne zdjęcia, opisy i miejsca. Pozdrawiam serdecznie. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Teraz kiedy wspominam tę wycieczkę, dochodzę do wniosku, że warto byłoby tam wrócić...Serdecznie pozdrawiam!

      Usuń
  5. Może to też wzbierające zmęczenie nieco przyćmiło uroki wycieczki. Wiele zależy od tego jak się w danej chwili czujemy, ale możliwe,że zwiedzanie w pełni sił wspominałabyś zupełnie inaczej. Podziwiam jednak wytrwałość, aby wybrać się w drogę po całej nocy pracy. Pozdrowienia:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zapewne gdybym była wypoczęta a pogoda nieco bardziej energetyzująca moje wrażenia byłyby inne ale miałam tak mało wolnego czasu, że szkoda mi było go marnować na spanie (jeśli nie groził mi następny nocny dyżur) więc robiłam wtedy wycieczki "spacerowe" nie wymagające szczególnego wysiłku. Wzajemnie pozdrawiam i czekamy na wiosnę!

      Usuń
  6. Bardzo urokliwy wąwóz, aż strach przechylić się i zajrzeć w jego dno; raźniej byłoby Ci w towarzystwie, samej i zmęczonej po nocnej zmianie to chyba niezbyt, nawet drzemka w autobusie to taka z przestrachem, żeby nie przespać celu podróży, pewnie nie zdobyłabym się na takie poświęcenie; co też te węże tak sobie upodobały Twoje towarzystwo? widać, są wszędzie; pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dlatego też nie ryzykowałam chodzenia w pojedynkę po nieznanych okolicach, bo mogłoby się to źle skończyć. A co do węży to jest ich mnóstwo, wielokrotnie mnie ostrzegano, że trzeba bardzo uważać jak się chodzi po trawie, w górach nie zbaczać ze scieżek i najlepiej robić nieco hałasu kijkiem. Widziałam kilka żywych gadów ale jeszcze wiecej przejechanych na górskich drogach. Również pozdrawiam serdecznie!

      Usuń
  7. Czytając wyczuwam ten twój niedosyt, że nie do końca udało Ci się wszystko zobaczyć, ale na mnie już to co pokazałaś zrobiło wielkie wrażenie. Lubie takie dzikie miejsca, kamienne wąwozy, czy kaniony. Do tego te malownicze mostki. Niestety zamknięte kościoły to już prawdziwa plaga i również często musiałem zadowolić się widokiem z zewnątrz i to nawet w dość dużych miejscowościach, jak np w Bieczu.
    Takie mamy czasy.
    Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Miejsce istotnie było piękne, nawet myślałam o tym żeby tam wrócić na dłużej i w lepszej formie ale nie wyszło... gdyz też lubię taką nieokiełznaną naturę. Co do zamykania kościołów we Włoszech w południe i otwierania ich dopiero o 15 to jakoś się z tym pogodziłam choć nie raz mi to krzyżowało plany. Pozdrawiam wiosennie!

      Usuń
  8. cudne zdjecia ze ciekawymi opisami, zachecajacymi do zobaczenia tych miejsc na wlasne oczy :)
    Zapraszam do odebrania wyroznienia Liebster Award :)
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki za wyróżnienie, przyłączę się do zabawy w sobotę. Pozdrawiam!

      Usuń
  9. Chyba rozumiem twój niedosyt. Wczoraj pragnęłam odwiedzić w Warszawie Muzeum literatury Marii Dąbrowskiej. I moje pragnienie pozostało niespełnione, bowiem zastałam drzwi zamknięte na głucho, mimo, iż był to dzień odwiedzin i godziny otwarcia. Nie wiem, czy ktoś sobie wyszedł, czy też z jakiegoś powodu zapomniano poinformować potencjalnych odwiedzających o tym, że muzeum jest nieczynne. Wiem, że to był poniedziałek, ale zgodnie z informacją na stronie muzeum jest w poniedziałki otwarte. A co do węży odkąd usłyszałam, iż moja ciotka napotkała na swojej drodze, którą skracała sobie trasę do miasteczka węża nigdy nie chadzam na skróty, wybieram dłuższą trasę, bo wydaje mi się bezpieczniejszą.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Z muzeum to faktycznie jakiś niesmaczny żart...Natomiast jeśli chodzi o węże to u nas najczęściej plączą się pod nogami zaskrońce ale dla mnie to też nie stanowi różnicy, bo ich widok przyprawia mnie o gęsią skórę.

      Usuń
  10. Oj, znam te niedosyty i rozczarowania. Zaznałam tego na wycieczce do Saint Moritz i do Genewy. Chyba sobie za dużo po tych sławnych miejscach obiecywałam i wyobrażałam a wróciłam rozczarowana i zła.
    Teraz nabrałam dystansu nawet jeśli ktoś mi sugeruje i zapewnia że tam albo tam jest pięknie. Pozdrawiam Alina.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Z Saint Moritz też mam nieciekawe wspomnienia...w sumie zależy co się komuś podoba, od pogody pory roku, nastroju i czego tam jeszcze... Mam jednak nadzieję że wycieczka nad Lago Maggiore Cię nie rozczaruje ( chyba że będzie padało albo pojawi się foschia i zniweluje widoczność do minimum, wtedy będzie bieda). Pozdrawiam serdecznie!

      Usuń
  11. Znam dobrze ten ból. Bywało, że nawet w niedzielę około południa trafiałem na zamknięty kościół będący ponoć sanktuarium. No i dość często te wymarzone miejsca były w rzeczywistości skromniejsze niż w wyobrażeniach.

    OdpowiedzUsuń