Powitanie.


Witam wszystkich czytelników, zarówno tych stałych, jak i okazjonalnych, zainteresowanych urodą północnych regionów Włoch. Znajdziecie tu kontynuację mojego bloga pod tym samym tytułem http://sukienkawkropki.blox.pl/html. Dla zachowania ciągłości, postanowiłam przenieść w to miejsce część moich starych postów, uaktualnionych i poprawionych. Mile są widziane komentarze, jak również pytania osób, które wybierają się w opisywane przeze mnie strony.
Na wszystkie z przyjemnością odpowiem!

wtorek, 1 maja 2012

Lombardia. Mediolan. May Day!


mediolanMediolańskie Święto Pracy "alla italiana" po raz pierwszy zobaczyłam we włoskiej telewizji. Był to niezbyt długi reportaż, ale zdołałam zauważyć, że jest to święto bardzo wesołe i kolorowe, zupełnie odmienne od nadętych pochodów, w jakich brałam udział jako nieletnie dziecię wraz z całą moją szkołą, lub później, jako pracownica szpitala, kiedy to trzeba było złożyć podpis na liście obecności. To co wtedy zobaczyłam w TV, przypominało raczej zielony karnawał, albo piknik w centrum miasta. W następnym roku tak się złożyło, że 1-go maja nie miałam dyżuru więc wybrałam się do Mediolanu, aby
 zobaczyć manifestację. Atmosfera w mieście była świąteczna, na Piazza Castello porozstawiano przenośne stoiska, na których powiewały związkowe flagi. Można było zaopatrzyć się różnego rodzaju lewicową i lewacką literaturę, oraz ulotki i plakaty. Na innych straganach powiewały kolorowe koszulki z propagandowymi hasłami, dominował kolor czerwony, a wśród wizerunków WIECZNIE ŻYWY "CHE" Guevara; nie zabrakło też Lenina, oraz tradycyjnych symboli sierpa i młota. Podkład muzyczny stanowiły utwory zbuntowanego barda i poety Fabrizio de Andre, gdyż jego piękne, pełne poezji i ognia (choć  czasem bardzo kąśliwe i ironiczne) utwory cieszą się wielką estymą w lewicujących kręgach.mediolan Po drodze spotykałam  tłumy ludzi kolorowo ubranych, z chorągiewkami, kwiatami i balonikami. Mijałam grupy na rowerach ozdobionych pękami  zielonych gałązek, zorganizowane, jadące czwórkami przez całą szerokość jezdni. Ulice obstawiali policjanci, a ruch samochodowy w centrum był kompletnie wstrzymany. Mimo to, nie wiedziałam na co się zanosi, dopóki nie doszłam do końca via Torino, i nie zaczęłam się zbliżać do Corso di Porta Ticinese. Najpierw dobiegł mnie odgłos werbli, później zaczęłam odróżniać tony muzyki. Tłum gęstniał, a kiedy doszłam do Corso, zorientowałam się, że to tu właśnie zaczyna się pierwszomajowy pochód. Nagle z tłumu wyskoczyła grupka zakapturzonej młodzieży z twarzami zasłoniętymi bandanami, lub arafatkami; w lewej ręce szablon, w prawej puszka sprayu, i w mgnieniu oka mury pokryły się napisami -MAY DAY!-MAY DAY!  Grupka ta zniknęła w piorunującym tempie, tak samo jak się pojawiła. Gdyby nie napisy, jakie pozostały na murach, trudno było by mi uwierzyć w to, co widziałam. Tymczasem pochód się uformował i zaczęła się parada. Niesposób opisać wszystko to, co można zobaczyć z okazji pierwszomajowej manifestacji: frakcje, stowarzyszenia, grupy związkowe i etniczne, centra socjalne, oraz licznych niezrzeszonych, którzy biorą udział pochodzie z własnej i nieprzymuszonej woli. W tym dniu zwykle odbywają się dwie manifestacje - jedna oficjalna, władze, przedstawiciele, etc. z programowymi przemówieniami działaczy związkowych i polityków. I druga, luzacka, choć też jak najbardziej legalna, którą ludzie organizują sami dla siebie, niczym wielką majówkę. Patronem tego drugiego pochodu  jest San Precario (w tłumaczeniu na polski jego imię brzmiałoby "Święty Tymczasowy") jest to ironiczna gra słów, ponieważ to co w Polsce nazywane jest "śmieciowymi umowami " mediolanczyli praca bez stałego etatu i zabezpieczenia socjalnego, we Włoszech jest określane mianem "prekariat". Niestety, ten patron ma pod swoim wezwaniem coraz większe rzesze sfrustrowanych i niezadowolonych ludzi... W pochodzie na masce samochodu obwożona jest figura naturalnej wielkości przedstawiająca  Świętego w postaci osobnika, który na kolanach i ze złożonymi modlitewnie rękami prosi o pracę (ew. dziękuje uniżenie za to, że ją dostał).W przygotowaniach do pochodu bardzo aktywny udział biorą centra socjalne. Niektóre z nich są wprost znienawidzone przez prawicę i uważane za wylęgarnię anarchistów, lewaków, oraz antyglobalistów, przeszkadzających we wprowadzaniu reform służących krajowi (czytaj: partii rządzącej). Centra i organizacje przygotowują swoją ciężarówkę, lub mini - busa, zdobiąc te  pojazdy z wielką fantazją. Oprócz wrażenia estetycznego dekoracje te najczęściej niosą również istotny przekaz ideologiczny. Na samochodzie jedzie zespół muzyczny albo pokaźna konsola z di-dżejem, beczki z piwem lub winem, a za nim idą aktywiści i członkowie. Starsi i młodsi, parami i w pojedynkę, na rowerach i pieszo. Niektórzy z potomstwem za rękę albo na rękach, są też tacy, co taszczą swe maluchy w nosidle na plecach, lub w wózku. Wraz z ludźmi idą liczne pieski małe i duże, a muzycy jadący na ciężarówkach grają co sił. Część muzykujących zespołów bierze  aktywny udział w pochodzie, idąc pieszo wraz z całą manifestacją, co nie jest łatwe, ponieważ ma ona do przebycia bardzo długą trasę i trwa kilka mediolan godzin. Wiele osób przebiera się w karnawałowe stroje, zakłada maski lub fantazyjne kapelusze. Ludzie niosą transparenty i szturmówki oraz rozmaite hasła wypisane na kartonie przymocowane do drążków. Swego czasu (bodajże w 2003 roku) ogromne wrażenie zrobiła na mnie grupa komunistów ze Sri Lanki. Wyróżniali się w tym wesołym tłumie śmiertelną  powagą z jaką maszerowali, oraz porządkiem w swoich szeregach. Szli równymi, karnymi czwórkami, a każdy z nich niósł czerwoną szturmówkę z wizerunkiem sierpa i młota, oraz nazwą organizacji. Na ogół udzoziemcy biorą liczny udział w tych manifestacjach, traktując je jako okazję do wyartykułowania własnych  problemów i zaznaczenia swojej obecności we włoskim społeczeństwie. Bowiem mimo tej zabawowej otoczki nietrudno zauważyć co ludziom „leży na wątrobie”, wystarczy popatrzeć na hasła, pod którymi to wszystko się odbywa. Najbardziej palące problemy to brak bezpieczeństwa socjalnego, zaniżone płace, narastające bezrobocie, zwłaszcza wśród ludzi w wieku przedemerytalnym, niedostateczna ilość ofert pracy dla absolwentów, praca na czarno, i tzw. „biała śmierć” czyli śmiertelne wypadki przy pracy, jakie mają miejsce najczęściej z powodu naruszania przez pracodawców zasad BHP. Do tego należy także dodać brak akceptacji dla obecności włoskiego wojska w działaniach poza granicami kraju, co budzi spory społeczny sprzeciw. Jednak Włosi mają to do siebie, że potrafią pogodzić nawet najbardziej radykalną  ideologię z zabawą, mediolana tę świąteczną atmosferę podkręca się na wszelkie możliwe sposoby. Co jakiś czas wszyscy się zatrzymują, tańczą na ulicy, piją niskoprocentowe alkohole, lub drinki sprzedawane z ciężarówek. Są też tacy, którzy sięgają po mocniejsze podniety - niejednokrotnie daje się wyczuć zapach marihuany, nierzadko też widać gołym okiem, że ktoś jest pod wpływem czegoś o wiele silniejszego niż skręt.
Pochód nie przemieszcza się prostą, najkrótszą drogą, jego trasa ma kształt zbliżony do rozciągniętej litery „S”. Kiedy manifestanci miną okolicę Dumo, cała ogromna grupa wykonuje następny zakręt, aby dojść do Piazza Castello gdzie ulega rozwiązaniu. Jednak zabawa trwa dalej; na placu przed zamkiem Sforzów oraz w parku Sempione na jego tyłach jeszcze długo w noc trwają koncerty, organizowane są konkursy i wiele innych atrakcji. Pochód pierwszomajowy w Mediolanie widziałam kilkakrotnie, jednak mam nieodparte wrażenie, że wraz z narastającym kryzysem zaczyna się on przeradzać z ludowego festynu w sposób na odreagowanie głębokiej, społecznej frustracji. Jest mniej wesoło, bardziej agresywnie, nie trzeba też długo szukać, aby zobaczyć kogoś (niestety, najczęściej bardzo młodego) kompletnie pijanego, lub odurzonego narkotykami, zamroczonego, leżącego na ulicy. Wszystko to sprawia bardzo niemiłe wrażenie, iż to święto zaczyna się dewaluować. Sądzę,  że jest to jeszcze jeden przejaw  nie tylko kryzysu ekonomicznego, ale przede wszystkim społecznego, który we Włoszech jest coraz bardziej widoczny. W tej sytuacji, chyba nie bez powodu zawołaniem jest MAY DAY! co przecież oznacza nie tylko Majowy Dzień, lecz jest też powszechnie znane jako wołanie o pomoc w obliczu śmiertelnego zagrożenia.



Mediolan
Centro Sociale (Centrum Wspólnoty) – to miejsce gdzie ludzie (najczęściej ze środowisk robotniczych, choć nie tylko) z danej dzielnicy spotykają się czasem jedynie po to, aby wspólnie spędzić czas, lecz są też takie, które podejmują bardzo istotne działania w sferze kulturalnej i politycznej. Ich największy rozwój przypada na koniec lat sześćdziesiątych; jest to bardzo interesujący i ważny aspekt życia społecznego we Włoszech. Szczególną rolę odegrały tzw. Centri Sociali Autogestiti ( Samodzielnie Zarządzane Centra Wspólnoty) związane z kontrkulturą młodzieżową, postrzegane jako anarchistyczne, lub w najlepszym razie lewicowe. Ich historia jest odzwierciedleniem konfliktów społecznych, z którymi boryka się włoskie społeczeństwo. W Mediolanie dużą rolę odegrało bardzo prężne Centrum "Leoncavallo". Ma ono niezwykle burzliwe dzieje, kilkakrotnie próbowano je zlikwidować, a dwóch osiemnastoletnich członków centrum, Fausto i Iaio, poniosło śmierć w niewyjaśnionych okolicznościach. Panuje opinia, że zabójcami byli członkowie prawicowej bojówki, lecz ich rodziny i przyjaciele uważają, iż brały w tym udział służby specjalne.

Zdjęcia z pochodu 1- majowego są w albumie>


https://plus.google.com/photos/113977733476722899989/albums/5821764403672053745

8 komentarzy:

  1. Barwny i ciekawy opis. Dobrze wiedzieć, jak wygląda to święto w innym kraju! Dziękuję. BBM

    OdpowiedzUsuń
  2. Cieszę się, że uzupełniłaś opcję o anonimowy- to bardzo ułatwia i przyspiesza umieszczenie komentarza. Pozdrawiam.:) BBM

    OdpowiedzUsuń
  3. Dawno mnie nie było, a dziś wpadam a tu takie zmiany - super! Witaj u nas:* no a ja zabieram się za czytanie i odrabiam straty we włoskich tajemnicach;) pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  4. BBM spełniłam Twoje życzenie bo też mnie to denerwowało jak odwiedzałam blogi na Bloggerze. Cieszę się że Ci się podobał mój opis, zresztą też przecież pamiętasz te "nasze" za komuny. Kontrast niesamowity! Pozdrawiam!
    Matia. Witaj! Miło że jesteś! Będę teraz miała do Ciebie bliżej, w wolnej chwili muszę sobie porobić zakładki do starych znajomych z Bloggera i nie tylko. Teraz walczę z moim nowym nabytkiem - działką, która narazie wysysa ze mnie energię i siły fizyczne (jest zaniedbana i zachwaszczona do niemożliwości) ale idzie na deszcz, więc będę miała więcej czasu dla bloga

    OdpowiedzUsuń
  5. Niesamowite święto, jak inne od naszego. I z jakim poczuciem humoru!

    OdpowiedzUsuń
  6. To cudowne, że dzięki ludziom tak szczerym jak Ty zupełnie za darmo i w tak fajnej formie, mamy dostęp do tak fantastycznej wiedzy. Tak się fajnie składa, że jesteśmy w Bergamo i jutro jedziemy do Mediolanu. Wprost nie mogę się doczekać na to święto. Konieczni musimy je zobaczyć. Dodatkowo to nasze prywatne święto - rocznica ślubu. Główny przyczynek wyjazdu do Włoch. Mamy 3 dni na Mediolan. Wiem okrutnie mało, ale na spokojnie przespacerujemy parę miejsc. Resztę zostawimy może na następny raz. Juz z córką, która została w domu z dziadkami. Jeśli zdążysz to może mógłbym prosić o krótka listę miejsc na nasz mediolanski początek :-) Pozdrawiamy

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki za tak miły i serdeczny komentarz, no i oczywiście moje gratulacje z okazji rocznicy ślubu! Mam nadzieję, że święto wam się spodoba i nie będzie nadmiernych ekscesów. W Mediolanie z pewnością należy się kopnąć do Castello Sforzesco, zobaczyć Duomo ( z obowiązkową wycieczką na dach) i jego okolice, jeśli lubicie muzea to muzeum Brera jest wskazane, ew. spróbować szczęścia w Santa Maria delle Grazie (Ostatnia Wieczerza ale trzeba mieć dużo szczęścia bo trudno o wejściówkę), i Muzeum La Scala przy teatrze,można odwiedzić okolicę Naviglio Grande gdzie są różne knajpki i w niektóre weekendy targi staroci. Poza tym sa różne wspaniałe kościoły, Cimitero Monumentale i różne ciekawe muzea. Zresztą w długi weekend będzie jak zwykle mnóstwo tych atrakcji, możecie się zorientować gdzie i co w informacji turystycznej, powinna być otwarta jeśli nie jutro to w piątek, znajdziecie ją w Galerii Wiktora Emanuela po lewej stronie, nieco z boku, od frontu, można tam za darmo dostać różne mapki i ulotki w różnych językach. Są też punkty na dworcach ale skromniejsze. Szukajcie przede wszystkim pisemka "Milanomese" jest tam spis wszystkich muzeów oraz artrakcji w środku jest też mapka oraz informacja o imprezach i ciekawych zdarzeniach. Nie wiem czy macie w planie wypad nad jezioro Como, jeśli nie, to poświęćcie jeden dzień, naprawdę warto, można jechać bezpośrednio z Bergamo autobusem lub pociągiem. Życzę fantastycznego i niezapomnianego pobytu i wspaniałej pogody!

      Usuń
  7. Milanomese dostaniecie w informacji turystycznej gdzie są wykładane wraz z ulotkami.

    OdpowiedzUsuń