Lombardia. Mediolan i jego katedra.

Mediolańska katedra, czyli Duomo, stanowi centralny punkt miasta i jego chlubę. Jest nie tylko przybytkiem sakralnym i fenomenem architektonicznym, lecz czymś o wiele więcej - jego prawdziwym sercem, bez którego Mediolan nie byłby tym, czym jest. 

Na przylegającym do niej Placu Duomo i pobliskich ulicach praktycznie w dzień i w nocy jak rok długi, krążą tłumy turystów i stałych mieszkańców. Na schodach przed katedrą można odpocząć, poopalać się, coś zjeść, umówić na randkę albo w interesach. Plac jest również prawdziwym salonem po gołym niebem, gdzie odbywają się najróżniejsze imprezy, koncerty i manifestacje. 

Chociaż preferuję budowle w skromniejszym stylu, muszę przyznać, że katedra jest jednym z najbardziej charakterystycznych zabytków miasta i nie sposób ją pominąć, nawet jeśli do Mediolanu przyjeżdża się tylko na kilka dni. Szczególną atrakcję stanowi spacer po jej dachu, skąd widać praktycznie całe miasto. Jeśli dzień jest pogodny, można także podziwiać panoramę okolicy, a nawet szczyty Alp na horyzoncie. Na dach można dotrzeć na dwa sposoby — osoby o lepszej kondycji fizycznej mogą tam wejść po schodach, a dla pozostałych jest wygodna, szybkobieżna winda.

W sąsiedztwie są też inne, ważne dla Miasta budynki: galerie handlowe, Palazzo Reale (muzeum i miejsce wystaw), a przede wszystkim konny pomnik króla Wiktora Emanuela, czyli tzw. Koń (cavallo). Nawet ktoś, kto nie zna miasta, pytając przechodniów o drogę, bez problemu trafi na spotkanie „przy Koniu”. Podczas większych imprez pomnik ze względów bezpieczeństwa jest ogradzany metalowymi barierkami, jednak na co dzień jego wysoki cokół ze stopniami często służy za miejsce, gdzie można usiąść i odpocząć, podobnie jak ma to miejsce na schodach przed katedrą.

Osobiście nie jestem wielką entuzjastką Duomo. Zawsze uważałam, że z zewnątrz jest przeładowane, a nadmiar jego ozdób i detali przyprawia mnie o zawrót głowy. Mimo to pewnego razu widok katedry, jak się czasem mówi potocznie, rzucił mnie na kolana. Zdarzyło się to w pewien pogodny wieczór, kiedy zobaczyłam ją z okna samolotu — na jaskrawo oświetlonym placu wyglądała zachwycająco — niczym subtelna rzeźba z kości słoniowej. Za chwilę mieliśmy wylądować na lotnisku Linate, samolot leciał stosunkowo nisko, więc w ostrym podświetleniu widać było jej najdrobniejsze detale. Miałam wtedy dużo szczęścia, gdyż zwykle chmury, mgła i smog okrywają miasto, znacznie niwelując widoczność, więc taki widok nie jest zbyt częsty.

Katedra, przez stulecia przebudowywana i ozdabiana, po wielu metamorfozach przybrała obecny, neogotycki kształt. Jej nieustający remont poszedł w przysłowie — fabryka Duomo to popularne określenie pracy, której końca nie widać, a jej początek ginie w pomroce dziejów. 

Mediolan do niedawna posiadał złą sławę miasta o najbardziej zanieczyszczonym powietrzu w Europie, na co wielki wpływ ma ogromna ilość spalin samochodowych. Choć władze miasta robią sporo dla poprawienia sytuacji, związane z tym kwaśne mgły i deszcze mają fatalny wpływ na kamień, z którego zbudowano katedrę. Biało-różowy marmur szarzeje, kruszą się misterne pinakle, a posągom odpadają nosy i palce. W związku z tym pracownikom fabryki Duomo raczej nie grozi bezrobocie, gdyż prawdopodobnie w przyszłości także nie zabraknie im zajęcia przy kolejnych remontach. 

W ciągu mojego wieloletniego pobytu we Włoszech katedrę w całej okazałości mogłam zobaczyć zaraz po przyjeździe do Mediolanu, a następnie dopiero po upływie aż ośmiu lat. W tym czasie przeprowadzano jej konserwację i gruntowne mycie fasady; najpierw zasłonięto cały fronton — następnie w miarę jak kończono renowację kolejnych fragmentów, usuwano te zasłony kawałek po kawałku. Na wielkich banerach umieszczono liczne reklamy mające przysporzyć funduszy na remont oraz plansze poglądowe, obrazujące jak Duomo zmieniało się na przestrzeni wieków zgodnie ze stylem panującym w danej epoce. Na większości zdjęć, jakie tu zamieściłam, fasada jest już częściowo odsłonięta — jak widać, jej odnowiona część lśni czystością.

Ze względu na wzmożone zagrożenie terroryzmem, do wnętrza katedry można wejść tylko po uprzedniej kontroli. Turyści poddają się temu z rezygnacją, mniejszy entuzjazm wykazują stali mieszkańcy, lecz raczej nikt nie protestuje. Przy wejściach stoją posterunki karabinierów, którzy sprawdzają wszystkich bez wyjątku. Z tego powodu często tworzą się dość długie kolejki, ponieważ każdy musi otworzyć torebkę lub plecak. 

Więcej zdjęć mediolańskiego Duomo można zobaczyć w albumie

https://photos.google.com/album/AF1QipOqeACCn6Ze-PZRya_8DgONRse-2tiHkAkemufd?hl=pl