Powitanie.


Witam wszystkich czytelników, zarówno tych stałych, jak i okazjonalnych, zainteresowanych urodą północnych regionów Włoch. Znajdziecie tu kontynuację mojego bloga pod tym samym tytułem http://sukienkawkropki.blox.pl/html. Dla zachowania ciągłości, postanowiłam przenieść w to miejsce część moich starych postów, uaktualnionych i poprawionych. Mile są widziane komentarze, jak również pytania osób, które wybierają się w opisywane przeze mnie strony.
Na wszystkie z przyjemnością odpowiem!

niedziela, 8 września 2013

Valle dAosta, Gressoney - Saint Jean. Stokrotka w górach, czyli zameczek królowej Margherity.















Tym razem przeniesiemy się dość daleko od Monzy, ale ponieważ ta historia bezpośrednio nawiązuje do bohaterów jednego z poprzednich postów, postanowiłam dokonać tego nieoczekiwanego zwrotu i napisać o mojej wycieczce do pewnej alpejskiej doliny. Ta dolina to Valle di Grssoney, która ciągnie się pomiędzy wysokimi górami (niejednokrotnie liczącymi ponad 3000 metrów) aż do podnóża masywu Monte Rosa, wspaniałego czterotysięcznika, którego piękny szczyt  w pogodny dzień jest doskonale widoczny również w północnej części Lombardii. To urzekająca okolica, która jak dotąd jedynie w niewielkim stopniu nosi niszczycielskie znamiona ludzkiej działalności.
Co prawda jest tu niezbyt szeroka, asfaltowa droga łącząca wioski zbudowane nad brzegami Lys, malowniczej rzeki, która swój początek bierze ze źródła na stoku Monte Rosa lecz niewielkie i pełne wdzięku miejscowości nadal mają ten sam charakter co wiele lat temu.
Gressoney-Saint Jean Nietrudno poddać się urokowi tej okolicy, a nawet zakochać się w niej bez pamięci jak to się przydarzyło królowej Marghericie di Savoya... Margherita była córką Ferdynanda księcia Genui, brata panującego króla Wiktora Emanuela II, a po matce pięknej Elżbiecie Saksońskiej płynęła w niej krew niemiecka. Wcześnie straciła ojca, po jego śmierci wraz z matką i bratem żyła nadal na królewskim dworze w Turynie, nadal otoczona splendorem przynależnym jej wysokiemu urodzeniu. Panujący król a jej stryj, mimo bardzo bliskiego pokrewieństwa przeznaczył młodą księżniczkę na żonę dla swego syna, przyszłego króla Umberto I. Co ciekawe, ponieważ  król był wdowcem a później ożenił się ponownie z kobietą niskiego stanu, Margherita jako najbliższa krewna płci żeńskiej pojawiała się u jego boku podczas oficjalnych uroczystości pełniąc funkcję "królowej bez korony". O rękę księżniczki starał się też inny dobrze urodzony pretendent, lecz Margherita, która darzyła Włochy ogromną miłością i nie chciała ich opuszczać zdecydowała, że przyjmie oświadczyny kuzyna. Było to typowe małżeństwo z rozsądku, mimo że młoda para znała się od dzieciństwa i darzyła naturalnym w rodzinie przywiązaniem. Mogło to dobrze rokować na przyszłość, gdyby nie niepohamowane zainteresowanie Umberta dla płci pięknej. Nie wykluczone, że dla żony miał raczej braterskie niż małżeńskie uczucia, choć zapewne nieobce były mu moralne skrupuły z powodu zdrad jakich się dopuszczał. Miał szczególny obyczaj obdarowywania jej sznurem pereł po każdym „skoku w bok” więc jego bujny temperament sprawił, że dość szybko zaczęto o Marghericie mówić iż posiada największą kolekcję pereł w Europie. Niewierność małżonka poważnie zachwiała związkiem, z którego w międzyczasie urodził się syn, przyszły król Wiktor Emanuel III. Umberto od bardzo wczesnej młodości miał liczne przygody z kobietami, do tego jeszcze przed ślubem nawiązał romans z piękną księżną Eugenią Bolognini, która podobno była miłością jego życia.

Belvedere Mówi się, że pewnego razu Margherita na własne oczy zobaczyła męża w łóżku kochanki, która nota bene, była od niej starsza o całe czternaście lat. Podobno doszło wtedy do dramatycznej sceny zazdrości i groźby definitywnego rozstania, czemu zapobiegł król Wiktor Emanuel II, przypominając synowej, że nie jest jedynie osobą prywatną i powinna być wierna swojej roli przyszłej władczyni. Prawdopodobnie Margherita była  zbyt dumna aby stawać do walki z rywalką, która była jej damą dworu i zabiegać o względy niewiernego małżonka. Spełniła swój obowiązek dając krajowi przyszłego następcę tronu, zgodnie z wolą teścia nadal pełniła wszystkie funkcje przepisane protokołem, jednak coraz więcej czasu spędzała z dala od męża. Szczególnie przypadło jej do serca Gressoney, gdzie niegdyś jej ojciec udawał się na polowania. Pokochała je nie tylko z powodu pięknej okolicy, lecz przede wszystkim ze względu na to, że mieszkańcy doliny mieli niemieckie korzenie i nadal mówili językiem jej matki. Początkowo bywała gościem barona Luigiego Beck Pecozz, również z pochodzenia Niemca. Rodzina Beck Pecozz posiadała tu swoje włości, w tym również willę "Margherita" nazwaną tak przez barona na cześć władczyni i obszerny domek myśliwski. Po raz pierwszy królowa gościła w willi 1883 roku, później  bywała tam wielokrotnie aż do roku 1904. Serce ją ciągnęło w te strony, gdyż dobrze się czuła wśród mieszkańców doliny, którzy darzyli swą władczynię ogromną miłością. Krążyły różne domysły na temat jej zażyłej przyjaźni z baronem, podejrzewano nawet iż łączy ich romans, ale nikt nie mógł powiedzieć na ten temat nic pewnego, ponieważ królowa była osobą bardzo dyskretną i nigdy nie dała bezpośrednich powodów do obmowy. Baron  Luigi był gentlemanem w każdym calu, zawsze zachowywał doskonałe formy adorując królową niczym wierny rycerz, który rości sobie prawo jedynie do służenia swej pani, bez oczekiwania na nagrodę. Ich przyjaźń zakończyła nagła śmierć barona, który umarł na zawał serca podczas wycieczki na lodowiec del Grenz, pomiędzy Gressoney i Zermatt.
BelvedereJego śmierć była dla królowej ogromnym wstrząsem i spowodowała, że od tej pory zaprzestała wycieczek w głąb gór, zadowalając się spacerami w dolinie. Nadal miała do swojej dyspozycji apartament w willi Margherita  i w domku myśliwskim barona gdzie bywała również po jego śmierci. Umberto zachował się w tej sytuacji z klasą: postanowił, że skoro królowa chce tam spędzać czas, powinna posiadać siedzibę odpowiednią do swej pozycji. Z jego rozkazu rozpoczęto budowę niewielkiego, bardzo wdzięcznego zameczku w miejscu zwanym Belvedere. Kamień węgielny położono w 1899 roku a budowę nowej siedziby zakończono już po śmierci króla, w 1904 roku. Zameczek w neogotyckim stylu wzniesiono  na stoku góry w świerkowym lesie, nieco na uboczu Gressoney- Saint Jean. Z jego okien królowa mogła podziwiać szczyt ukochanej Monte Rosa, gdzie niegdyś wyprawiała się wielokrotnie, również w zimie, w towarzystwie swojego niewielkiego dworu, z nieodłącznym baronem Luigim u boku... Pamiątką tych wycieczek jest  schronisko wzniesione nieopodal szczytu, które na cześć władczyni nazwano „Capanna Margherita”. Kiedy wędrując śladami królowej przyjechałam do Gresoney, jej zameczek był otoczony rusztowaniem, ponieważ właśnie remontowano elewację. Wokoło znajduje się piękny leśny park z ogromnymi świerkami i prześlicznym ogrodem botanicznym, mającym charakter ogrodu  skalnego. Rosną tu różne rośliny alpejskie, które wspaniale się prezentują w swoim naturalnym środowisku.Belvedere Natomiast kiedy patrzymy na zamek trudno się oprzeć wrażeniu, że wygląda on niczym ilustracja w książce z bajkami. Niewielka trzykondygnacyjna budowla posiada pięć wież, z których każda jest inna. Wnętrze można zwiedzać w małych grupach, w towarzystwie przewodnika. Ten który mnie oprowadzał był bardzo kompetentnym, młodym człowiekiem, wspaniale przygotowanym do pracy więc dzięki niemu poznałam nie tylko historię tego miejsca, ale także dowiedziałam się wielu ciekawostek na temat królowej Magherity i rodu di Savoya. Ponieważ oprócz mnie nie było innych zwiedzających, mogłam swobodnie zadawać pytania i na wszystkie otrzymałam wyczerpujące odpowiedzi. Zameczek jest zbudowany według bardzo przemyślanego planu i mimo swoich niewielkich rozmiarów zapewniał królowej nie tylko poczucie prywatności, ale i wszelki komfort. Jego pierwsza kondygnacja to salon, jadalnia i obszerna weranda, nad nimi usytuowane były pokoje królowej oraz dam, a na najwyższej apartament dla dworzan płci męskiej. Królowa zapewne żyła tu bardzo wygodnie i mogła się cieszyć do woli intymną atmosferą tego domostwa, gdzie przebywała z niewielką grupą zaufanych osób. Wnętrze jest bardzo bogato zdobione, są tu witrażowe okna, ogromne kominki i wspaniałe boazerie. Drewniane sufity a także część ścian pokrywają  malowidła w stylu naśladującym XV wiek, powtarzają się na nich symbole bliskie sercu  królowej: herb domu Savoya, litera M, węzły marynarskie (aluzja do tytułu jej ojca, który był diukiem Genui) i stylizowana stokrotka. Z uwagi na niewielkie rozmiary tego budynku zastosowano ciekawe rozwiązanie pozwalające uniknąć zapachów gotujących się potraw. Mianowicie kuchnię umieszczono nieopodal, w oddzielnym budyneczku, połączonym z głównym korpusem za pomocą podziemnego korytarza. Dzięki temu można było transportować gotowe dania do zamku a następnie przesyłać bezpośrednio do jadalni za pomocą małej windy. Całość budowli, którą wykonano z ciosanego górskiego kamienia i drewna, jest rzeczywiście bardzo wdzięczna mimo nieco przyciężkiego stylu, jaki dominował w owej epoce. Niestety, z apartamentów zniknęły wszystkie meble, więc trudno sobie wyobrazić jak wyglądały wnętrza za życia królowej. Jedyną pamiątką tamtych czasów jest piękny portret Margherity w skromnym, lecz bardzo twarzowym stroju, jaki nosiły kobiety z doliny. Składał się on z białej koszuli, czerwonej spódnicy z czarnym fartuchem i czarnego aksamitnego gorsetu, oraz nakrycia głowy w postaci białego, płóciennego czepka. Królowa prezentuje się w nimBelvedere bardzo ładnie, więc nic dziwnego, że za życia nosiła go z ogromnym upodobaniem, co oczywiście powodowało  jeszcze większe uwielbienie poddanych. Margheritę trudno dziś nazwać piękną (choć współcześni mieli o jej urodzie wysokie mniemanie) ale można śmiało powiedzieć że była przystojną blondynką słusznego wzrostu, mimo krótkich nóg. Maskowała ten niedostatek nosząc bardzo wysokie koturny, które nadawały jej sylwetce lepsze proporcje. Krótkie nogi odziedziczył po niej syn, ale u niego była to już widoczna deformacja, powodująca że jego wzrost był dużo poniżej średniej. Jednak dzięki temu można z całą pewnością zaprzeczyć plotce, jaka krążyła na temat narodzin następcy tronu. Mianowicie chodziły słuchy że przyszła królowa w istocie wydała na świat córkę, więc aby krajowi zapewnić sukcesję podmieniono ją w kołysce z chłopaczkiem niewiadomego pochodzenia. Szczerze mówiąc, sądzę że ta historia "nie trzyma się kupy” bo nawet gdyby istotnie pierwszym dzieckiem była córka, to przecież Margherita była bardzo młodą, zdrową kobietą i mogła urodzić więcej dzieci, jeśli nie z miłości, to z poczucia obowiązku. Jednak niewątpliwe podobieństwo rodzinne i krótkie nogi odziedziczone po matce, mogły świadczyć o pochodzeniu księcia nie gorzej od certyfikatu DNA. Zresztą historia z zamienionym dzieckiem nie jest w tym wypadku jedyną, gdyż podobne pomówienia spotkały samego Wiktora Emanuela II. Ten z kolei, brzydki, niski i krępy, był zupełnie niepodobny do swego ojca, mężczyzny pięknego, wysokiego i szczupłego. Budziło to powszechne zdziwienie, do tego stopnia, że zaczęła krążyć plotka, jakoby był on synem pewnego rzeźnika. Podobno swego czasu w pałacu wybuchł pożar, z którego służący opiekujący się małym księciem uratował go cudem, narażając przy tym własne życie. W tym samym czasie pewien rzeźnik ogłosił światu tajemnicze zaginięcie swojego syna a w konsekwencji pojawiła się plotka, iż mały książę w istocie zginął w pożarze, zaś następca tronu naprawdę jest tym zaginionym dzieckiem.
Gressoney-La Trinite Patrząc na dość pospolitą fizys tego władcy i znając jego wprost organiczną niechęć do nauki, można by odnieść wrażenie, że coś w tym jest, gdyby nie fakt, iż jego prawnuk, Umberto II, był właśnie wysokim i przystojnym blondynem, uderzająco podobnym do pra-pra dziadka, co mogłoby świadczyć o tym, że odezwały się w nim geny przodków. Niezależnie od tych dynastycznych problemów i plotek krążących wokół rodziny de Savoya, królowa Margherita z całą pewnością była kobietą nieprzeciętną. Bardzo lubiana i szanowana przez poddanych, zapisała się na trwałe w pamięci Włochów z wielu powodów, w tym również dzięki narodowemu daniu, jakim jest pizza Margherita, nazwana tak właśnie na jej cześć. 
Kiedy przyjechałam do Gressoney, okazało się że  w przeciwieństwie do Lombardii (gdzie był ładny słoneczny dzień) pogoda w dolinie jest "w kratkę"... Padał przelotny deszcz a chmury przesłaniały szczyty gór. Byłam bardzo zawiedziona, tym bardziej, że prognoza meteo dla tego regionu również była pomyślna. Tymczasem nie tylko zmarzłam mimo ciepłej bluzy, również część zdjęć, jakie wtedy zrobiłam z powodu mżawki nie wyszła najlepiej. Niestety, wewnątrz zamku jest absolutny zakaz fotografowania...a szkoda!

więcej zdjęć>
https://plus.google.com/photos/113977733476722899989/albums/5921314709667645089?banner=pwa
lub>
https://picasaweb.google.com/113977733476722899989/GressoneySaintJean?noredirect=1#

16 komentarzy:

  1. U nas takiej tradycji nie ma, żeby góry były aż tak zabudowane i to na wysokości 3000m. :) Bo takiej nie ma. ;) Może i dobrze, ale w tej chwili komercyjne inwestycje pchają się coraz wyżej, z czego nie jestem zadowolony. W ubiegłym roku powstało centrum konferencyjne na Surzynówce, które zapaskudziło całą okolice, ale zdaniem innym jest to cudo dla Beskidów. Niedługo na ten temat napisze posta.

    W Twoim wpisie na szczególną uwagę zasługują góry, ale obiekty dobrane do tamtejszego krajobrazu.
    Pozdrawiam i gratuluję udanego pobytu w Alpach. Pomimo,że pogoda mogła by być lepsza.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ciekawa jestem tego zapowiedzianego posta. Włosi lubią budować różne chatki wysoko w górach (choć na wysokości 3000 m to raczej schroniska)ale np. dolina Gessoney ze swoimi wioskami leży ponad 1300m m n.p.m czyli całkiem, całkiem wysoko. Na szczęście nie widać żeby mieli zamiar zmieniać swój styl życia.
      Serdeczne pozdrowienia przesyłam!

      Usuń
  2. Bardzo ciekawa historia, jak cała historia Italii.
    Ciesze się, że wspomniałaś o słynnej pizzy z Neapolu zrobionej specjalnie dla i na cześć Królowej Margharity i nazywanej od tej pory własnie pizza Margharita, której ta potrawa prostych ludzi bardzo smakowała!

    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Masz rację co do historii Włoch nie dość że pełno tam intryg, zagadek zamienionych dzieci, kochanek i kochanków to ludzie nadal sie tym interesuja powtarzają takie historyjki z upodobaniem. Zaś co do Margherity to sądzę że naprawdę była nieprzeciętną kobietą z ogromnym charakterem, która umiała sobie zaskarbić miłość narodu. A pizza Margherita chyba nadal jest najbardziej popularna. Pozdrawiam!

      Usuń
    2. Masz racje, zgadzam sie z Tobą i z przyjemnoscia zagladam tutaj bo Ty czesc ciekawych opowiastek z historii Italii nam tu przytaczasz w calkiem strawnej wersji. Osobiscie nudza mnie wielkie grube ksiazki historyczne.
      A pizza Marggherita i u nas chyba dosc popularna :)

      Usuń
    3. Ja bardzo lubię historię ale czytanie "mądrych" książek gdzie są podawane suche fakty też mnie nie kręci. Za to podana w formie anegdoty, poprzez opowiadanie dziejów ludzi na tle zdarzeń o wiele łatwiej zapada w pamięć. A pizza Margherita chyba cieszy się poularnością bo jet tania i smaczna. Pozdrawiam!

      Usuń
  3. A u Ciebie jak zwykle pięknie i ciekawie. :) Uwielbiam się tutaj zaczytywać. Dobra herbata, Twój blog i jesienn wieczory mogą nadchodzić. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki Karolciu, niech jesień nadchodzi powoli, może jeszcze da się w plener wyskoczyć? Chociaż prognozy nie powalają optymizmem...

      Usuń
  4. Perły jak łzy...Smutne!
    Ale krajobrazy przepiękne a zameczki jak wyjęte ze srodka baśni- cudeńka! BBM

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Myślę że królowa wiedziała o tym co się kryje za tymi prezentami i nie raz te piękne perły paliły ją w szyję...Za to prezent w postaci zamku udał się z pewnością, też bym taki chciała (+ nieco grosza na kupno opału). Pozdrawiam!

      Usuń
  5. Przepiękna dolina, zameczek również bardzo malowniczy. Kolejna wspaniała historia ukazuje, że nie tylko walory widokowe warto podziwiać podczas wycieczek. Czasem niepozorne mury kryją niezwykłe dzieje.
    Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Gressoney jest wyjątkowo urokliwe a takiej nasyconej zieleni jak tam, nigdzie nie widziałam. Było mi szkoda wyjeżdżać i nie dziwię się królowej że lubiła tam przebywać. Także pozdrawiam!

      Usuń
  6. Kolejny przepiękny post.Przedstawiłaś nam bardzo interesującą historię Margherity. Oglądałam wszystkie zdjęcia. Aż trudno uwierzyć, że miałaś pogodę w kratkę.
    Zastanawiam się czy mężczyźni zdradzając swoje żony dawali im perły aby uspokoić swoje sumienie?
    Podobnie było z pszczyńską księżną Daisy. Ponoć otrzymała sznur pereł długości 23 stóp...
    Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Pogoda mnie naprawdę zawiodła, a szkoda, bo dolina jest naprawdę wspaniała nawet w deszczu, więc wyobrażam sobie jak byłoby pięknie z błękitnym niebem nad głową. Co do pereł, to może słyszałaś o przesądzie że perły kojarzą się ze łzami i nie należy ich dawać osobom, które kochamy. Chyba coś w tym jest...Również pozdrawiam!

      Usuń
  7. wonderful publish, very informative. I'm wondering why the opposite experts of this sector do not
    realize this. You must continue your writing. I am confident, you've a great readers' base already!



    my webpage ... low cost counseling

    OdpowiedzUsuń